Чезаре Корренти: Итальян революционері мен саяхатшысының өмірі мен қызметі

Чезаре Корренти – итальяндық революционер, саясаткер. 1848 жылғы Милан көтерілісіне қатысқан, Австрияға қарсы үгіт-насихат жүргізген. Тарихы мен өмірі туралы оқыңыз.

Кіріспе

Чезаре Корренти (3 қаңтар 1815 – 4 қазан 1888) – итальяндық революционер және саясаткер.

Өмір

Ол Миланда кедей, бірақ асыл отбасында дүниеге келді. Мемлекеттік қарызды басқаруда жұмыс істеген кезде ол Ломбардияны австриялықтарға қарсы жеккөрушілікті қоздыруға бағытталған революциялық памфлеттермен толтырып, 1848 жылы миландықтардың темекі шегуден толығымен бас тартуын ұсынды, бұл «Бес күн» деп аталатын көтеріліске себеп болды. Көтеріліс барысында ол көтерілісшілердің жетекші тұлғаларының бірі болды. Миланды австриялықтар қайта басып алғанға дейін ол уақытша үкіметтің бас хатшысы қызметін атқарды, бірақ содан кейін Пьемонтқа қашып, онда өз революциялық памфлеттерін Ломбардияда қайта таратты және журналистика арқылы күнкөрісін қамтамасыз етті. 1849 жылы депутат сайланған ол ұлттық мүдделер үшін тырысқанмен, саяси сол жаққа жатса да, Кавурдың Қырым саясатын қолдады. Ломбардияны қосып алғаннан кейін ол Ломбардия-Венеция борышын есептеу комиссары болып тағайындалды, 1860 жылы мемлекеттік кеңесші болып бекітілді және теміржол және қаржы басқармасымен байланысты басқа да мемлекеттік лауазымдарды иеленді. Ол саяси оң жаққа бет бұрып, 1867 және 1869 жылдары білім беру министрі болды; Италияның Римді басып алуына байланысты оқиғаларда маңызды рөл атқарды және «Кепілдіктер туралы» заң жобасын жасауға көмектесті. Білім беру министрі ретінде ол итальян университеттеріндегі теология факультеттерін жапты, бірақ ақырында қызметінен кетіп, өзінің реформаларына консерваторлардың қарсылығына байланысты қайтадан сол жақпен одақтасты. Оның оң жақтан кетуі 1876 жылы сол жақтың билікке келуін шешті; ол лауазымды қабылдамаса да, Агостино Депретистің өліміне дейін оның бас кеңесшісі болып қалды. Ол бірнеше рет – атап айтқанда, итальян теміржолдарының сатып алынуы және 1878 жылғы Париж көрмесіне қатысты мәселелерде үкімет өкілі ретінде әрекет етті. 1877 жылы Депретис оны Сент-Маврикий және Лазар орденінің хатшысы етіп тағайындады, ал 1886 жылы сенатор атанды. Ол Римде қайтыс болды, түрлі тақырыптарда жазылған көптеген еңбектерді мұра етіп қалдырды, бірақ олардың ешқайсысы ерекше құндылыққа ие емес.

He was born in Milan of a poor but noble family. While employed in the public debt administration, he flooded Lombardy with revolutionary pamphlets designed to excite hatred against the Austrians, and in 1848 proposed the general abstention of the Milanese from smoking, which gave rise to the insurrection known as the Five Days. During the revolt, he was one of the leading spirits of the operations of the insurgents. Until the reoccupation of Milan by the Austrians, he was secretary general of the provisional government, but afterwards, he fled to Piedmont, whence he again distributed his revolutionary pamphlets throughout Lombardy, earning a precarious livelihood by journalism. Elected deputy in 1849, he worked strenuously for the national cause, supporting Cavour in his Crimean policy, although he belonged to the political Left. After the annexation of Lombardy he was made commissioner for the liquidation of the Lombardo Venetian debt, in 1860 was appointed councillor of state, and received various other public positions, especially in connection with the railway and financial administration. He veered round to the political Right, and in 1867 and again in 1869 he held the portfolio of education; he played an important part in the events consequent upon the occupation of Rome by Italy and helped to draft the Law of Guarantees. As minister of education, he suppressed the theological faculties in the Italian universities, but eventually resigned office and allied himself with the Left again on account of conservative opposition to his reforms. His defection from the Right ultimately assured the advent of the Left to power in 1876; and while declining office, he remained chief adviser of Agostino Depretis until the latter's death. On several occasions — notably in connection with the redemption of the Italian railways and the Paris Exhibition of 1878 — he acted as representative of the government. In 1877 he was given the lucrative appointment of Secretary of the Order of Saints Maurice and Lazarus by Depretis, and in 1886 was made senator. He died in Rome, leaving a considerable body of writings on a variety of subjects, none of which is of exceptional merit.