Дикерсон против АҚШ ісі: «Миранда» ережесінің сақталуы және Конституциялық принциптер
Dickerson v. United States
Dickerson v. АҚШ ісі (2000) Miranda ескертуін сақтап, федералды заңды жойды. Конституциялық мәселелерді қарастырып, сот өкілдігінен тыс шешім қабылдады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Диккерсон АҚШ-қа қарсы, 530 U. S. 428 (2000) қылмыстық күдіктілерге «Миранда» ескертуін оқып беру қағидасын қолдады және «Миранда v. Аризона» (1966) шешімін күштен шығаруға тырысқан федералдық заңды жойды. «Диккерсон» ісі – соттың тараптарды ұсыну принципінен сирек кездесетін айырмашылығының маңызды мысалы саналады. Сот бұл істе ешбір тарап 18 U.S.C. § 3501 федералдық заңының конституциялықтығын қорғамағанын атап өтті, осы заң іс бойынша негізгі мәселе болып табылды. Сондықтан сот Антонин Скалия мен Уоррен Э. Бергердің бұрынғы кеңсе қызметкері Пол Касселлді осы мәселе бойынша өз пікірін білдіруге шақырды. Касселл сол кезде Юта университетінің құқық мектебінде профессор болып жұмыс істеді, кейіннен ол сол штаттағы федералды округтік сот судьясы болып тағайындалды, бірақ кейіннен қызметінен бас тартты.
Dickerson v. United States, 530 U. S. 428 (2000), upheld the requirement that the Miranda warning be read to criminal suspects and struck down a federal statute that purported to overrule Miranda v. Arizona (1966). Dickerson is regarded as a significant example of a rare departure by the Court from the principle of party presentation. The Court noted that neither party in the case advocated on behalf of the constitutionality of 18 U. S. C. § 3501, the specific statute at issue in the case. Accordingly, it invited Paul Cassell, a former law clerk to Antonin Scalia and Warren E. Burger, to argue that perspective. Cassell was then a professor at the University of Utah law school; he was later appointed to, and subsequently resigned from, a federal district court judgeship in that state.
Өмірбаян
Мирандаға қарсы Аризона ісінде Жоғарғы Сот, қылмыстық күдіктілердің қамауда болып, полиция сұрағына жауап беру кезінде жасаған мәлімдемелері, егер күдіктіге алдын ала белгілі бір ескертулер оқылмаса, сотта қабылдамау керектігін қабылдады. Қазір бұл ескертулер көптеген американдықтарға белгілі: күдікті тергеу кезінде үн қатпауға құқылы, олар полицияға айтқан әр сөз сотта оларға қарсы пайдаланылуы мүмкін, олар адвокатқа ие болу құқығына ие, және егер олар адвокатқа төлей алмаса, мемлекет оларға адвокат тағайындайды. 1968 жылы, Миранда шешімінен екі жыл өткен соң, Конгресс 1968 жылғы Қылмысты бақылау және қауіпсіз көшелер жөніндегі Жалпы заңның бір бөлігі ретінде оны күштен шығаруға бағытталған заң қабылдады. Бұл заң, 18 U.S.C. § 3501, сондықтан үкімет апелляция жасады. Төртінші апелляциялық округ аудандық соттың шешімін жойды, себебі § 3501 полицияның Миранда ескертулерін беру қажеттілігін алмастырды, өйткені Миранда конституциялық талап емес, демек Конгресс заң арқылы осы шешімді күштен шығара алады. Содан кейін Жоғарғы Сот осы істі қарауға келісті.
In Miranda v. Arizona, the Supreme Court held that statements of criminal suspects made while they are in custody and subject to interrogation by police may not be admitted in court unless the suspect first had certain warnings read to them beforehand. By now, these warnings are familiar to most Americans: that the suspect has the right to remain silent during the interrogation, that anything they say to the police may be used against them in a court of law, that they have the right to legal counsel, and that if they cannot afford legal counsel a lawyer will be provided for them. In 1968, two years after the Miranda decision, Congress passed a law that purported to overrule it as part of the Omnibus Crime Control and Safe Streets Act of 1968. This statute, 18 U. S. C. § 3501, and so the government appealed. The Fourth Circuit reversed the district court, reasoning that § 3501 had supplanted the requirement that the police give the Miranda warnings because Miranda was not a constitutional requirement and therefore Congress could overrule that decision by legislation. The Supreme Court then agreed to hear the case.
