Development of Chinese Nationalist air force (1937–1945)
Қытай Республикасы Әуе Күштерінің (ROCAF) тарихы, 1920 жылы құрылуы, Жапониямен соғыс, Екінші дүниежүзілік соғыстағы рөлі. Әуе күштерінің дамуы мен қатысуы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қытай Республикасы Әуе күштері (ROCAF) 1920 жылы Авиация министрлігі құрылғаннан кейін Гоминьдан (КМТ) тарапынан ресми түрде құрылды. 1930 жылдары Қытай мен Императорлық Жапония арасындағы қарым-қатынас шиеленіскен кезде, қытай әскери феодалдарының әуе бөлімшелері, соның ішінде Гуандун провинциялық әуе күштері және шетелдегі қытай авиаторлары, ROCAF-тың орталық басқаруына номиналды түрде Қытайдың Ұлттық Әуе күштері ретінде біріктірілді және Императорлық Жапонияның басқындығы мен оккупациясына қарсы Екінші Біріккен майданмен үйлестірілді. Қытайдың әскери феодалдық әуе күштерінің құрамаларының орталықтандырылған Ұлттық Қытай Әуе күштері басқаруына қосылуының соңғысы Гуанси тобы болды, ол 1937 жылдың қараша айында бірікті. Генералдар Ли Зонгрен мен Бай Чонсидің басшылығымен, енді КМТ-да қызмет ететін олар және олардың ұшқыштары Тайерцзюан шайқасында құрметті танылуға ие болды.
The Republic of China Air Force (ROCAF) was officially formed by the Kuomintang (KMT) after the establishment of the Aviation Ministry in 1920. As tensions mounted between China and Imperial Japan in the 1930s, air units from the Chinese warlords, including those from the Guangdong Provincial Air Force, and overseas Chinese aviators, became integrated into the centralized command of the ROCAF, nominally as the Nationalist Air Force of China, and coordinating with the Second United Front to counter the Imperial Japanese invasion and occupation. Of all the Chinese warlord air force units to join the centralized Nationalist Chinese Air Force command, the Guangxi Clique was the last to unite, in November 1937; under the continued leadership of generals Li Zongren and Bai Chongxi, now serving in the KMT, they and their airmen would earn honorable recognition at the Battle of Taierzhuang.
Операциялар
Екінші Қытай-Жапон соғысы (1937–1945), көбінесе Екінші дүниежүзілік соғыстың басталуы деп есептеледі, ROCAF шығыс майданға және Янцзы өзені бойындағы жапондық соғыс кемелеріне шабуылдарға, сондай-ақ 1937 жылғы Шанхай шайқасында әуеден қолдау көрсетуге және жақыннан қолдауға қатысты. Қытай деректері бойынша, жапондықтар Қытайдың 230 жауынгерлік ұшағына қарсы шамамен 600 ұшақ (барлығы 1530-дан) қолдана алды. Жапон императорлық армиясының әуе күштері мен жапон императорлық теңіз күштерінің әуе күштері азаматтық және әскери нысандарға қарсы жаппай террорлық бомбалау жүргізген кезде, Қытай әуе күштері де трансокеандық рейдке арналған Мартин B 10 бомбалаушысымен жапон аралдарына шабуыл жасауды жоспарлады. Қытайдың алдыңғы қатардағы ұшақтарының бастапқы құрамына Curtiss Hawk II, Hawk III, Boeing P 26C/Model 281, Fiat CR.32 және басқалары кірді. Олар 1937 жылдың 14 тамызынан бастап көптеген ірі әуе шайқастарында жапондық ұшақтармен, шабуыл/бомбалаушылармен және барлау ұшақтарымен қақтығысты, осы күні жапон императорлық теңіз күштерінің Кисаразу әуе тобы Jianqiao әуе базасына жылдам бомбалау стратегиясымен шабуыл жасады, бірақ ауыр шығынға ұшырады; "814" осылайша "Әуе күштер күні" деп белгіленді. Қытайдың Boeing P 26/281 ұшақтары жапондық Mitsubishi A5M ұшақтарымен әлемдегі бірінші металл моноплан ұшақтары арасындағы жекпе-жекке қатысты. 