Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын актері (1579–1638)
English actor (1579–1638)
Кристофер Бистон (шамамен 1579 – 15 қазан 1638) – 17 ғасырдың басындағы Лондон қаласындағы табысты актер және қуатты театр кәсіпкері. Ол көптеген драматургтермен, әсіресе Томас Хейвудпен байланыста болды.
Christopher Beeston (c. 1579 – c. 15 October 1638) was a successful actor and a powerful theatrical impresario in early 17th century London. He was associated with a number of playwrights, particularly Thomas Heywood.
Ерте өмір
Бистонның ерте өмірі туралы көп мәлімет жоқ. Қолда бар жазбаларда ол Бістон және Хатчисон деп кезекпен аталған. Әзірге ол Томас Нашенің "Таңғажайып жаңалықтар" еңбегінде айтылған Уильям Бистонмен нақты байланыстырылмаған; алайда, мұндай байланыс болуы мүмкін. Бистон Ричард Тарлтонның "Жеті өлімдік күнә" пьесасының сақталған жоспарындағы "Кит" кейіпкерімен болжамды түрде байланыстырылған. Ол театрда бала актер ретінде бастаған болуы ықтимал: Августин Филипс 1605 жылғы өсиетімен "қызметшісі" Бистонға отыз шиллинг мұра қалдырды, бұл Бистонның Лорд Чемберленнің труппасында актердің шәкірті болғанын көрсетеді. Бистон 1598 жылы Бен Джонсонның "Әркім өзінің мінезімен" пьесасының қойылымында ойнады. Осылайша, Бистон бала кезінде актерлікпен айналысып, кейін ересектер рөліне көшкен сияқты. 1602 жылы Бистон зорлау айыпымен байланысты үлкен дауға қатысты. Дәлелдер Брайдуэлл түрмесінің хаттамалық кітаптарында тіркелген. Маргарет Уайт есімді әйел, мата тігушінің жесірі, оны жазғы күн тоғызының түнінде зорлап, жүкті қалдырғанын айыптады. Бистон айыпты жоққа шығарды, ал сот отырысы актер әріптестерінің қатысуымен шулы өтті, олар "орданы қатты бұзды". Сот отырысы Бистонды соттауды ұсынды, бірақ сот ісінің жазбалары сақталған жоқ; іс дәлелдердің жетіспеуіне байланысты аяқталмаған болуы мүмкін.
Little is known of Beeston's early life. In extant records he is known alternately as Beeston and Hutchison. He has not so far been decisively connected with the William Beeston mentioned by Thomas Nashe in Strange News; however, such a connection is possible. Beeston has been conjecturally associated with the "Kit" in the surviving plot of Richard Tarlton's The Seven Deadly Sins. It is likely that he began in theatre as a child actor: Augustine Phillips bequeathed "his servant" Beeston thirty shillings in his 1605 last will and testament, indicating that Beeston had been that actor's apprentice with the Lord Chamberlain's Men. Beeston played in the company's 1598 production of Ben Jonson's Every Man in His Humour. So it appears that Beeston started as a boy player and later graduated to adult roles. In 1602 Beeston was involved in a serious scandal involving a charge of rape. The evidence is recorded in the Minute Books of Bridewell prison. A woman named Margaret White, the widow of a cloth worker, accused him of raping her on Midsummer night and leaving her pregnant. Beeston denied the charge, in a riotous hearing attended by his fellow actors who "much abused the place". The hearing recommended that Beeston be prosecuted, but no records of a trial survive; it appears that the case did not follow through, perhaps for lack of evidence.
Мерзімділігі
Бистон 1602 жылы тамыз айында, зорлау айыпталымынан кейін бір ай өткен соң Лорд Чемберленнің труппасынан кетіп, Вурчестердің труппасына өтті; мүмкін, оны қуғынды қылған шығар. Ол Вурчестер труппасымен бірге Анн патшайымының труппасына айналғанға дейін қалды, соңында труппаның менеджері болды. Осы лауазымда ол Томас Хейвудпен тығыз жұмыс істеді, оның көптеген пьесаларын Red Bull театрында қойды. Сақталған сот құжаттары Бистонның іскерлік тәжірибесінің кемшіліксіз болмағанын көрсетеді; ол 1619 және 1623 жылдары екі рет сотқа шақырылды, іскерлік даулар бойынша. Құжаттық жазбалар Бистонның компания қаражатын өзінің қаражаты сияқты қарағанын, оның ақшасымен сатып алған мүліктері үшін компаниядан төленгенін көрсетеді. Компания, бұрыннан қиын жағдайда болған, Анн патшайымының 1619 жылы қайтыс болуына дейін қиындықпен күресті. Біраз уақыттан соң труппаның қалдықтары елді аралап шықты, бірақ олар көп ұзамай жоғалып кетті. Осы аралықта Бистон Дрюри-Лейнде Кокпит театрын құрды. Бистонның осы театрға деген қызығушылығы 1616 жылға дейін жетеді, ол әтеш күресі рингін сатып алғанда, мүмкін Иниго Джонсты оны театрға айналдыру үшін жұмыстан алған. Жаңа театр, бұрынғы қызметіне орай әлі де Кокпит театры деп аталады, 1616 жылы ашылды. 1617 жылғы Шыршалы сейсенбіде шәкірттердің тобы театрына шабуыл жасап, өртеп жіберді; Red Bull театрының тұрақты көрермендері, олардың сүйікті пьесалары эксклюзивтірек (және қымбат) жабық театрға көшірілгеніне ашуланған болуы керек. Бистон театрды қайта жарақтағанда оған Феникс деп ат қойды, бірақ ол әлі де көбінесе Кокпит деп аталды. Театр бизнесінде сәттілікке жету үшін күңгірт суларда жүзу қажет болды. Бистон Сер Генри Гербертке, "Ревл" шеберіне, үнемі пара беріп, бір рет шебердің әйеліне "кем дегенде 20 шиллинг" тұратын қолғап сатып алды, Герберттің мақұлдауында жазылғандай. Бистон ақырында Гербертке Анн патшайымының труппасының табысынан үлес берді.
