Француздық «Нормандия» классындағы кеме «Беарн» тарихы

Кіріспе

Француздық "Normandie" классының линкор кемесі

"Беарн" – 1920 жылдары Франция әскери-теңіз күштері (Marine nationale) үшін аяқталмаған линкордан қайта жасалған авиатасымалдаушы. 1928 жылы қызметке түскен ол, авиация тактикасын және техникасын дамыту үшін пайдаланылуы жоспарланған. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Франция өндірген жалғыз авиатасымалдаушы болған бұл кеме соғыстың басында отандық суларда оқулар өткізіп, ұшқыштарды даярлауда шағын рөл атқарды. 1940 жылдың мамыр айының соңында "Беарн" АҚШ-тан ұшақтар сатып алу үшін алтын тасымалдады, бірақ маусымда Германиямен француз тікелей бітімге қол қойылғанда, ол Француз Батыс Индиясындағы Мартиникаға бағытталды. Егер ол Францияға оралған жағдайда, немістер бақылауға алады деп алаңдаған АҚШ-тың қысымымен, тасымалдаушы келесі төрт жыл бойы сол жерде қалды. Американдықтарды қанағаттандыру үшін, жергілікті командир 1942 жылдың ортасында кемені қозғалмайтын күйге келтіруге келісті. Виши Франция үкіметі 1943 жылдың мамырында кемені саботаждауға бұйрық берді, ол да ақырында "Беарн" кемесін жағаға тіреп жіберді. Сол жылы аралдар еркін француз күштеріне қосылғаннан кейін, кеме алдын ала жөндеу үшін Пуэрто-Рикоға сүйретілді, бұл оған өзінің күшімен Луизиана штатының Нью-Орлеан қаласына барып, авиатасымалдаушыға айналуға мүмкіндік берді. Жаңадан құрылымды жасау жұмысы 1945 жылдың басында аяқталды. Бірінші рейсінде ұшақтармен келе жатқанда, ол басқа кемемен соқтығысып, шұғыл жөндеу үшін Француз Мароккосына бағытталды. Толық жөндеуге шамамен алты ай кетті, содан кейін ол бірнеше ай бойы Франция мен Солтүстік Африка арасында персонал мен жабдықтарды тасымалдады. Қазан айында кеме ұшақтармен, материалдармен және жабдықтармен француз Индокитайына бағытталды, себебі француздар жапондықтар басып алған колониясын қайта бақылауға алуды жоспарлаған. "Беарн" бір жыл бойы сол жерде тұрып, содан кейін үйіне оралды, онда ол дереу резервке қойылды. Екі жылдан кейін кеме Франция әскери-теңіз күштерінің (Marine nationale) суасты кемелері мен суастына қарсы күрес тобының флагманы ретінде қайта жандандырылды және сонымен қатар суасты кемелеріне қызмет көрсететін кеме ретінде де пайдаланылды. 1960 жылы "Беарн" корпусы ескірді және казармалық кеме ретінде пайдаланылды, бірақ ол соншалықтай тиімсіз болды, 1966 жылы жаңа кеме құрылды. Келесі жылы ол металл тескілеріне сатылды.

Béarn was an aircraft carrier converted from an incomplete for the Marine nationale (French Navy) during the 1920s. Entering service in 1928, the navy intended to use her to develop tactics and techniques for carrier aviation. The only aircraft carrier France produced until after World War II, the ship played a minor role in early stages of the war, training in home waters and conducting pilot training. In late May 1940 Béarn ferried gold to purchase aircraft from the United States, but she was diverted to Martinique in the French West Indies when the French armistice with Germany was signed in June. Under pressure from the United States, which was worried about the Germans taking control of her if she returned to France, the carrier remained there for the next four years. To placate the Americans, the local commander agreed to have her immobilized in mid 1942. The Vichy French government ordered him to sabotage the ship in May 1943 and he ultimately complied by having Béarn run aground. She was towed to Puerto Rico after the islands joined the Free French later that year for preliminary repairs that would allow her to steam under her own power to New Orleans, Louisiana, to be converted into an aircraft ferry. The conversion was completed in early 1945; on her first trip with a load of aircraft she collided with another ship and had to divert to French Morocco for emergency repairs. Full repairs took almost six months and she then transported personnel and equipment between Metropolitan France and French North Africa for several months. In October the ship sailed for French Indochina with aircraft, material and supplies as the French planned to reassert control over their Japanese occupied colony. Béarn remained there for a year before returning home where she was immediately placed in reserve. Two years later, the ship was reactivated as the flagship of the Marine nationale's submarine and anti submarine group and also served as a submarine tender. In 1960 Béarn was hulked and served as a barracks ship until she became so uneconomical that a replacement vessel was constructed in 1966. She was sold for scrap the following year.

Ұрыс кемесінің сипаттамасы

Нормандия класының кемелері су сызығы бойынша ұзын, ал жалпы ұзындығы да ұзын болды. Олардың ені және толық жүктемедегі орташа сусынуы болды. Олар қалыпты жүктемеде және терең жүктемеде ығыстыруға арналған. Кемелердің экипажы 44 офицер мен 1160 сарбаздан тұратын. Бауырлас кемелерден айырмашылығы, "Беарн" екі Парсонс бу турбинасымен жабдықталды, әрқайсысы 28 Николаус қазандығымен қамтамасыз етілген буды пайдалана отырып, екі пропеллер білігін қозғалтады. Қозғалтқыштардың қуаты болды және 30 теңіз шақырымы жылдамдыққа есептелген, бірақ күшті тартуды қолдану олардың қуатын 36 000 ат күшіне дейін және максималды жылдамдықты 32 теңіз шақырымына дейін арттыруға бағытталған. Кемелер көмір мен май отынын жеткілікті мөлшерде тасымалдауға арналған, бұл оларға шамамен 3,900 теңіз шақырымы қашықтықты береді. Нормандия класының кемелеріндегі су сызығы бойындағы броньдық белдеу кеме корпусының ұзындығының почти барлық бөлігін қамтиды, тек қана корма бөлігінде ұзындығы қалдырылған. Броньның ең қалың бөлігі кеме корпусын соңғы мұнаралардың барбеттері арасында қорғап, қалыңдығы болды. Алдыңғы барбеттен мұрынға қарай, пластиналар қалыңдығы бойынша бірте-бірте азайды, ал артқы мұнарадан кейін броньдық пластиналар қалыңдығы бойынша бірте-бірте 260 миллиметрден азайды. Мұнаралардың беттері 300 миллиметр, бүйірлері және төбесі 100 миллиметр бронямен қорғалған. Казематтар 160 миллиметрлік бронь тақталарымен қорғалған. Барбеттердің жоғарғы бронядан тысқары созылған бөліктері пластиналармен қорғалған. Бақылау мұнарасының қабырғалары қалыңдығы болды, ал төбесі де 100 миллиметр қалыңдықпен қорғалған. Төменгі брондалған палубаның қалыңдығы , ең қалың бөлігі броньдық белдеудің түбімен кездесетін жерде болды. Жоғарғы брондалған палубаның қалыңдығы сыртқы жиектерінде ең қалың болды. Нормандия кемелерінің торпедалық қалқаны никельді болаттан жасалған пластинадан тұрды, ал беті торпедалық оқ-дәрінің жарылысынан соққы толқынын сіңіру үшін соғатын болаттан жасалған пластинамен жабылған. Қазандық бөлмелерінің жанында торпеда жарылысын сіңіруге көмектесетін өте терең көмір сақтау бункерлері орналасқан.