1938 жылдың 19 мамырында Жапонияға жасалған ұзақ қашықтыққа "бомбалау рейді" кезінде капитан Сюй Хуаншенг басқарған екі қытайлық Мартин B 10 бомбалаушысы Жапонияға ұшып, Нагасаки, Сага, Фукуока және басқа қалаларға соғысқа қарсы үнқағаздарды тастады. Бұл қытай ұшқыштары үшін тозу соғысы болды, өйткені олардың көптеген тәжірибелі ұшқыштары, мысалы, лейтенант Лю Цюйган, полковник Као Чжихэн, Юэ Ицин және басқалар қаза тапты. Соғыстың алты айында қытай әуе күштерінің алдыңғы қатардағы американдық Hawk II және III және P 26C ұшақтары, сондай-ақ басқа да түрлері, 1937 жылғы Қытай-Кеңес келісімі бойынша жылдам және жақсы қаруланған Polikarpov I 15 және I 16 ұшақтарымен, оның ішінде кеңес ерікті жауынгер авиаторларымен алмастырылды. Алайда, Нанкиннің құлауы, Уханның құлауы және Оңтүстік Гуанси шайқасындағы шығындар Қытайдың "қарсылық соғысының" негізгі жеткізу желісіне, жапон агрессиясына қарсы, тағы бір соққы болды, соның ішінде қытайлықтардың қол жеткізе алмауына кедергі келтірілген, бірақ жапондықтар үшін қол жетімді болған жоғары октанды авиациялық отын. 1938 жылдың қазан айында Ухань шайқасында ауыр шығынға ұшырағаннан кейін, әуе күштерінің белсенді бөлімшелері Сычуаньды қорғау үшін ішкі аймаққа қайтарылды, сол уақытқа дейін азаматтық халыққа жасалған ең қатыгез террорлық бомбалау шабуылдарына қарсы. Сычуаньдағы нысандарға қарсы жаппай жапондық кілемдік бомбалау кампаниялары, "100" және "101" операциялары деген кодтық атаумен, тек Қытай әуе күштері мен авиациялық артиллерия бөлімшелерімен қана қарсылық көрсетілді, кейде жапондықтардың елеулі шығындарына әкелді. Бірақ Қытай сол кезде авиациялық өнеркәсіптік держава болмағандықтан, шығындар арта берді, ал жапондық күштер үнемі жақсарып келе жатқан технологиялық жетістіктерге ие болды, жапондық ұшақтарға жылдамдық, маневрлік қабілет, биіктік/көтерілу жылдамдығы және атыс қуаты жағынан ерекше артықшылықтар берді, бұл төмен сапалы отынмен шектеулі қытайлық ұшақтарды үлкен кемшілікке ұшыратты. Mitsubishi A6M "Zero" ұшағының пайда болуымен, сол кездегі ең озық ұшақпен, жапондықтар 1941 жылға қарай әуеде толық үстемдікке ие болды, бұл жапон әскери басшылығына Операция Z-ді жүзеге асыруға толық сенімділік берді (Пёрл-Харборға шабуылды жоспарлау және дайындау). Жапондықтардың Француз Индокитайына шабуыл жасауымен, АҚШ 1941 жылдың 11 наурызында Жапонияға қарсы мұнай және болат эмбаргосын салды, сондай-ақ 15 наурызда Қытайды да пайда алушы ретінде енгізген Ленд-Лизинг заңын қабылдады. Қытай Республикасы үкіметі жапондықтарға қарсы күресу үшін 1000 ұшақ сұрады. Екінші Қытай-Жапон соғысының бірінші жартысында ең тәжірибелі ұшқыштардың сарқылуы мен жоғалуы нәтижесінде Қытай Республикасының Әуе күштері жапондықтарға қарсы шайқаста үлкен шығынға ұшырады, ал 1942 жылдың басында ROCAF жапондық ұшақтармен іс жүзінде жойылды, әсіресе A6M Zero истребительінің енгізілуіне байланысты. ROCAF ақырында американдық еріктілер тобымен ("Ұшқан жолбарыстар" деп аталады) толықтырылды, олар жылдам және ауыр қаруланған және броньды Curtiss P 40 Warhawks ұшақтарымен "Губ" деп аталатын Қытайдағы соғыс кезіндегі одақтастардың жабдықтарын қорғау үшін ерекше тактиканы қолданды. Сонымен қатар, жапондықтардың Пёрл-Харборға шабуылынан кейін Қытай әуе күштері әр жыл сайын жаңадан құрылып, АҚШ-тан қолдау алды. Әуе күштері жеті топқа, бір жеке эскадрильяға және төрт ерікті топқа қайта құрылды. 1939 жылы КСРО Германиямен бейбітшілік шарты жасағаннан кейін кеңес еріктілер тобы қайтарылды. 1941 жылдың соңына қарай әуе күштерінде 364 операциялық ұшақ болды. Олардың 100-ге дейін американдық еріктілер тобымен басқарылатын P 40B ұшақтары болды. АҚШ-тан жаңа ұшақтар 1942 жылдың наурыз айынан бастап келе бастады. Олар A 29, P 40, P 43 ұшақтарын қамтыды.
