Кіріспе

1978 жылы Джон А. Алонзо түсірген фильм. Жазу компаниясының басшысы Ирвинг Азофф фильмнің түсіріліміне атқарушы продюсер ретінде қатысты, бірақ ол шығарылу алдында фильмнен бас тартып, оның атын титрлерден алып тастауды сұрады, Universal бұл өтінішті қабылдады. Азофф фильмнің "музыка индустриясының нақты бейнесі емес" екенін айтты және студия музыканы таңдау мәселесінде, әсіресе оған шығармашылық бақылауға рұқсат беру туралы уәдесінен бас тартты.

Қабылдау

Жанет Маслин, «The New York Times» газеті үшін жазған мақаласында, фильмнің «1960-шы жылдардағы тақырыптарға қатысты өзін-өзі бағалаушылыққа толы нұсқаға айналғанын» және сюжеттегі басты мәселенің «барлық рок-радиостанциялар үшін шын мәнінде маңызды екенін» айтты. Бірақ Езра Сакстың сценарийі осы дағдарысты тым, тым қанағаттандырылатын тұрғыдан қарастырып, оны мүлдем елемеуге ұрынды. «Variety» журналы фильмді «1930-шы жылдардағы газеттік фильмдердің қазіргі заманғы нұсқасы» деп сипаттады, онда «шапшаң диалогтар, ерекше жағдайлар және кадрдан тыс драма 1970-шы жылдардағы рок-радиостанциясына көшірілген». Дегенмен, «Universal» компаниясының бұл туындысы, «Front Page» сияқты классикалық фильмдерге қарағанда, әлеуетті қызықты сюжеттік элементтерді дамыта алмайды. «Los Angeles Times» газетінің редакторы Чарльз Шамплин оны «орташа деңгейден аспайтын» және «жас және ой-қиялы әлсіз адамдарды ғана қызықтыратын әсте-кесте әңгімелерге толы» деп мәлімдеді. Гари Арнольд, «The Washington Post» газеті үшін жазған рецензиясында, фильмді «халықты қоздыруға талпынған әлсіз комедия» деп атады, ол «жасанды ізгілікке құмарланып», «барлық жағынан сәнді болуға тырысады». «The Monthly Film Bulletin» журналының авторы Джон Пайм фильмнің негізгі идеясының «коммерциялық, поп-музыкалық радиостанциялардың негізгі мақсаты жарнамалық табыс табу емес, ал эфирге музыка қойып, джинглдер арасында сөйлейтін адамдар – бизнес әлемінің қиындықтарынан еркін, американдық тәуелсіз кәсіпқорлардың ерекше тобының мүшелері» екенін айтты. Езра Сакстың сценарийі, «құдайылық көңіл көтеру эпизодтары мен меланхолиялық өзін-өзі бағалау сәттерін ауыстырып отырады, осы идеяның практикалық аспектілерін (яғни, жарнамасыз бұл «шығармашыл» хабар таратушылар жұмыссыз қалар еді) ескермейді, армия сатушысын күлкілі бейнелеп, Регис Ламарды инабатсыз жағымпаз етіп көрсетеді». «Rolling Stone» журналы фильмдегі музыканың сол кездегі «MCA Records» компаниясының басшысы Ирвинг Азоффпен байланысты музыканттарға басымдық бергенін атап өтті. Фильм «Rotten Tomatoes» сайтында 10 рецензияға негізделген 20% рейтингке ие және кассада сәтті болмады. Кейбір анықтамалық кітаптар «WKRP in Cincinnati» ситкомының «FM» фильміне негізделгенін айтады. Майкл Брэндон мен «WKRP» сериалының басты рөлін ойнаған Гэри Сэндидің физикалық ұқсастығы және олардың кейіпкерлерінің екеуі де «KMET» радиостанциясының бағдарламалық директоры капитан Майкиге негізделгендігі бұл болжамға ықпал еткен болуы мүмкін. Алайда, «WKRP» сериалының авторы Хью Уилсон фильм шыққан кезде ситкомның даму сатысында болғанын мәлімдеді. Ол сондай-ақ фильмнің 1978 жылдың қыркүйегінде дебют жасаған «CBS» ситкомын басып тастауы мүмкін деген қорқыныштан «өлімнен қорқып» қалғанын айтты. Уилсон «FM» кинотеатрлардан тез шығып кеткеніне риза болды.

Саундтрек

Фильмнің кассадағы нашар көрсеткіштеріне қарамастан, саундтрек 1 миллионнан астам жазба сатылды. Steely Dan-нің "FM (No Static at All)" әні инженерлер Аль Шмитт пен Роджер Николсқа 1979 жылғы "Классикалық емес үздік жазылған ән" номинациясы бойынша "Грэмми" сыйлығын жеңістіре түсті.