The Normandie class ships were long at the waterline, and long overall. They had a beam of and a mean draft of at full load. They were intended to displace at normal load and at deep load. The ships would have had a crew of 44 officers and 1,160 enlisted men when serving as a flagship. Unlike her sister ships, Béarn was intended to be equipped with two sets of Parsons steam turbines, each driving a pair of propeller shafts using steam provided by 28 Niclausse boilers. The engines were rated at and were designed for a speed of , although use of forced draft was intended to increase their output to and the maximum speed to The ships were designed to carry enough coal and fuel oil to give them an estimated range of at
The waterline armor belt of the Normandie class ships extended almost the entire length of the hull, save for at the stern. The thickest portion of the armor protected the hull between the barbettes of the end turrets and was thick. From the forward barbette to the bow, the plates progressively reduced in thickness from , aft of the rear turret, the armor plates were progressively reduced in thickness from 260 millimeters to The turrets were protected with an armor thickness of 300 millimeters on their faces, on the sides, and 100 millimeters on the roof. The casemates were defended by 160 millimeter armor plates. The portions of the barbettes that extended outside the upper armor were protected by plates. The sides of the conning tower were thick and its roof was also 100 millimeters thick. The lower armored deck ranged in thickness from with the thickest portion of the deck where it sloped to meet the bottom of the armor belt. The upper armored deck was thick with the thickest part on the outer edges. The torpedo bulkhead of the Normandies consisted of a nickel steel plate, faced with a plate of corrugated mild steel that was intended to absorb the shock wave from a torpedo warhead's detonation. Abreast the boiler rooms were very deep coal bunkers that were also intended to help absorb a torpedo detonation.

Құрылыс және қайта құру

Беарн, тарихи Беарн провинциясының атымен аталып, 1912 жылғы 30 желтоқсанда тапсырыс берілді және 1914 жылғы 10 қаңтарда Ла-Сендегі Forges et Chantiers de la Méditerranée кеме құрылысшылығында салынды. 1914 жылғы тамызда Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда құрылыс тоқтап, соғыс аяқталғанға дейін жалғастырылмады. Сол кезде Беарнның құрылысы айтарлықтай ілгерілемеген: оның корпусы 8–10 пайыз ғана, ал қозғалтқыштары 25 пайыз ғана дайын болды. Қазандықтары 17 пайыз, ал мұнаралары 20 пайыз орындалған. 1920 жылғы 15 сәуірде корпус суға түсірілді, бірақ Marine nationale оны қалай пайдалану керектігін әлі шешпеген еді. Сол жылы француз делегациясы британдық авианосецке сапар шекті, осы сапар нәтижесінде толық еместеу Нормандия класындағы бір линкорды авианосецке айналдыру туралы ұсыныс жасалды, ол 171-жоба деп аталды. Бірінші қадам – Беарн корпусын сынау болды, ол төменгі броньды палубаға дейін ғана дайын болған, ал оның қабырғалық брони және қозғалтқыштары болмады. Төменгі палубада құм қаптарымен салмақталған, импровизацияланған тоқтату жүйесімен жабдықталған ағаш платформа салынды. Лейтенант де вассо Пол Тесте қазан айында британдық Sopwith 1½ Strutters ұшақтарын пайдаланып алғашқы сынақтарды жүргізді. Келесі жылы Hanriot HD.3 ұшағымен қосымша сынақтар өтті. Оның төрт қарындасы, аяқталуға жақын болғанымен, металл тескісіне жіберілді. Бұл кемелерден алынған жабдықтар Беарн және 1922 жылы тапсырыс берілген бірнеше крейсерлерді аяқтауға пайдаланылды. 1923 жылғы 4 тамызда құрылысшымен 66,33 миллион француз франкісіне келісімшартқа қол қойылды. және ұшу палубасында. Ол стандартты жүктемеде және толық жүктемеде ауыстырылды, бұл оған ұшу палубасының алғы жағында орналасқан, төрт қабатты карталық үйді қамтамасыз етті; кері тартылғанда ұшу палубасының астында алға және жаққа көрініс ашылды. Оның экипажында 45 офицер мен 830 сарбаз болды. Marine nationale Беарнның апалы-сіңлілі кемелерінің аралас қозғалтқыш машиналарын пайдалануды шешті, оның орнына тікелей бу турбиналарын қолданбады және кластың жетекші кемесі Нормандиядан қозғалтқыштарын алды. Парсонс турбиналарының бір жиынтығы екі ішкі винтті біліктерді қозғалтты, ал екі тік үш кеңейтілген бу қозғалтқышы төмен жылдамдықта жүзу үшін сыртқы біліктерде орналастырылды. Бұл круиздік жылдамдықпен отын тұтынуды азайту мақсатында жасалды, өйткені тікелей турбиналар орташа және төмен жылдамдықтарда тиімсіз. Қозғалтқыштардың жалпы қуаты он екі жаңа мұнаймен жағатын Норман қазандықтарынан келетін буды пайдаланумен бағаланды, олардың жұмыс қысымы болды, бұл Беарнға ең жоғары жылдамдықты берді. Қазандықтан шығатын газдар ұшу палубасының оң жағындағы аралға біріктірілген бір түтікке жиналды. Ұшақ корпусының жанындағы cul de lampe (шамның негізі) деп аталған үлкен желдеткіш камерасы, ыстық қазандық газдарын салқындату үшін ауамен араластырылды, бұл ұшу палубасының үстіндегі ауа турбуленттігін азайтуға көмектесті. Кемеде ең көп отынды тасымалдауға болады, ол круиздік жылдамдықта жүріп өту қашықтығын қамтамасыз етеді. Электр қуаты төрт бумен жұмыс істейтін динамомен қамтамасыз етілді; кеме портода тұрғанда екі дизель генераторы қолданылды.