During the Second Sino Japanese War (1937–1945), which is often regarded as the beginning of World War II, the ROCAF participated in attacks on Japanese warships on the eastern front and along the Yangtze river and interdiction and close air support during the Battle of Shanghai in 1937. Chinese sources estimated the Japanese could field approximately 600 aircraft (from a total of 1,530) against China's 230 combat ready aircraft. As the Imperial Japanese Army Air Service and the Imperial Japanese Navy Air Service conducted mass terror bombings against both civilian and military targets, the Chinese Air Force also planned raiding Japanese home island with the Martin B 10 bomber that was suited for the trans oceanic raid. The initial lineup of Chinese frontline fighter aircraft included but not limited to the Curtiss Hawk II, Hawk III, Boeing P 26C/Model 281, Fiat CR.32 among others. These engaged Japanese fighters, attack/bombers and reconnaissance aircraft in many major air battles beginning from 14 August 1937, when Imperial Japanese Navy's Kisarazu Air Group raided Jianqiao Airbase with the schnellbomber strategy, but suffering heavy losses; "814" has thus become known as "Air Force Day". Chinese Boeing P 26/281 fighters engaged Japanese Mitsubishi A5M fighters in the world's first dogfight between all metal monoplane fighters. A long distance "bombing raid" over Japan on 19 May 1938 saw two Chinese Martin B 10 bombers led by Captain Xu Huansheng fly into Japan, albeit dropping only anti war leaflets over the Japanese cities of Nagasaki, Saga, Fukuoka, among others cities. It was a war of attrition for the Chinese pilots, as many of their most experienced ace fighter pilots, such as Lieutenant 劉粹剛, Colonel Kao Chih hang, Yue Yiqin, among others, were lost; six months into the war, the Chinese Air Force inventory of frontline American Hawk IIs and IIIs and P 26Cs, and various others, were mostly superseded by faster and better armed Polikarpov I 15s and I 16s provided under the Sino Soviet Treaty of 1937, including Soviet volunteer combat aviators. However, with the Fall of Nanking, the Fall of Wuhan, and the losses at the Battle of South Guangxi, the primary supply line of China's "war of resistance" against the Imperial Japanese aggressions was dealt a further blow, not least of which the high octane aviation fuel that was blocked off from Chinese access, but still accessible to Imperial Japan. After suffering heavy losses in the Battle of Wuhan in October 1938, most active air force units were withdrawn hinterland for the defense of Sichuan against the most brutal terror bombing raids ever inflicted upon civilian populations up to that time; the massive Japanese carpet bombing campaigns, against targets in Sichuan, under the codenames Operation 100 and 101, were also fiercely contested solely by the Chinese Air Force units and anti aircraft artillery units, sometimes with significant Japanese losses. But as China was not an aviation industrial power at the time, losses continued to mount, while the Japanese forces enjoyed a highly developed aviation industry that saw constantly improving cutting edge technological advancements giving Japanese aircraft distinct performance advantages in speed, agility, altitude/climbing rate and firepower that greatly placed the increasingly underpowered and underarmed Chinese fighter aircraft hampered with low grade fuel at tremendous disadvantage. With the introduction of Mitsubishi