Зымырандық қолдауға арналған бронетранспортёрлер түрі

Кіріспе

Тура атыс қолдауы бар бронетранспортер түрі

Жаяу әскердің жауынгерлік машинасы (ЖЖМ), сондай-ақ механикаландырылған жауынгерлік машинасы (МЖМ) деп те аталады, жауынгерлерді шайқасқа тасымалдау және тікелей атыспен қолдауды қамтамасыз етуге арналған бронетранспорттық құралдың бір түрі. 1990 жылғы Еуропадағы қарулы күштер туралы келісімде жауынгерлік машинасы "жауынгерлік бөлімді тасымалдауға және жабдықтауға арналған, кемінде 20 миллиметрлік калибрлі пушкамен және кейде танкке қарсы зымыранды ұрғышу құрылғысымен қаруланған бронетранспорттық құрал" деп анықталған. ЖЖМ көбінесе механикаландырылған бөлімнің негізгі қаруы және көлігі болып табылады. ЖЖМ әлемдік армияларда кең танымал болды, себебі ол БТР-лерге қарағанда жоғары оттық күшке ие, ал танктерге қарағанда арзан және күтуге оңай. 1950 жылдары кеңестік, америкалық және көптеген еуропалық армиялар іздік БТР-лерді қабылдады. Бундесвердің доктринасы танктармен бірге жаяу әскердің күресіп, маневр жасауын талап етті, жаяу әскерді шайқас алаңының шетіне жеткізіп, түсіріп тастау емес. Бұрынғы БТР-лерді ЖЖМ-ге айналдыру тенденциясын ұстанған Голландия, АҚШ және Бельгия армиялары 1960 жылдардың соңында әртүрлі модификацияланған M113 машиналарын сынақтан өткізді, олар бірлесіп AIFV (Қосалқы жаяу әскердің жауынгерлік машинасы) деп аталды. Оның салыстырмалы түрде үлкен калибрлі негізгі пушкасын қолдануы ЖЖМ-ді автоматты пушкалармен жабдықтаудың батыстық тенденциясынан ерекшеленді, олар төмен ұшатын ұшақтарға, жеңіл бронетехникаға және жаяу әскерге қарсы күресуге қолайлы болды. Дөңгелекті ЖЖМ-дер 1976 жылға дейін пайда бола бастаған жоқ. Еуропалық ЖЖМ-дерден айырмашылығы, "Ratel" танктермен бірге жаяу әскердің күресуіне емес, үлкен қашықтықта тәуелсіз жұмыс істеуіне арналған. Сонымен қатар, барлық ЖЖМ-дер БТР-дің және жеңіл танктың кейбір сипаттамаларына ие екені анықталды. Асимметриялық қақтығыстардың көбеюіне байланысты ЖЖМ-ді қорғау мәселесіне байланысты алаңдаушылықтың артуы жер миналары мен қолдан жасалған жарылғыш құрылғыларға қарсы тиісті шаралар қабылдау болды. "Ratel" анголалық танктер мен БТР-лердің көп санын жоюға сәттілікке жетсе де, оларға БМП-ға ұқсас көптеген проблемалар кедергі келтірді: орташа қашықтық, нашар атыс бақылауы және тұрақтандырылмаған негізгі пушканың болмауы. "Ratel"дің ауыр қарулануы Оңтүстік Африка командирлерін оларды жаяу әскерді қолдау ретінде емес, жеңіл танк ретінде пайдалануға итермеледі. БМП-1-дің тағы бір ерекшелігі болашақ ЖЖМ-дер үшін үлгі болып табылды: танкке қарсы зымырандық жүйе. Бұл 9М14 "Малютка" зымыранын ұшыратын рельстік ұрғыштан тұратын, оны БМП мұнарасынан қолмен қайта жүктеу қажет болды. Экипаж мүшелері зымыранды қайта жүктеу үшін жаудың отына ұшырауға мәжбүр болды және олар мұнара кеңістігінің шегінен оларды тиімді басқара алмады. БМП-2 және БМП-1-дің кейінгі түрлері жартылай автономды басқарылатын зымыран жүйелерін қолданды. 1978 жылы Бундесвер батыстық армиялардың алғашқысы болып, барлық "Marder" машиналарын MILAN танкке қарсы зымырандары үшін ұрғыштармен жабдықтады. АҚШ армиясы "Bradley" машиналарын TOW танкке қарсы зымырандарын ұрғышу құрылғысымен жабдықтады, бұл кемеге кірген жаяу әскерді отырғызу үшін қол жетімді ішкі кеңістікті едәуір қысқартқандығына қарамастан. Бұл "Bradley"дің басқа ЖЖМ-дермен күресіп, оларды жоюға ғана емес, сонымен қатар, біріктірілген қару операциялары кезінде басқа танктерді жоюға қолдау көрсетуі керек деген негізде негізделген.