Соттың пікірі
Бас судья Рехнквист көпшілік пікірін жазып, Миранда шешімі қабылданған тарихи жағдайды қысқаша сипаттаумен бастады. Күдіктінің жақындығы өз еркінен тыс алынған жағдайда, оның көрсетуі әрқашан да қабылданбаған. Бұл Англияда болған, ал американдық құқық осы қағиданы мұра еткен. Алайда, уақыт өте келе Жоғарғы Сот V түзетудің полиция тергеуі кезінде қылмыстық айыпталушылардың мәлімдемелерін қорғаудың тәуелсіз көзі екенін мойындады. «Миранда ісінде біз қазіргі заманғы ұстау ортасындағы полиция тергеуінің пайда болуымен бірге мәжбүрлеу арқылы алынған жақындықтар туралы алаңдаушылықтың күшеюін атап өттік». Ұстау ортасындағы полиция тергеуі өзінің табиғаты бойынша «адамды оқшаулап, қысымға салады», сондықтан ол соңында шаршап, азапты тоқтату үшін жасаған жоқ қылмыстарын мойындауы мүмкін. «Миранда» ісінде Сот осы жамандықтан қорғану үшін қазір кең таралған төрт ескертуді қабылдады. Конгресс жауап ретінде § 3501-ді қабылдады. Бұл заң Миранданы жоққа шығаруға бағытталған, өйткені ол жақындықтың қабылдануы үшін сынақ тасы ретінде тек оның еріктілігіне ғана назар аударды. Конгресс мұндай заң қабылдауға құқылы ма? Бір жағынан, Соттың федералды соттарға қатысты конституциялық емес қадағалау ережелерін жасау өкілеттігі тек Конгресс қабылдаған нақты заң болмаған жағдайда ғана бар. Алайда, егер Миранда ережесі конституциялық болса, Конгресс оны жоққа шығара алмайды, өйткені Конституцияның талаптарын түйір-түйір анықтауға құқылы – тек Сот. Миранда ережесінің конституциялық сипатын дәлелдеу үшін, Сот оның кейінгі шешімдерінің көптеген талаптарды қолдану және шектеу туралы штаттық соттардың шешімдерінен туындағанын атап өтті, онда Соттың конституциялық емес қадағалау ережелерін енгізуге құқығы жоқ. Бұған қоса, Сот бұрын қылмыстық жауапкершілікті күзететін полиция қызметкерлерінің әрекеттерінен қорғау үшін профилактикалық шараларды әзірлеуге заң шығарушыларды шақырғанмен, бұл шаралар Миранданың қамтамасыз еткен қорғауын жоймауы керек деп үнемі тұжырымдады. Соңында, бастапқы шешімнен кейін 34 жыл өткен соң, Сот Миранданы жоққа шығаруға құлшынбады. Әдетте, Сот конституциялық шешімдерді тек олардың доктриналық негіздері құлдыраған кезде ғана жоққа шығарады. Сот Миранда ісінде осылай болмады деп санайды. «Егер бірдеңе болса, біздің кейінгі істеріміз Миранда ережесінің заңды тәртіп сақтау органдарына тигізетін әсерін азайтты, сонымен бірге шешімнің негізгі қағидасын растады, яғни ескертусіз алынған мәлімдемелер басты прокурордың ісінде дәлел ретінде пайдаланылмауы керек». Миранда ережесі еріктілік туралы тексеруді алмастырмады.
Chief Justice Rehnquist wrote the majority opinion, and began by briefly describing the historical backdrop against which the Miranda ruling had emerged. A suspect's confession had always been inadmissible if it had been the result of coercion or otherwise given involuntarily. This was true in England, from where American law inherited that rule. However, as time went on, the Supreme Court recognized that the Fifth Amendment was an independent source of protection for statements made by criminal defendants in the course of police interrogation. "In Miranda, we noted that the advent of modern custodial police interrogation brought with it an increased concern about confessions obtained by coercion." Custodial police interrogation by its very nature "isolates and pressures the individual" so that he might eventually be worn down and confess to crimes he did not commit in order to end the ordeal. In Miranda, the Court had adopted the now famous four warnings to protect against this particular evil. Congress, in response, enacted § 3501. That statute clearly was designed to overrule Miranda because it expressly focused solely on voluntariness of the confession as a touchstone for admissibility. Did Congress have the authority to pass such a law? On the one hand, the Court's power to craft nonconstitutional supervisory rules over the federal courts exists only in the absence of a specific statute passed by Congress. However, if on the other hand the Miranda rule was constitutional, Congress could not overrule it, because the Court alone is the final arbiter of what the Constitution requires. As evidence of the fact that the Miranda rule was constitutional in nature, the Court pointed out that many of its subsequent decisions applying and limiting the requirement arose in decisions from state courts, over which the Court lacked the power to impose supervisory nonconstitutional rules. Furthermore, although the Court had previously invited legislative involvement in the effort to devise prophylactic measures for protecting criminal defendants against overbearing tactics of the police, it had consistently held that these measures must not take away from the protections Miranda had afforded. Finally, 34 years after the original decision, the Court was loath to overrule Miranda. Typically, the Court overrules constitutional decisions only when their doctrinal underpinnings have eroded. The Court felt that this was not the case in Miranda. "If anything, our subsequent cases have reduced the impact of the Miranda rule on legitimate law enforcement while reaffirming the decision's core ruling that unwarned statements may not be used as evidence in the prosecution's case in chief." The Miranda rule did not displace the voluntariness inquiry.
Келіспеушіліктер
Сотталғандар арасында Скала және Томас Миранда ісі бойынша қабылданған шешімді күштен шығаруға қарсылық білдірді. Ол Миранданың конституциялық ереже екендігі туралы пікірге қарсы шығып, бірнеше істе Сот ескертулер берілмеген жағдайда да дәлелдерді қабылдаудан бас тартпағанын атап көрсетті. Әділет министрі Скала көпшіліктің шешімін Миранданы конституциялық талап деп санайтындар мен оған келіспейтіндер арасындағы принципсіз келісім деп сипаттады. Ол көпшілік Миранда ескертуінің конституциялық талап екенін нақты айтпағанын, тек оның "конституциялық негіздемеде" екенін мәлімдеді. Әділет министрі Скала сондай-ақ көпшілікті Конгрестің сот арқылы орнатылған конституциялық құқықтарды қорғау шараларын жоққа шығаруға құқығы жоқ деп айыптады.
Justice Scalia, joined by Justice Thomas, disagreed with the majority's decision not to overrule Miranda. He disputed the notion that Miranda was a constitutional rule, pointing to several cases in which the Court had declined to exclude evidence despite the absence of warnings. Justice Scalia described the majority's decision as an unprincipled compromise between justices who believed Miranda was a constitutional requirement and those who disagreed. He noted that the majority did not state outright that the Miranda warning is a constitutional requirement, but merely that it is "constitutionally based." Justice Scalia further criticized the majority for implying that Congress has no power to override judicially imposed safeguards of constitutional rights.