Béarn, named for the historic province of Béarn, was ordered on 30 December 1912 and was laid down at the Forges et Chantiers de la Méditerranée shipyard in La Seyne on 10 January 1914. The outbreak of World War I in August 1914 interrupted construction, which was halted for the duration of the conflict. By that time, work on Béarn had not significantly progressed: her hull was only 8–10 percent complete and her engines were only 25 percent finished. Her boilers were 17 percent assembled, and her turrets were 20 percent completed. The hull was launched on 15 April 1920 to clear the slipway, though the Marine nationale had not yet decided what to do with it. That year, a French delegation visited the British aircraft carrier , and out of this visit came a proposal to convert one of the incomplete Normandie class battleships into an aircraft carrier, which was designated Project 171. The first step was to conduct trials using Béarns hull which was only complete up to the lower armored deck and lacked her belt armor and propulsion machinery. A wooden platform was built on the lower deck with an improvised arresting gear system that was weighted down with sandbags. Lieutenant de vaisseau Paul Teste conducted the first tests in October using British Sopwith 1½ Strutters. Further trials were conducted the following year with the Hanriot HD.3. Her four sisters, which were closer to completion, were instead broken up for scrap. Much of the equipment from these ships was used to complete Béarn and several cruisers that had been ordered in 1922. A contract for the conversion was signed with her builder on 4 August 1923 for 66.33 million French francs. and at the flight deck. She displaced at standard load and at full load, which gave her a draft of A retractable, four story charthouse was installed at the forward end of the flight deck; when retracted there were views forward and to the sides underneath the flight deck. Including the airgroup, her crew numbered 45 officers and 830 enlisted men. The Marine nationale decided to revert to the mixed propulsion machinery of Béarns sisters rather than use her intended pair of direct drive steam turbines and used the machinery from the lead ship of the class, Normandie. One set of Parsons turbines drove the two inner propeller shafts and two vertical triple expansion steam engines were on the outer shafts for low speed cruising. This was intended to reduce fuel consumption at cruising speeds, as direct drive turbines are very inefficient at moderate to low speeds. The engines were rated at a total of using steam supplied by a dozen new oil burning Normand boilers that had a working pressure of , which gave Béarn a maximum speed of The boiler uptakes were trunked into a single funnel integrated into the island on the starboard side of the flight deck. A large vented chamber, nicknamed the cul de lampe (lamp base), was fitted on the side of the hull below the funnel to mix cooler air with the hot boiler exhaust to reduce air turbulence over the flight deck. The ship carried a maximum of of fuel oil which gave her a range of at a cruising speed of Electric power was provided by four steam powered dynamos; a pair of diesel generators were used when the ship was in harbor.

Әуежайлар

Кеме палубасы ұзын болды және ең үлкен ені 22 метрді құрады. Палубаның өзі екі қабатты пластиналардан тұрды, олар Африкалық тик ағашымен жабылған. Ол сынақтар кезінде қолданылған бастапқы тежеу құралдарын сақтап қалды, бірақ алғашқы жөндеу кезінде олар жаңасына ауыстырылды. Сондай-ақ, кемеге аралдың артында орналасқан кран орнатылды, оның қосымша міндеті кеме портта тұрғанда қолданылатын екі су ұшағын жүктеу және түсіру болды. "Беарн" кемесінде үш электрмен жұмыс істейтін лифт орнатылған, олар ұшақтарды ұшу палубасы мен жоғарғы ангар арасында тасымалдады. Алдыңғы лифт тек истребительдермен жұмыс істеуге арналғандықтан, оның ұзындығы және ені белгілі болды. Лифт ерекшеленді, себебі оның екі қабатты құрылымы болды, сондықтан ұшақ төменгі қабатта тұрғанда ұшып кетуге болатын. Ортаңғы лифт қанаттарын жайып ұшатын барлау ұшақтары үшін арналған, оның сыйымдылығы жеткілікті болғанымен, баяу болды, толық циклға үш минут уақыт қажет болды. Ұшу операцияларын тоқтатусыз жалғастыру үшін, ашық лифт шахтасы ұшу палубасы деңгейінде ауыр қақпақтармен жабдықталды. Артқы лифт 15 метрлік шаршы алаңды құрады және торпедалық бомбалаушылар үшін жасалған. Оның сыйымдылығы ортаңғы лифтпен бірдей болды, бірақ одан да баяу болды, циклды аяқтауға бес минут қажет болды және ұшу палубасы деңгейінде сол қақпақтар орнатылған. Кеме екі ангар палубасымен жобаланған, олардың ішінде тек жоғарғы ангар ұшақ операциялары үшін пайдаланылуы мүмкін болды, ал төменгі ангар шеберханаларға және ұшақтарды құрастыру мен сақтау орындарына арналған. Ангарлардың номиналды ені 15 метрді құрады, бірақ жабдықтар мен қару-жарақ сақтау тіректері тиімді енін 15 метрге дейін азайтты. Жоғарғы ангардың биіктігі, алдыңғы бөлігінен басқа, онда әуе тобының орналасуына арналған қосымша палуба болғандықтан, биіктігі төмендеді. Екі ангар да асбесттен жасалған өртке қарсы перделермен төрт бөлікке бөлінген және ұшақтар мен басқа ауыр жабдықтарды жылжыту үшін үш жоғарғы рельстермен жабдықталған. Төменгі ангар жоғарғы ангарға кіру үшін лифт шахталарының түбінде үш үлкен люктермен жабдықталған. Лифттердің астындағы рельстер ангарлардағы рельстермен сәйкес келетін рельстермен жабдықталған; ұшақтар рельстерге ілініп, лифттер қажет болған жағдайда көтеріліп немесе төмендеді. "Беарн" кемесінде броньды цитадельдің ішіндегі үш бөлімде авиациялық бензин сақталды, олар өрттің алдын алу үшін инертті азот газымен толтырылды. "Беарн" кемесіне 32 ұшаққа дейін сыйып, оның ішінде он екі торпедалық бомбалаушыдан және барлау ұшақтарынан тұратын бір эскадрилья, сондай-ақ сегіз истребительден тұратын эскадрилья орналастырылды. Бастапқыда кемеде әр типтен алты ұшақ болды, бірақ 1933 жылы бұл көрсеткіш тоғыз ұшаққа дейін өсті, нәтижесінде әуе тобында жиырма жеті ұшақ болды. Кемедегі алғашқы жылдары CAMS 37A су ұшақтары қолданылды, олар кеме порпта тұрғанда пайдаланылды.