A6M "Zero", the most advanced fighter aircraft of the time, the Imperial Japanese gained practically complete air supremacy by 1941, giving the Japanese military high command full confidence in proceeding with the implementation of Operation Z (the planning and rehearsals for the attack on Pearl Harbor). With the Japanese invasion of French Indochina, the United States enacted an oil and steel embargo against Japan and also the Lend Lease Act on 11 March 1941, of which China was included as beneficiary on 15 March; the Republic of China government placed a request 1,000 aircraft to fight back the Japanese. Through attrition and loss of their most experienced fighter pilots in the first half of the Second Sino Japanese War, the Republic of China Air Force suffered much irreversible losses in combat against the Japanese, and by the beginning of 1942 the ROCAF was practically annihilated by Japanese aircraft, particularly due to the introduction of the A6M Zero fighter. The ROCAF was eventually supplemented with the establishment of the American Volunteer Group (known as the "Flying Tigers") with fast and heavily armed and armored Curtiss P 40 Warhawks, employing dissimilar hit and run tactics in defense of the primary wartime Allied supply line into China known as "The Hump", between Kunming in Yunnan province and British bases in India, while the remains of the Chinese Air Force modernized and rebuilt its strength each year following Imperial Japan's attack on Pearl Harbor, with new commitment and support from the United States. The ROC Air Force was reconstituted into seven Groups, one separate Squadron and four Volunteer Groups. In 1939, after the USSR concluded a non aggression pact with Germany, the Soviet Volunteer Group was withdrawn. By the end of 1941, the air force had 364 operational aircraft. Up to 100 of these were P 40Bs operated by the American Volunteer Group. U. S. replacement aircraft began to arrive in March 1942. They included A 29s, P 40s, P 43s,
1944 жылы АҚШ Әуе күштерінің 14-ші әуе армиясы Қытайдағы операцияларға бірлесіп қатысты. Осы кезде Қытай әуе күштері қазіргі операциялық ұшақ түрлерімен жабдықталған және қарсы жапондық әуе күштерінен жоғары болды.
In 1944, the USAAF Fourteenth Air Force commenced joint operations in the China theatre. By this time the Chinese Air Force was mostly equipped with current operational aircraft types and was superior in all respects to the opposing Japanese air forces which remained.
Кеңес Одағы
1937 жылдан 1941 жылдың басына дейін КСРО Қытай Республикасы Әуе Күштерінің (ҚРӘК) негізгі жеткізушісі болды. 1937 жылдың қазанынан 1941 жылдың қаңтарына дейін Қытай үкіметі 13 партияға бөліп 848 ұшаққа тапсырыс берді, олардың құны шамамен 200 миллион долларға бағаланды және несиеге берілді. Бұған қоса, Кеңес-Германия арасындағы шабуылға қатыспау шарты қолданғаннан кейін Кеңес әскері Қытайдан шыққанда, 37 ұшақ қытай тарапына берілді. Бұл ұшақтардың ішінде 563 истребитель, оның ішінде 252 I-152, 75 I-153, 132 I-16 типті 5, 75 I-16 типті 10, 10 I-16 типті 17 және қалғандары I-15bis болды, ол 13 партияға жасалған сатып алуға кірмеген. Сонымен қатар, 322 бомбалаушы ұшақ болды, оның ішінде 179 SB 2M 100A, 100 SB 2M 103, 24 DB-3, 6 TB-3 және 13 SB ұшағы, олар 13 партияға жасалған сатып алуға қатыспаған. 13 партиялық сатып алуға сондай-ақ 5 UT-1 оқу-жаттығу ұшағы да кірді. Дегенмен, жыл сайын жеткізілетін 250-300 әскери ұшақтың тек бірнеше ондаған ғана жыл соңына дейін сақталып қалды.
