Чарльз Торольд Вуд: Англиялық әскери шенеунік және орнитологтар отбасысы
Charles Thorold Wood
Чарльз Торолд Вуд (1777-1852) – ағылшын әскери шенеунігі, орнитологтардың әкесі. Ұлдарының еңбектері, құстар туралы гидтер мен кітаптары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Ағылшын орнитологы (1777–1852)
English ornithologist (1777–1852)
Чарльз Торольд Вуд, аға (15 қаңтар 1777 – 13 наурыз 1852) – ағылшын армиясының офицері және помещик. Оның ұлдары Чарльз Торольд Вуд, кіші (1817–1849) және Невилл Вуд (1818–25 наурыз 1886) орнитологтар болды. Кейбір деректер оны "Орнитологиялық нұсқаулық" (1835) еңбегінің авторы, оның есімдес ұлымен шатастырады. Чарльз кіші S.D.W. басында жазған, ал Невилл Эдвард Блайтке арналған "Британдық әнші құстар" (1836) және Джон Лэтамға арналған "Орнитологтарға арналған оқулық" (1836) сияқты екі кітап жазды.
Charles Thorold Wood, senior (15 January 1777 – 13 March 1852) was an English army officer and country gentleman whose sons Charles Thorold Wood, junior (1817–1849) and Neville Wood (1818–25 March 1886) were ornithologists. Several accounts have confounded him with his namesake son who wrote The Ornithological Guide (1835). Charles junior also wrote under the initials S. D. W. Neville wrote two books including British Song Birds (1836) which was dedicated to Edward Blyth, and The ornithologists' text book (1836) dedicated to John Latham.
Өмір
Вуд Линкольнширдің Альфорд қаласынан шыққан Виллоуби Вудтың 9 баласының үлкені болып дүниеге келді. Оның әкесі, Виллоуби Вуд, корольдік жеке кеңесшілердің мүшесі еді, ал анасы Элизабет Торольд болған. Чарльз 1795 жылдың 26 қазанында Оксфордтағы Мертон колледжіне қабылданды. Вуд Корольдік атты әскер полкінде (көк түсті) капитан болды. 1812 жылы сэр Джон Торольдтың, 9-шы баронеттің қызы Джейнге үйленді және Линкольнширдегі Торесбиде тұрды. Олардың бес ұлы болды: Уиллоуби, Уильям, кіші Чарльз, Невилл және Артур. Олардың төртеуі бала кезінде сэр Генри Раебурнның суретіне түсті, сондай-ақ үш қызы болды. Отбасының академикалық қызығушылықтары бар утопиялық социалистер болғаны айтылады. Вуд балаларына Эдвин Ланкестер (1814-1874) және Джеймс Чиоссо сияқты тәлімгерлер жалдады. 1836 жылы Дербиширдегі Фостон Холлда тұрғанда, отбасы қауіпті өрттен аман қалды және Донкастердің солтүстігіндегі Судбери Холлға, кейін Кампсолл Холлға көшті. Ұлдары кіші Чарльз бен Невилл хобби деңгейінде орнитологтар болды. Чарльз он сегіз жасында «Орнитологиялық нұсқаулық» (1835) еңбегін жазды, ал оның інісі Невилл келесі жылы «Британдық әнші құстар» (1836) кітабын шығарды. Невилл медицинаны оқып, Эдинбургтен MD және FRCP дипломдарын алды. Уиллоуби (1814-1875) және кіші Чарльз сол кезде кең таралған френологияға қызығушылық танытты. Чарльздың «Орнитологиялық нұсқаулығы» ағылшын құстарының атауларын стандартизациялауға арналған. Ол ұсынған негізгі идея – ағылшын тіліндегі құстың атауы екі атау жүйесіндегі туысқа сәйкес келуі керек еді. Кіші Чарльз 1837 жылы Dumetella туысын сипаттап, S. D. W. әріптерімен жариялады. Невиллдің кітабында құстарды сипаттауда френологиядан алынған идеялар пайдаланылды. Невилл құстар туралы бірнеше заманауи еңбектерді, өзінің түсіндірмелерімен бірге қарастырған тағы бір кітап жариялады. Невиллдің кітаптарына сын пікірлер көп болған жоқ, бірақ «The Naturalist» журналында, онда Невилл редактор болып жұмыс істеген, жарық көрген бір мақала оң пікір білдірді. Невиллді қатаң сынға ұшыратқандардың бірі Джеймс Ренни болды, оны Невилл «Кингс колледжінің» «жалаңаяқ қарғасы» (Corvus nudirostris) деп атады.
Wood was born the eldest of the 9 children of Willoughby Wood, of Alford, Lincolnshire, Gentleman of the Privy Chamber and his wife, Elizabeth Thorold. Charles matriculated at Merton College, Oxford on 26 October 1795. Wood became a captain in the Royal Regiment of Horse Guards (blue). He married Jane, daughter of Sir John Thorold, 9th Baronet, in 1812 and lived in Thoresby, Lincolnshire. They had five sons, Willoughby, William, Charles junior, Neville and Arthur, four of whom were painted as children by Sir Henry Raeburn, and three daughters. The family is said to have been utopian socialists with academic interests. Wood hired tutors for his children who included Edwin Lankester (1814 1874) and James Chiosso. In 1836 the family made a dramatic escape from a serious fire when they were living at Foston Hall in Derbyshire and moved to Sudbury Hall and later Campsall Hall north of Doncaster. Their sons Charles junior and Neville were both amateurs ornithologists. Charles wrote The Ornithological Guide (1835) at the age of eighteen and his brother Neville wrote British Song Birds (1836) the next year. Neville studied medicine and qualified MD and FRCP from Edinburgh. Willoughby (1814–1875) and Charles junior also had an interest in phrenology which was then a craze. Charles' Ornithological Guide dealt with standardizing the names of English birds. A basic idea that he promoted was that the name of a bird in English need to be parallel to the genus in the binomial. Charles junior also wrote under the initials S. D. W., describing the genus Dumetella in 1837. Neville's book made use of ideas from phrenology in the descriptions of birds. Neville published another book reviewing several contemporary works on birds along with his own commentaries. Reviews of Neville's books were not very positive, except for one published in The naturalist, a periodical in which Neville was an editor. Among the more severe critics was James Rennie, whom Neville called as a “Bare faced Crow (Corvus nudirostris) of King's College”.