The ship's flight deck was long and it had a maximum width of The deck itself was composed of two overlapping plates covered by of African teak. She retained the primitive arresting gear used during her trials when completed, but it was replaced during her first refit. The carrier was also fitted with a crane aft of the island that had the secondary task of handling the pair of seaplanes that were embarked for use when the ship was in harbor. Béarn was fitted with three electrically powered elevators that transferred aircraft between the flight deck and the upper hangar. The forward elevator could lift and measured long and wide as it was intended to handle only fighters. The elevator was unusual as it had a two story configuration so that aircraft could be flown off while it was in the lowered position. The center elevator was intended for reconnaissance aircraft with their wings deployed and was in size. It could handle , although it was slow, requiring three minutes for a complete cycle. To enable flight operations to continue while it was at the hangar deck level, the open elevator shaft was provided with heavy clamshell doors at the flight deck level. The aft elevator was 15 meters square and was designed for torpedo bombers. It had the same capacity as the center elevator, but was even slower, requiring five minutes to cycle, and had the same clamshell doors at the flight deck level. The ship was designed with two hangar decks, of which only the upper hangar could be used for aircraft operations as the lower hangar was dedicated to workshops and aircraft assembly and storage facilities. The hangars had nominal widths of , but equipment and ready use weapon storage racks reduced the effective width to 15 meters. The upper hangar had a height of except in the forward section, which was intended for use by fighters, where it was reduced to by an extra deck that contained the berthing for the air group. Both hangars were subdivided into four sections by asbestos fire curtains and equipped with three overhead rails with which to move aircraft and other heavy equipment. The lower hangar was equipped with three large hatches at the base of the elevator shafts for access to the upper hangar. The bottoms of the elevators were fitted with rails that matched the overhead rails in the hangars; aircraft would be hung from the rails and the elevators would be raised or lowered as needed. Béarn stored of aviation gasoline in three compartments within the armored citadel which were filled with inert nitrogen gas as a fire suppressant measure. Béarn was designed to accommodate up to thirty two aircraft, one squadron each of a dozen torpedo bombers and reconnaissance aircraft, and a squadron of eight fighters. The ship initially deployed with six operational aircraft of each type, although this increased to nine aircraft each in 1933 for a total of twenty seven aircraft in the air group. Early in her career she carried a pair of CAMS 37A seaplanes that were used when she was in harbor.

Қару-жарақ, бронь және атыс бақылауы

Кеменің негізгі қару-жарағы сегіз 50 калибрлі Canon de Modèle 1921 зеңбірегінен тұрды, олар суперқұрылымның бұрыштарындағы казематтарға орналастырылып, су бетіндегі шабуылдан қорғануға арналған. Зеңбіректер снарядты бастапқы жылдамдығымен атты, бұл оларға ең жоғарғы көтерілу бұрышы +40° болғанда қашықтық берді. Оқ-дәрі тасымалдау жүйесі оның әпкесі "Фландр" кемесінен келді. "Беарн" әр зеңбірекке 250 оқтан тасыды. Оның әуе шабуылына қарсы қорғанысын алты 50 калибрлі Canon de Modèle 1924 зеңбірегі, сегіз 50 калибрлі Canon de Modèle 1925 зеңбірегі және он екі Hotchkiss Mitrailleuse de Modèle 1914 пулеметі қамтамасыз етті, барлығы жеке орнатуларда. 75 мм-лік зеңбіректердің снарядтарының бастапқы жылдамдығы 850 м/с болды. +40° көтерілу бұрышында зеңбіректердің қашықтығы құрады. Көліктің әр зеңбірекке 450 оқтан сақтауға арналған бөлімшелері болды. 37 мм-лік зеңбіректер жартылай автоматты түрде зарядталатын және минутына 20 оқ ату жылдамдығына ие болды. Олардың тиімді қашықтығы снарядтарымен құрады, олар бастапқы жылдамдықпен атылды. Кеме әр зеңбірекке 375 оқтан тасыды. "Беарн" сонымен қатар торпедалық түтіктер үшін су үстінде орналасқан төрт бекітпемен жабдықталды; кеме олар үшін сегіз Modèle 1923D торпедасын тасыды. "Нормандия" класындағы линкорлардың бастапқы су сызығының броньдық белдеуі "Беарн" ұшақ тасымалдаушы ретіндегі жаңа ролі үшін мүлдем қолайсыз болды және су сызығынан жоғары және төмен созылған, цементтелмеген броньдан жасалған жұқарақ, бірақ әлдеқайда терең белдеумен ауыстырылды. Төменгі брондалған палуба өзгертілмеді, бірақ жоғарғы брондалған палубаның қалыңдығы сәл азайтылды. Казематтардың қабырғалары және 24 мм қалыңдығы бар шатыры болды. Қазандық бөлімшелерінің су астындағы жақтарын қорғайтын көмір бункерлері ғана сақталмай, қозғалтқыш бөлімшелерін және алдыңғы май резервуарларын жауып, кеңейтілді, өйткені Marine nationale қазіргі торпедалық қалқанның бастапқы жүйе жасалғаннан бері қолданылып жүрген үлкен торпедалық оқ-дәрілердің күшін ұстай алмайтынынан қорқынышты.