From 1937 to the beginning of 1941, the Soviet Union served as the primary supplier to the ROCAF, and from October 1937 to January 1941, a total of 848 aircraft in 13 batches were ordered by the Chinese government and were supplied on credit, worth roughly 200 million dollars. In addition, there were 37 aircraft transferred to Chinese when Soviet force withdrew from China after the signing of Soviet–German Non Aggression Pact. These aircraft included 563 fighters, including 252 I 152, 75 I 153, 132 I 16 Type 5, 75 I 16 Type 10, 10 I 16 Type 17 and rest being I 15 bis, which was not part of the purchase in the 13 batches. Also included were 322 bombers, including 179 SB 2M 100A, 100 SB 2M 103 24 DB 3, 6 TB 3 and 13 SB that were not part of the purchase in the 13 batches). Also included in the 13 batch purchase were 5 UT 1 trainers. However, of the 250–300 combat aircraft supplied annually, only a few dozen would survive through the end of the year.
Америка Құрама Штаттары
1930 жылдардың аяғында КСРО Чианг Кайшеке әскери ұшақтардың көп бөлігін жеткізгенімен, көптеген алғашқы қытай ұшақтары американдық Curtiss Aeroplane and Motor Company компаниясымен жабдықталған. 1937 жылы Hawk II және Hawk III екіұшақтары қытайдың әскери авиациясының тірегі болды. Олардан кейін тез арада Hawk 75 монопланы келді. 1938 жылы қону шассисі кері қайтарылмайтын демонстрациялық үлгісі Hawk 75N сатып алынып, авиация комитетінің американдық кеңесшісі Клэр Ченноның жеке ұшағы болды. Ол американдық ұшақтарды сатып алу үшін оқытуды және лоббилеуді қадағалады. 1941 жылдың соңында АҚШ-тың Жапониямен соғысқа кіруі АҚШ-тан Ленд-Лизинг жабдықтарын, соның ішінде ұшақтарды алуға әкелді. Американың Lend Lease авиациялық жабдықтары 1941 жылдың ортасынан бастап Қытайға келе бастады, бірақ бұл 1942 жылдың қаңтарына дейін сатып алу ретінде келген алғашқы партияларды да қамтиды. Бұрын сатып алынған американдық ұшақтарды ескеретін болсақ, АҚШ соғыс кезінде Қытайдың ұлтшыл әуе күшінің ең ірі жеткізушісі ретінде КСРО-ны басып озды (Сонымен қатар, 1931 жылы Жапония Маньчжурияға шабуыл жасаған кезде басталган Екінші Қытай-Жапон соғысы). Америкалық ұшақтарға қайта оқыту көбінесе Үндістанда жүргізілді. Қытай ұшқыштары топтап немесе толық құрамда жіберілді. 1941 жылдың соңында, негізінен ұшу мектептерін бітірген қытай ұшқыштары, американдық ұшақтарды ұзақ мерзімді оқыту және меңгеру үшін АҚШ-қа жіберіле бастады. Бірінші американдық P-43A истребительдерін 4-ші әуе тобы (21-24-ші эскадрильялар) 1942 жылдың наурыз айында алды. Олар Куньминде қайта оқытылды, бірақ жаңа ұшақтар үшін ұшқыштар кіші топтарда Үндістанға ұшты. 24 сәуірде 24-ші эскадрильяның командирінің орынбасары Ву Чжэньхуа Куньминге ұшу кезінде апатқа ұшырады. 12 мамырда 24-ші эскадрильяның ұшқыш командирі Чен Локун оқу-жаттығу барысында ағашқа соқтығысып, қаза тапты. Шілде айында белгісіз себептермен 4-ші әуе тобының командирі Чжэн Шаоюдің P-43 ұшағы әуеде өртеніп, ұшқышы қаза тапты. 1942 жылдың 3 тамызында оқу-жаттығу ұшуы кезінде топтың командирі Чэнь Шэнь апатқа ұшырады. Қытайдың жаңа әрбір машинаны меңгеруімен байланысты ұқсас апаттар сериясы болды. (Қытай дереккөздерінде түрлі шендегі қаза тапқан командирлердің тегі ғана көрсетіледі, ал қатардағы ұшқыштардың жоғалғандары туралы ақпарат көбінесе жазылмайды.) 1942 жылдың тамызының басында P-43A-ға айналдыруды аяқтаған топ Чэндуға оралды. 1943 жылдың ақпанында американдық жаңа әуе техникасына көшуге дайындық барысында қытайлықтар өздерінің ұшу мектептерінен алғашқы оқу топтарын Үндістанға көшірді. Қытайда барлау және фотосуретке түсіру бойынша оқулар ғана жалғасты. 1945 жылдың наурыз айында Үндістанда алғашқы оқуды аяқтаған курсанттар Америкаға оқуға жіберілді. Сол кезде жіберілген курсанттардың саны 1224-ке жетті, олардың 384-і Қытайға оралып, шайқасқа қатыса алды. Барлығы 1942-1945 жылдары АҚШ-тан Қытайға Үндістан арқылы 420 оқу ұшағы жіберілді, оның ішінде 20 AT-6, 8 AT-7, 15 AT-17, 150 PT-17, 127 PT-19, 70 PT-22 және 30 BT-13, сондай-ақ 10 Beechcraft D-17 медициналық ұшағы.