Beeston left the Lord Chamberlain's Men and moved on to Worcester's Men in August 1602, a month after the rape accusation; perhaps he was forced out. He stayed with Worcester's Men through its transformation into Queen Anne's Men, eventually becoming the troupe's manager. In this capacity, he worked closely with Thomas Heywood, producing most of that prolific writer's plays at the Red Bull Theatre. Surviving court documents suggest that Beeston's business practices were not above reproach; he was sued twice, in 1619 and 1623, in business disputes. The documentary records reveal that Beeston had treated company funds as his own, charging the company for properties he had purchased with its money. The company, already in difficult straits, limped along until the death of Queen Anne in 1619. For a brief time, the remnants of the company toured the countryside, but they soon disappeared. Beeston, meantime, had established the Cockpit Theatre in Drury Lane. Beeston's interest in this theatre dates to 1616, when he bought a cockfight ring, possibly employing Inigo Jones to convert it to a theatre. The new establishment, still called the Cockpit Theatre after its former function, opened in 1616. On Shrove Tuesday 1617, a mob of apprentices ransacked and torched the theatre; patrons of the Red Bull, they appear to have been angry that their favourite plays had been moved to the more exclusive (and expensive) indoor theatre. When Beeston rebuilt the theatre, he named it the Phoenix, but it was still frequently called the Cockpit. Prospering in the theatre business meant negotiating murky waters. Beeston regularly bribed Sir Henry Herbert, the Master of the Revels, and once bought the Master's wife a pair of gloves worth "at least 20 shillings," according to Herbert's approving note. Beeston eventually granted Herbert a share in the profits of Queen Anne's Men.
Кейінгі өмірі
1619 жылдан бастап 1638 жылы қайтыс болғанға дейін Бистон екі театрды да түрлі труппалармен басқарды, олардың арасында Принц Чарльз труппасы, Королева Генриетта труппасы және «Бистон ұлдары» деп белгілі болған соңғы балалар труппасы болды. (Осы топтағы актерлер Елизавета заманындағы жігіттерге қарағанда едәуір үлкен болды; олардың көпшілігі жиырма жасқа жуық болған.) Бистонның осы жылдардағы кәсіпорындары гүлденді. «Кокпит» театры бай көрермендер үшін «Блэкфрайерс» театрындағы Патша труппасына лайықты бәсекелес болды; Бистон осы көрермендерді тарту үшін Джон Форд және Джеймс Ширли сияқты танымал драматургтерді шақырды. 1621 жылы «Фортуна» театры уақытша жабылып, соңында тоқтатылғаннан кейін, «Қызыл бұқа» Миддлсекстегі тұрғындар мен шәкірттер үшін басты орынға айналды. Бистон 1638 жылы қайтыс болды, өзінің театрлық істерін ұлы Уильям Бистонға тапсырды.
From 1619 until his death in 1638, Beeston ran both theatres with a succession of companies, ranging from Prince Charles' Men and Queen Henrietta's Men to the last group of child actors, commonly called Beeston's Boys. (The actors in this group were significantly older than Elizabethan boy players; a number were in their early twenties.) Beeston's enterprises during these years prospered. The Cockpit offered credible competition to the King's Men at the Blackfriars Theatre for the wealthier set of playgoers; Beeston employed fashionable playwrights such as John Ford and James Shirley to attract these audiences. After the temporary demise and ultimate eclipse of the Fortune Theatre in 1621, the Red Bull was the main attraction in Middlesex for citizens and apprentices. Beeston died in 1638, leaving his theatrical interests in the hands of his son William Beeston.