Мансап

Беарн 1927 жылдың 5 желтоқсанында қолданысқа берілді, бірақ 1928 жылдың 1 мамырына дейін қызметке кірген жоқ. Кеме Жерорта теңізіндегі 1-ші эскадраның 1-ші жеңіл крейсерлік эскадрасына (1re Escadre de ligne) бекітілді. Бір аптадан кейін әуе кемесіне француз теңіз авиациясының (French Naval Aviation) барлау эскадрильясы Escadrille 7S1 және бомбалаушы эскадрильясы Escadrille 7B1, Levasseur PL.4 ұшақтарымен жабдықталды. Сол күні кешке Беарн үш сенаторлық комиссияны Корсика мен Француз Тунисіне сапарға алып, 20-сына дейін созылды. 27 мамырда Escadrille 7C1, Lévy Biche LB.2 истребительдерімен жабдықталған, Атлантика және Англия арнасына круизге ұшып, француз Мароккосындағы порттарды аралады. 20 маусымда Беарн 1-ші эскадраның Лорьян қорғанысына шабуыл жасауына және десанттық операциялар жүргізуге арналған жаттығуларға қатысты. 3 шілдеде Франция президенті Гастон Думерг флотыны қарап шыққан кезде Ле-Хаврда болды. Эскадрилья Нормандиядағы порттарды аралады, осы уақытта LB.2 20 шілдеде Бретаньге оралғанға дейін мәжбүрлі түрде суға қонды. Эскадрилья 29 шілдеде Тулонға кетті, бірақ Беарн Испанияның Сантандер қаласына король Альфонсо XIII-нің сапарына жіберілді. Француз Алжиріне қысқа сапардан кейін кеме 4 тамызда Тулонға оралды. Бұл уақытта кемеде болашақ адмирал және теңіз авиациясының алғашқы пилоты Андре Юбелин қызмет етті, бірақ ол әлі пилоттық біліктілік алған жоқ. Осы сапар кезінде кеме тасымалдаушының төмен жылдамдығының кемшіліктері байқалды. Флотпен жұмыс істегенде, екі ұшақты ұшыру үшін желге бұрылуға тура келді және эскадрильяға қайта қосылу үшін бір сағаттан астам уақыт кетті, оның крейсерлік жылдамдығы төмен болғандықтан. Беарн 12 қазан мен 9 қараша аралығында пилоттарды даярлау үшін Корсика мен Француз Солтүстік Африкасына қысқа оқу круизі жасады. Ұшақтардың жетіспеушілігіне байланысты (LB.2 ұшақтары қолданысқа жарамсыз болды) және тәжірибелі пилоттардың аздығынан 7C1 эскадрильясы тек екі Dewoitine D.1 истребителімен, 7S2 үш PL.4 және 7B1 төрт PL.4 ұшағымен ұшты. Барлығы үш эскадрильяда жеті пилот болды. Желтоқсан айында әуе кемесі алдыңғы ұшу палубасын 4,5 градусқа төмен қарай бұратын қысқа жөндеу жұмыстарын бастады, бұл ұшақтардың кеменің басынан жерге қонуына мүмкіндік берудің алғашқы қадамы болды. Сонымен қатар, құм қаптарынан жасалған ұстау құрылғысы екі механикалық ұстау құрылысымен ауыстырылды. Мамыр айында жөндеу жұмыстары аяқталғаннан кейін Беарн CAMS 37 гидросамолеттерін 4-16 мамыр күндері француз су асты кемесі Рекиннің су астындағы көрінуін бағалау үшін сынақтар жүргізді. Кеме 27 мамырдан 10 шілдеге дейін Батыс Жерорта теңізінде және Марокко жағалауында жаттығуларға қатысты. Бірнеше айдан кейін кеме Марокконың Атлантика жағалауымен жүзіп, қазан айының соңында Марокконың оңтүстігінде бүлікші бербер тайпаларын қорқыту үшін барлау миссияларын орындады, сондай-ақ Дакар, Француз Батыс Африкасы, Мадейра және Канар аралдарына сапар шекті. Бұл сапар барысында бір Wibault 74 истребителі сынақтан өтті. 1929 жылдың желтоқсанынан 1930 жылдың сәуіріне дейін Беарн жөндеуден өткен кезде корманың төмен қарай бұрышы бастың 4,5 градусына сәйкес өзгертілді. 8 мамырда кемеде 10 D.1, 5 LB.2, 16 PL.4 және 3 CAMS 37 ұшағы болды. Екі күннен кейін ол Алжирдегі 1-ші эскадраның теңіз парадына қатысты, бұл Францияның Алжирді жаулап алуының 100 жылдығын еске түсірді. 14 маусымда Тулонға оралғаннан кейін LB.2 ұшақтары D.1 ұшақтарымен ауыстырылды, Wibault 74 ұшақтарының тапсырысын күтті. Желтоқсанның соңында 7B1 эскадрильясы торпедаларды имитациялық түсіруді жаттықтыра бастады. Levasseur PL.7 торпедалық бомбалаушы 7B1 эскадрильясына Беарн 1-ші эскадраның Солтүстік Африкаға 8 мамырдан 24 маусымға дейінгі сапарына бірге барғанда жеткізілді. Жыл соңында қайта жөндеуден өтті. 1932 жылдың сәуіріне дейін Levasseur PL.10 7S1 эскадрильясында PL.4 ұшақтарының орнын алды. Сол айдың үшінші күні кемені Ұлттық қорғаныс министрі Франсуа Пиетри аралады. Бұл уақытта 7C1 эскадрильясы жаңа Wibault 74 ұшақтарын модификациялап жатқандықтан, 15 сәуірден 25 маусымға дейінгі Шығыс Жерорта теңізіндегі эскадрилья круизіне қатыса алмады. Олар 20 шілдеде алғаш рет палубаға қонды. Қазан айында кеме 2-ші жеңіл крейсерлік эскадраға (2e Escadre de ligne) ауыстырылды. Келесі айда инспекция тасымалдаушының жауынгерлік дайындығын сынап бақты, өйткені оның жылдамдығы шектеулі болды. 1933 жылы әр эскадрильяның күші алты ұшақтан тоғызға дейін артты, тек истребитель эскадрильясы онға дейін артты. 1-ші эскадрильяның 3 мамырдан 24 маусымға дейінгі Солтүстік Африкаға сапары кезінде Беарн эскадрильясы мамыр айының ортасында жау кемелерін іздеу және шабуылдауды жаттықтырды, ал бірнеше күннен кейін мақсатты жаттығу үшін Француз Алжирінің Оран қаласын пайдаланды. Бірнеше айдан кейін 7B1 эскадрильясының PL.10 ұшақтары 20 шілдеде эсминецтермен сүйемелдеген кемелерге шабуыл жасауды жаттықтырды. Бірнеше аптадан кейін кеме 5 тамызда Әуе министрі Пьер Кот өткізген теңіз парадына қатысты. Беарн тамыз бен қараша аралығында қызметтен тыс болды, осы уақытта 7S1 PL.10 ұшақтарын PL.101-ге, осы ұшақтың жақсартылған нұсқасына ауыстырды.