While the USSR provided most of the military aircraft to Chiang Kai shek in the late 1930s, many early Chinese aircraft were supplied by the American Curtiss Aeroplane and Motor Company. In 1937 the Hawk II and Hawk III biplanes comprised the backbone of Chinese fighter aviation. These were soon followed by the Hawk 75 monoplane. The demonstration model Hawk 75N, with non retractable landing gear was purchased in 1938 and became the personal aircraft of the American advisor to the Aviation Committee, Claire Chennault who oversaw training and lobbied for the procurement of American aircraft. The entry of the United States into the war with Japan at the end of 1941 led to the receipt of Lend Lease equipment from the United States, including aircraft. American Lend Lease aviation equipment had already begun to arrive in China as early as the middle of 1941, though that includes the first shipments before January 1942 which arrived under the guise of purchases. Including previously purchased American aircraft, US soon replaced USSR as the largest supplier for the Chinese Nationalist air force during the war (Including the Second Sino Japanese War that actually broke out in 1931 when Japan invaded Manchuria). Retraining on American aircraft occurred for the most part in India. (Karachi and other cities), where Chinese pilots were sent both as groups and as entire units. As early as the end of 1941 Chinese pilots, mainly recently graduated from flight schools, began to be sent to the US for longer training and mastery of American aircraft. The first American P 43A fighters were received by the 4th Air Group (21st – 24th Squadrons) in March 1942. They retrained in Kunming, but for the new aircraft the pilots sequentially flew in small groups to India. On 24 April the deputy commander of the 24th Squadron, Wu Zhenhua, crashed on the flight to Kunming. On 12 May, Chen Lokun, the flight commander of the 24th Squadron was killed during a training flight, crashing into a tree during landing. In July for unclear reasons the P 43 of the 4th Air Group commander, Zheng Shaoyu, caught fire in the air and the pilot was killed. On 3 August 1942 during a training flight the deputy group commander Chen Sheng crashed. A similar series of crashes accompanied the mastery by the Chinese of almost every new machine. (It is notable that in Chinese sources the family names are given only of the perished commanders of various ranks, while the losses amongst the line pilots are hardly even noted.) Concluding their conversion to the P 43A in early August 1942, the group returned to Chengdu. In February 1943, preparing for transition to the new American air equipment, the Chinese transferred to India the primary training groups from their flight schools. Only training for reconnaissance and photography continued to be carried out in China. In March 1945 the cadets completing primary training in India were sent to America to train further. By that time the number of cadets dispatched had reached 1224, of whom 384 managed to return to China and participate in combat. In all, from 1942 to 1945 420 training aircraft were sent from the US to China through India, including 20 AT 6, 8 AT 7, 15 AT 17, 150 PT 17, 127 PT 19, 70 PT 22, and 30 BT 13, and also 10 Beechcraft D 17 medical aircraft.
