Чамберс против Флориды ісі: АҚШ Жоғарғы Сотының маңызды шешімі
Chambers v. Florida
Chambers v. Florida ісі (1940) АҚШ Жоғарғы Сотындағы маңызды сот ісі. Полиция қысымымен алынған жақындықтың конституциялық құқықтарын бұзуы қарастырылды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Чемберс Флоридаға қарсы, 309 U. S. 227 (1940) – АҚШ Жоғарғы Сотының маңызды ісі, ол қылмыстық қудалауға ұшыраған адамның мойындауына полиция тарапынан жасалған қысымның Конституцияның процессуалдық кепілдіктерін бұзу деңгейін қарастырды.
Chambers v. Florida, 309 U. S. 227 (1940), was a landmark United States Supreme Court case that dealt with the extent to which police pressure resulting in a criminal defendant's confession violates the Due Process Clause.
Іс
Бұл іс 1940 жылғы 6 қаңтарда сот алдында Флоридада ақ адамды өлтіргені үшін сотталған төрт қара нәсілді адамның атынан 31 жастағы Тюргуд Маршалл тарапынан талқыланды. Қылмысқа айыпталушы Чемберс және тағы үш бірлескен қылмыс жасаған адам Флорида штатының Помпано Бич қаласында жергілікті қарт Роберт Дарсиді өлтіргені үшін ұсталған, саны жиырма төртке дейін жететін көшпенді қара нәсілді ер адамдардың төртеуі болды. Қоғам осы қылмыстан қатты ашуға іштенді, ал Брауард округінің шериф департаменті істі тез жабуға күшті қысым көрсетті. Чемберс пен басқа да айыпталушылар сұраққа алу үшін Майамиге, көбінесе оларды құралған халықтан қорғау үшін, содан кейін Форт-Лодердейлге жеткізілді. Мемлекет айыпталушылардың адвокат көмегінсіз ұсталғанын және бір апта бойы айыптама тағайындалмағанын мойындады. Оларды кездейсоқ сұраққа тартты, көбінесе онға дейін полиция қызметкері мен қауымның басқа да өкілдері бар бөлмеде. Миранда ережелерінен бұрынғы заңдық ахуалда олар үн қатпау құқығы туралы хабардар етілмеді. Бір апталық сұрақ-жауаптан кейін, бұрынғы мойындамаларына қарамастан, төрт бірлескен қылмыс жасаған адам қылмысты мойындады және қастандық қылмысы үшін айыпталды, оларға өлім жазасы тағайындалды. Олардың үкімі Флорида Жоғарғы Сотымен бекітілді.
The case was argued on January 6, 1940, in front of the court by Thurgood Marshall (who was 31 years old at the time), representing four black men convicted for the murder of a white man in Florida. The defendant Chambers, along with three other co defendants, were four of up to forty transient black men arrested for the murder of Robert Darcy, an elderly local man, in Pompano Beach, Florida. The community was outraged by the murder, and the Broward County Sheriff's department was apparently under pressure to close the case. Chambers and the other defendants were taken to Miami for questioning, ostensibly to protect them from the mob that had formed, and then to Fort Lauderdale. The state did not contest that the defendants were held without access to legal counsel, and were not arraigned for a week. They were subjected to questioning on a random basis, often alone in a room with up to ten police officers and other members of the community. In the legal climate before Miranda, they were not informed of their right to remain silent. After a week of questioning, and despite previous denials, the four co defendants eventually confessed to the crime and were convicted of capital murder and sentenced to death. Their convictions were affirmed by the Supreme Court of Florida.
Шешім
1940 жылдың 13 ақпанында сот өзінің шешімін жариялады. Соттың пікірін Алабама штатының судьясы Хьюго Блэк оқыды. Бұл Маршаллдың ең жоғарғы сот алдындағы көптеген жеңістерінің біріншісі болды; Сот айыпталушылардың пайдасына шешім шығарды және олардың сотталған үкімдерін жоққа шығарды. Сот полиция және шериф қызметкерлері мойындаған жағдайлар бойынша, жауап берулердің күштеп алынғаны анық болды және осы себепті қабылданбады деп тапты. Бұл соттың физикалық зорлық-зомбылықсыз қарапайым қарым-қатынас та дәлелдерді жоюға себеп болуы керек деген ұстанымды алғаш рет қабылдағанын көрсетеді. Бұл істегі бірнеше ерекшеліктер, мысалы, айыпталушыларға ешкіммен байланысуға рұқсат бермеу, оларды ресми айыптау немесе сотқа дейін ұстау, және жауап беру кезінде адвокаттық көмек көрсетпеу сол кезде құқық қорғау органдарында жиі қолданылатын тәсілдер болды, бірақ кейіннен Миранда мен Аризона ісінде (1966) сот тарапынан қабылданбады. Бұл істе Маршалл АҚШ Үкіметінің атынан АҚШ Бас солициторы ретінде қатысты.
On February 13, 1940, the court delivered its ruling. The opinion of the court was delivered by Justice Hugo Black of Alabama. This was Marshall's first of many triumphs in front of the nation's highest tribunal; the Court ruled in favor of the defendants, and overturned their convictions. The court found that on the facts admitted by the police and sheriff's officers, the confessions had clearly been compelled and were therefore inadmissible. It marked one of the first times that the court had accepted the contention that treatment short of physical violence should result in the suppression of evidence. Several of the features of this case, such as not allowing defendants to contact anyone, holding them without formal charges or arraignment, and denying them counsel during questioning were common tactics in law enforcement at the time and were eventually rejected by the court in Miranda v. Arizona (1966), a case in which Marshall argued on behalf of the United States government as Solicitor General of the United States.
Салдары
Кейінгі Флорида соттарында болған іс жүргізулер барысында, айыпталушыларға қарсы айыптау актісі үлкен қазылар алқасынан қара нәсілділердің тәртіпсіз және қасақана шығарылғаны себептерімен күштен шығарылды.
In subsequent proceedings before the Florida courts, the indictment against the defendants was quashed on the ground that blacks had been arbitrarily and intentionally excluded from the grand jury.