Béarn was commissioned on 5 December 1927, although she did not enter service until 1 May 1928. The ship was assigned to the 1re Escadre de ligne (1st Battleship Squadron) of the 1re Escadre (1st Squadron) in the Mediterranean. A week later the carrier loaded aboard [[French Naval Aviation's (French Naval Aviation) reconnaissance squadron Escadrille 7S1 and the bomber squadron Escadrille 7B1, both equipped with Levasseur PL.4 aircraft. That evening Béarn embarked a three man senatorial commission on a fact finding trip to Corsica and French Tunisia that lasted until the 20th. On 27 May Escadrille 7C1, equipped with Lévy Biche LB.2 fighters flew aboard for a cruise to the Atlantic and the English Channel, visiting ports in French Morocco en route. On 20 June Béarn participated in an exercise where the 1re Escadre attacked the defenses of Lorient and conducted amphibious landings. She was present during a naval review in Le Havre when the fleet was reviewed by the President of France, Gaston Doumergue on 3 July. The squadron visited ports in Normandy, during which time a LB.2 was forced to ditch, before returning to Brittany on 20 July. The squadron departed for Toulon on 29 July, although Béarn was diverted to Santander, Spain, to be visited by King Alfonso XIII. After a short visit to French Algeria, the ship returned to Toulon on 4 August. André Jubelin, a future admiral and pioneering naval aviator, served aboard the ship during this time, although he had not yet qualified as a pilot. It was during this cruise that the drawbacks of the carrier's low speed became apparent. When operating with the fleet she had to turn into the wind to launch two aircraft and it took her an hour and a quarter at a speed of to rejoin the squadron, despite its low cruising speed of
Béarn made a short training cruise to Corsica and French North Africa between 12 October and 9 November to qualify pilots. Limited by shortages of aircraft (the LB.2s were unserviceable) and experienced pilots, 7C1 only flew two Dewoitine D.1 fighters, 7S2 three PL.4s and 7B1 had four PL.4s. Between them the three squadrons mustered only seven pilots. In December the carrier began a short refit that angled the forward flight deck 4.5 degrees downwards as the first step in allowing aircraft to land over her bow. In addition, the primitive sandbag arresting gear was replaced by two prototypes of mechanically operated arresting gear. After the refit was completed in May, Béarn used her CAMS 37 seaplanes to conduct trials evaluating the visibility of the submerged submarine French submarine Requin on 4–16 May. The ship participated in exercises in the Western Mediterranean and off the coast of Morocco from 27 May to 10 July. A few months later the carrier cruised down the Atlantic coast of Morocco, flying a few reconnaissance missions in southern Morocco in late October to intimidate any rebellious Berber tribesmen and visiting Dakar, French West Africa, Madeira and the Canary Islands. During this voyage a single Wibault 74 fighter was tested. During Béarns refit from December 1929 to April 1930, the downward angle of the stern was changed to match the 4.5 degrees of the bow. On 8 May the carrier had aboard 10 D.1s, 5 LB.2s, 16 PL.4s and 3 CAMS 37s. Two days later she participated in the naval review of the 1re Escadre by Doumergue in Algiers that commemorated the centenary of the French conquest of Algeria. Upon her return to Toulon on 14 June, the LB.2s were replaced by D.1s, pending delivery of the Wibault 74s on order. At the end of December 7B1 began practicing simulated torpedo drops. The Levasseur PL.7 torpedo bomber had been delivered to 7B1 when Béarn accompanied the 1re Escadre on its North African cruise from 8 May to 24 June. She was refitted at the end of the year. The Levasseur PL.10 had replaced the PL.4 in 7S1 by April 1932. On the third of that month, the ship was visited by François Piétri, Minister of National Defense. At this time 7C1 was having its new Wibault 74s modified and could not participate in the squadron's Eastern Mediterranean cruise from 15 April to 25 June. They made their first deck landings on 20 July. The ship was transferred to the 2e Escadre de ligne (2nd Battleship Squadron) in October. The following month an inspection criticized the carrier's combat readiness as she was limited to a speed of In 1933 the strength of each squadron was increased from six aircraft to nine, except for the fighter squadron which increased to ten. During the 1st Squadron's cruise to North Africa from 3 May to 24 June, Béarns squadrons practiced searching for and attacking enemy ships from a land base in mid May and used Oran, French Algeria, for target practice a few days later. A few months later, 7B1's PL.10s practiced attacking battleships escorted by destroyers on 20 July. A few weeks later, the carrier participated in a naval review by Pierre Cot, Minister of Air, on 5 August. Béarn was out of service from August to November, during which time 7S1 converted from PL.10s to the PL.101, an improved version of the same aircraft.

1934-1935 жылдардағы қайта құру

1931 жылдың қаңтарына қарай «Беарн» орталық лифтінің есіктерінің істен шығуы және қазандықтарының нашар жағдайы салдарынан қиын жағдайда болды; қазан айына қарай қазандықтарды ауыстыру, алдыңғы лифтіні модификациялау және 75 мм-лік зеңбіректерді жаңа және қуаттырақ Canon de Modèle 1927 AA зеңбірегімен алмастыруды қамтитын ауқымды қайта құру жөніндегі зерттеулер жүргізілді. Сондай-ақ, тікелей жетекті турбиналарды редукторлы модельдермен ауыстыру, торпедалық бөртпелерді орнату және құрлықтағы авиациядан күшейген қауіпке қарсы жақсы көлденең қорғаныс жасау мүмкіндігін зерттеу үшін шығындар мен техникалық мүмкіндіктер туралы зерттеулер тапсырылды. Егер кеме редукторлы турбиналармен және жаңа қазандықтармен жабдықталған болса, конструкторлар кеменің жылдамдығы шамамен болады деп есептеді, бірақ бөртпелерді орнату жылдамдықтың бір теңшеуінен астам төмендетіп, суыруын шамамен арттырады. Жылдамдықтың артуы «Беарнға» жаңа жылдамды шайқас кемелерімен бірге жұмыс істеуге жеткіліксіз болар еді және кеменің көлденең қорғанысын жаңарту мүмкін болмады. [[Францияның теңіз министрлерінің тізімі#Теңіз министрлері, 1893–1947 (Теңіз министрі)] 20 жылдық корпусқа үлкен қаржы салудың мағынасы жоқ деп санды және қазандықтарды ең соңғы алты «Дю Темпль» қазандықтарымен ауыстыруға, «cul de lampe» кеңейтуге және карталық бөлмені және торпедалық түтікшелерді алып тастауға 25 миллион франк жұмсауға рұқсат берді. Сонымен қатар, 8 мм-лік еңбектің тиімсіздігіне байланысты Mitrailleuse de Modèle 1929 автоматтарының алты екі орынды орнатылымымен алмастырылды, биік бұрышты басқару құрылғылары жаңартылды және зениттік артиллерияға арналған жаңа қашықтық өлшегіштер орнатылды. Қайта құру жұмыстары 1934 жылдың ақпанында басталды және 1935 жылдың қарашасына дейін жалғасты. 26 тамыздағы машиналық сынақтар кезінде «Беарн» алты қазандықтың бесеуі жұмыс істегенде орташа есеппен жылдамдыққа жетті. Наурыз айында «Беарннан» Potez 565 ұшағы ұшып кетті, бұл екі қозғалтқышты ұшақтың әуе кемесінен алғаш рет ұшуы болды. Кеме 8 мамырдан 24 маусымға дейін 1-ші эскадрильямен бірге Солтүстік Африкаға оқу сапарына шықты. 1 қазанда 2-ші жеңіл эскадрилья (2e Escadre de légère) құрамына кірді. Бастапқыда Бресте орналасқан, бірақ 27 қарашада Шербургке ауыстырылды және 1937 жылдың 13 қаңтарынан 26 ақпанына дейін Мадейра және Француз Батыс Африкасына оқу круизіне қатысты. Үйіне оралғаннан кейін наурыз айының соңында LeO C.30 автогирографымен сынақтар жүргізді. «Беарн» 27 мамырда Бресте Теңіз министрі Альфонс Гасье Дюпарк үшін теңіз парадына қатысты. Келесі айда оның ұшақтары түнгі операцияларға дайындық бастады. 1938 жылғы 2-ші эскадрильяның оқу круизіне «Беарн» тек 7S1 және 7B1 эскадрильяларын ғана алып шықты. Олар Португалияның Лиссабон қаласына барған кезде Азор, Мадейра және Марокконың Атлантикалық жағалауында жаттықты. Бұл круиз кезінде PL.101 ұшағы әуе кемесіне қарсы оқ ату жаттығулары үшін нысананы сүйреп, содан кейін қараңғыда әуе кемесіне ешқандай оқиғасыз қонды. Бұл француз әуе кемесінің алғашқы түнгі қонуы болды. «Беарн» шілде айының соңынан 25 қыркүйекке дейін қысқа мерзімге жөндеуден өтті; жұмыстар қыркүйекте Мюнхен дағдарысы кезіндегі шиеленістердің артуына байланысты жеделдетілді. 1 қазанда кеменің эскадрильялары қайта аталды: 7C1 – AC1, 7B1 – AB1 және 7S2 – AB2. Қарашада өткен жаттығу кезінде AB1 құрамында алты ұшақ, AB2 құрамында тоғыз ұшақ болды. Қазан және қараша айларында AC1 Dewoitine D.373 истребителін пайдалануды бастады, осы уақытта үш ұшқыш алғашқы сәтті палубаға қонуды жасады. «Беарн» 1939 жылдың 20 қаңтарынан 5 сәуіріне дейін қайта жөндеуден өтті, оның ішінде кейбір қазандықтарын ауыстыру жұмыстары да болды. 22 қаңтардағы дауыл кезінде кеме өзінің бекітілуінен босап, бірақ буксирлер ұстап алып, уақытша Брест қаласындағы Ланнионға жағалады. 1939 жылдың басында AC1 ұшақтарына 373-тің қанаттарын бүктеуге болатын Dewoitine D.376 ұшағы беріле бастады. Бүктеу механизмін іске қосуға бір сағат кетті және кеменің лифттері ұшақтардың қанаттарын жайып қоюға жеткілікті болғандықтан оны пайдалану экипажмен тоқтатылды. Шілде айында «Беарн» Америка Құрама Штаттарынан сатып алынған Луаре Ньюпорт LN.401 және Vought V 156F секіруші бомбалаушы ұшақтарының прототиптерін палубаға түсіру сынақтарын жүргізді.