Әуе кемесін үйде құрастыру
Модификацияланған Hawk 75M, қысылатын қону шассиімен Қытай үшін арнайы жасалды, бірақ жапондықтарға қарсы соғыста кеңінен қолданылмады. 1938 жылдың жазы мен күзі аралығында 30 ұшақ және құрастыруға арналған 82 жиынтық жеткізілді. Hawk ұшағын Central Aircraft Manufacturing Company компаниясы басқаратын, Ханкоудан Лоивингке көшірілген зауытта құрастыру жоспарланған. Бұл орналасқан жер, Бурма шекарасынан алыс емес, Юньнань провинциясындағы Руйлуцзян өзенінің шығыс жағалауында, сол кезде жапондық шабуылдардан қорғалғандай көрінді, бірақ техникалық қиындықтар Hawk 75-ті сол жерде құрастыруды қиындатты. Жапондықтар зауытты бомбаламағанмен, 1940 жылдың қазан айына дейін тек сегіз машина құрастырылды. Қалған жиынтықтың тағдыры белгісіз. Hawk 75 өндірісі сәтсіз аяқталғаннан кейін CAMCO зауыты Curtiss Wright CW 21 "Demon" истребителінің экспорттық нұсқасын құрастыруды ұйымдастырды. АҚШ-тан үш ұшақ және 32 жиынтық бөлшекке тапсырыс берілді. Лоивингтегі зауыт 1942 жылдың сәуіріне дейін жұмыс істеді, содан кейін жапондық шабуылдарға байланысты Куньминге көшірілуге мәжбүр болды, ал американдық қызметкерлері Үндістанда орналасты. 1942 жылдың соңында Бирмадағы жапондықтардың табыстары 1-ші Әуе күштерінің ұшақ жасау зауытын (1-ші AFAMF) Гвиянгқа, Гуйчжоу провинциясына көшіруге мәжбүр етті. Бұл жерде Қытай үкіметі шетелдік көздерге тәуелділікті азайту мақсатында XP 1 деп аталатын инновациялық және амбициялық, өздері жобалаған, иілген алдыңғы қанатты ұшақты сынап көрді. 1943-1946 жылдары Куньминге жақын шатқалдарда орналасқан CAMCO зауыты тоғыз ұшақты сынақ сериясынан құрастырды, олар, мүмкін, Hawk 75M, 75A 5 және CW 21 компоненттерінен жасалған. Олар американдық прототиптерге ұқсас болды және олардың болашағы белгісіз. Батыстық дереккөздердегі алғашқы мысал Chu XP 0 деген атаумен көрсетілген.
While the modified Hawk 75M with retractable landing gear was created specially for China, it was not widely used in the war against the Japanese. Thirty aircraft, and 82 kits for assembly were delivered in the summer and autumn of 1938. It was planned to assemble the Hawk in a factory operated by the Central Aircraft Manufacturing Company, which had been evacuated from Hankou to Loiwing. The latter location, not far from the Burmese border on the eastern bank of the Ruiluqiang River in Yunnan Province, at that time seemed protected from Japanese attacks, but technical difficulties plagued the actual assembly of the Hawk 75 in that location. Although the Japanese had not bombed the factory, only eight machines were assembled by October 1940. The fate of the remaining kits is unknown. Following the failure of Hawk 75 production, the CAMCO factory planned to organize assembly of the export version of the Curtiss Wright CW 21 "Demon" interceptor. Three aircraft and 32 sets of components were ordered from the US. The factory at Loiwing worked until April 1942 when, due to Japanese attacks, it had to be evacuated to Kunming and its American personnel set up shop in India. Japanese advances in Burma in late 1942 forced the 1st Air Force Aircraft Manufacturing Factory (1st AFAMF) to move hinterland to Guiyang, Guizhou province, where the Chinese government was attempting an innovative and ambitious indigenously designed swept forward gull winged fighter plane called the XP 1, in hopes to reduce reliance on foreign sources. From 1943 to 1946 the CAMCO factory, which was dispersed in the ravines neighboring Kunming, assembled an experimental series of nine fighter monoplanes, probably from Hawk 75M, 75A 5, and CW 21 components. To a degree they were similar to the American prototypes and their further fate is unknown. In western sources the first example figures under the designation Chu XP 0.