An infantry fighting vehicle (IFV), also known as a mechanized infantry combat vehicle (MICV), is a type of armoured fighting vehicle used to carry infantry into battle and provide direct fire support. The 1990 Treaty on Conventional Armed Forces in Europe defines an infantry fighting vehicle as "an armoured combat vehicle which is designed and equipped primarily to transport a combat infantry squad, and which is armed with an integral or organic cannon of at least 20 millimeters calibre and sometimes an antitank missile launcher". IFVs often serve both as the principal weapons system and as the mode of transport for a mechanized infantry unit. The IFV rapidly gained popularity with armies worldwide due to a demand for vehicles with higher firepower than APCs that were less expensive and easier to maintain than tanks.|name=ASK|group=note These two trends led to the IFV, with firing ports in the troop compartment and a crew manned weapons system. During the 1950s, the Soviet, US, and most European armies had adopted tracked APCs. The Bundeswehr's doctrine called for mounted infantry to fight and maneuver alongside tank formations rather than simply being ferried to the edge of the battlefield before dismounting. Following the trend towards converting preexisting APCs into IFVs, the Dutch, US, and Belgian armies experimented with a variety of modified M113s during the late 1960s; these were collectively identified as the AIFV (Armored Infantry Fighting Vehicle). Its use of a relatively large caliber main gun marked a departure from the Western trend of fitting IFVs with automatic cannon, which were more suitable for engaging low flying aircraft, light armor, and dismounted personnel.]] Wheeled IFVs did not begin appearing until 1976, Unlike European IFVs, the Ratel was not designed to allow mounted infantrymen to fight in concert with tanks but rather to operate independently across vast distances. It also identifies all IFVs as having some characteristics of an APC and a light tank. As asymmetric conflicts become more common, an increasing concern with regards to IFV protection has been adequate countermeasures against land mines and improvised explosive devices. Although the Ratels succeeded in destroying a large number of Angolan tanks and APCs, they were hampered by many of the same problems as the BMP 1: mediocre standoff ranges, inferior fire control, and a lack of stabilized main gun. The Ratels' heavy armament also tempted South African commanders to utilize them as light tanks rather than in their intended role of infantry support. Another design feature of the BMP 1 did prove more successful in establishing a precedent for future IFVs: its inclusion of an anti tank missile system. This consisted of a rail launcher firing 9M14 Malyutka missiles which had to be reloaded manually from outside the BMP's turret. Crew members had to expose themselves to enemy fire to reload the missiles, and they could not guide them effectively from inside the confines of the turret space. The BMP 2 and later variants of the BMP 1 made use of semiautonomous guided missile systems. In 1978, the Bundeswehr became the first Western army to embrace this trend when it retrofitted all its Marders with launchers for MILAN anti tank missiles. The US Army added a launcher for TOW anti tank missiles to its fleet of Bradleys, despite the fact that this greatly reduced the interior space available for seating the embarked infantry. This was justified on the basis that the Bradley needed to not only engage and destroy other IFVs, but support tanks in the destruction of other tanks during combined arms operations.

Қозғалысты

Жауынгерлік машиналар жылдам маневрлер кезінде танктермен бірге жылжуға қажетті стратегиялық және тактикалық жылдамдыққа ие болу үшін жасалған. Кейбіреулері, мысалы, BMD сериясы, әуеде және суда қозғалу мүмкіндігіне ие. Жауынгерлік машиналар дөңгелекті немесе тіректі болуы мүмкін; тіректі жауынгерлік машиналар көбінесе ауыр броняланған және көбірек жүк тасымалдауға қабілетті. Дөңгелекті жауынгерлік машиналарды жасау, күтіп ұстау және пайдалану арзан әрі оңай. Логистикалық тұрғыдан алғанда, олар кеңінен тасымалдау құралдарына қол жеткізе алмайтын немесе дамыған теміржол желісі жоқ әскер үшін өте қолайлы.