By January 1931 Béarn was in bad shape due to the jamming of the center elevator's clamshell doors and the poor state of her boilers; by October studies were being undertaken for a major reconstruction to include replacement of the boilers, modifications to the forward elevator and replacement of the 75 mm guns by the newer and more powerful Canon de Modèle 1927 AA gun. Cost and feasibility studies were also ordered to investigate the possibilities of replacement of the direct drive turbines with geared models, fitting torpedo bulges and better horizontal protection against the increased threat from land based aircraft. If she was fitted with geared turbines and new boilers for , the designers estimated that the carrier would have a speed of , although installation of bulges would cost over a knot and increase displacement by about The improvement in speed would not be enough to allow Béarn to operate with the new fast battleships and it was not possible to upgrade the ship's horizontal protection. The [[List of naval ministers of France#Naval Ministers, 1893–1947 (Navy Minister) did not believe that it was worthwhile to invest a large sum of money in a 20 year old hull and only authorized 25 million francs to be spent on replacing the boilers with six of the latest du Temple boilers, enlargement of the cul de lampe and removal of the charthouse and the torpedo tubes. Furthermore, the ineffectual 8 mm machine guns were replaced by six twin mounts of the Mitrailleuse de Modèle 1929 machine gun, the high angle directors were upgraded and new rangefinders were fitted for the AA guns. The reconstruction began in February 1934 and lasted until November 1935. During her machinery trials on 26 August, Béarn averaged with five of her six boilers lit. In March, a Potez 565 took off from Béarn, the first time a twin engined aircraft had ever operated from an aircraft carrier. The ship made one last training cruise with the 1st Squadron to French North Africa from 8 May to 24 June before her transfer to the 2e Escadre de légère (2nd Light Squadron) of the 2e Escadre became effective on 1 October. She was initially based at Brest, but was transferred to Cherbourg on 27 November and participated in a training cruise to Madeira and French West Africa from 13 January to 26 February 1937. After returning home, she conducted tests with a LeO C.30 autogyro in late March. Béarn participated in a naval review in Brest for the Ministre de Marine, Alphonse Gasnier Duparc, on 27 May. The following month, her aircraft began training for night operations. For the 1938 training cruise of the 2e Escadre, Béarn only embarked 7S1 and 7B1 squadrons. They exercised off the Azores, Madeira and the Moroccan Atlantic coast while visiting Lisbon, Portugal. During this cruise, a PL.101 towed a target for twilight anti aircraft gunnery training and then landed aboard the carrier in the dark without incident. This was the first French night carrier landing made out of range of land. Béarn received a brief refit from late July to 25 September; the work was accelerated as tensions rose during the Munich Crisis in September. On 1 October the ship's squadrons were redesignated: 7C1 became AC1, 7B1 became AB1 and 7S2 became AB2. During an exercise in November, AB1 had six aircraft and AB2 had nine. In October and November, AC1 began deploying the Dewoitine D.373 fighter, with three pilots making the first successful deck landings during this time. Béarn was refitted from 20 January to 5 April 1939, which included retubing some of her boilers. During a storm on 22 January, the ship broke loose from her moorings, but she was caught by tugboats and temporarily docked at Laninon, Brest. Beginning in early 1939, AC1 began receiving the Dewoitine D.376, a version of the 373 with folding wings. The folding mechanism took an hour to operate and its use was abandoned by the carrier's crew since her elevators were big enough to handle the fighters with their wings spread. In July Béarn conducted deck landing trials for the prototypes of the Loire Nieuport LN.401 dive bomber and Vought V 156F dive bombers purchased from the United States.

Екінші дүниежүзілік соғыс

1939 жылғы 3 қыркүйекте Францияның Германияға соғыс жариялауынан кейін бір күні «Беарн» кемесіне ұшақтарын ұшыруға бұйрық берілді. 5 қазанда кеме номиналды түрде «Форс L» тобына, француздық «Дюнкерк» линкор кемесі және үш жеңіл крейсермен бірге қосылды. Олардың міндеті – Батыс Үнді мұхитындағы «Адмирал Граф Шпе» неміс крейсерін іздеу болатын. Бірақ шындығында, кеме Брест қаласында қалып, әуе шабуылына қарсы жаттығулар жасады және «Breguet 521 Bizerte» және «Laté.523» ұшу қайықтары үшін жанармай құю кемесі ретінде қайта жабдықтау процесін бастады. Модификациялардың басым бөлігі жанармай құю шлангін ұстап тұруға арналған тіреудің қосылуынан тұрды, бірақ жұмыс 1940 жылғы қазаннан сәуірге дейін созылды. 23 наурызда Ланионға түскен кезде, жаңа құрылыс алаңындағы жарылыс салдарынан кемеге көптеген қиыршықтар тиіп, экипаждың екі мүшесі ауыр жарақат алды. 13 сәуірде «Беарн» кемесіне AB1 және 2S3 эскадрильялары үшін палубаға қону жаттығуларын бастау үшін Тулонға баруға бұйрық берілді. Бірінші эскадрилья «Vought V 156F» ұшақтарымен, ал екіншісі «Levasseur PL.101» ұшақтарымен жабдықталған. Бірақ мамыр айында екінші эскадрилья «Loire Nieuport LN.411» секіру бомбалаушы ұшақтарына ауысуы тиіс еді. Кеме 18 сәуірде Тулонға келді және бес күннен кейін AB1 эскадрильясының ұшқыштарымен жаттығуды бастады. 10 мамырда Германияның Францияға басып кіруіне дейін жаттығулар жалғасты, содан кейін AB1 эскадрильясы солтүстікке жіберілді. Келесі күні кеме экипаждың екі эскадрильясының жабдықтарын түсіру үшін Тулонға оралды және 18 мамырда басталатын ұзақ мерзімді миссияға дайындалуға бұйрық берілді. Сол күні «Беарн» экипажы Франция банкінің 3880 қорабындағы алтын сынықтарын тиеді, олардың салмағы 9 241 000 000 франкқа бағаланды. Бұл алтын АҚШ-тан сатып алынған қару-жарақ төлеуі үшін арналған. «Ақша және алып жүру» саясаты АҚШ компанияларына бейтараптығын сақтай отырып, соғысушы тараптарға қару-жарақ жеткізуге мүмкіндік берді – бұл саясат Ұлыбритания мен Францияға тиімді болды. Кеме «Трамонтан», «Торнада» және «Тифон» француз эсминецтерімен, сондай-ақ теңіздік патрульдік ұшақтармен Жерорта теңізі арқылы Марокконың Атлантикалық жағалауына дейін сүйемелдеді. 21 мамырда Касабланкада жанармай құю үшін тоқтағаннан кейін, 25-ге дейін эскорт екі ұшақпен күшейтілді. Содан кейін «Беарн» Мадейра аралдарының батысындағы «Жанна д’Арк» және «Эмиль Бертен» француз крейсерлерімен кездесті, олар да алтын сынықтарын тасымалдап, эскорт міндетін өздеріне алды. Флотилия 1 маусымда Канаданың Галифакс қаласына келді.

The day after the French declaration of war against Germany on 3 September 1939, Béarn received orders to fly off her aircraft. On 5 October, the carrier was nominally assigned to Force L, together with the battleship French battleship Dunkerque and three light cruisers, which was tasked with searching the West Indies for the German cruiser Admiral Graf Spee. In reality the carrier remained in Brest, conducting anti aircraft exercises and beginning the process of being modified to serve as a tanker for Breguet 521 Bizerte and Laté.523 flying boats. Although the modifications principally consisted of an addition of a boom to support a refuelling hose, the work lasted from October to April 1940. While docked at Laninon on 23 March, two crewmen were severely injured when blasting work nearby on a new slipway caused the front of the carrier to be struck by numerous pieces of rubble. Béarn was ordered to Toulon on 13 April to begin deck landing training for Escadrilles AB1 and 2S3. The former was equipped with Vought V 156Fs and the latter had Levasseur PL.101s, but was supposed to convert to Loire Nieuport LN.411 dive bombers in May. The ship arrived on 18 April and began training with the pilots of AB1 five days later. Training continued until the German invasion of France on 10 May when AB1 was ordered north. The carrier returned to Toulon the following day to off load the equipment of both squadrons and was ordered to prepare for a mission of long duration beginning on 18 May. That day, Béarns crew loaded 3,880 cases of the Bank of France's gold bullion weighing and valued at 9,241,000,000 francs. The gold was intended to pay for armaments purchased from the United States under its "Cash and carry" policy which allowed US companies to supply arms to belligerents while still retaining American neutrality – a practice that favored Britain and France. The carrier was escorted through the Mediterranean and to the Atlantic coast of Morocco by the destroyers French destroyer Tramontane, French destroyer Tornade, and French destroyer Typhon as well as maritime patrol aircraft. After a brief stopover in Casablanca to refuel on 21 May, her escort was reinforced with a pair of s until the 25th when Béarn rendezvoused with the light cruisers French cruiser Jeanne d'Arc and French cruiser Émile Bertin west of Madeira, which were transporting bullion themselves, and took over the escort mission. The flotilla arrived in Halifax, Canada, on 1 June.

Француздық соғыс бітісі 1945 жылға дейін

Беарн 3 июня начал погрузку самолетов, заказанных у американских производителей, включая 15 новых истребителей Curtiss H 75A 4, 25 многоцелевых самолетов Stinson 105 и 6 истребителей Brewster Buffalo, предназначенных для Бельгийского авиационного компонента. 44 пикирующих бомбардировщика-биплана Curtiss SBC Helldiver, проданные как излишки ВМС США, прибыли 15 июня и были погружены в тот же день. Авианосец и «Жанна д’Арк» отплыли следующим утром в Брест. Корабли не получили приказ французского командования от 18 июня о перенаправлении во Фор-де-Франс на острове Мартиника во Французской Вест-Индии, но услышали повторное сообщение 20-го числа, после того как Брест уже был оккупирован немцами. Они прибыли во Фор-де-Франс 27 июня и стали одним из дюжины французских кораблей, фактически интернированных на Мартинике — по настоянию США — чтобы предотвратить их использование Германией. Самолеты авианосца были выгружены на берег 19 июля, а пулеметы M2 Browning, установленные на истребителях, были сняты для усиления противовоздушной обороны французских кораблей; «Беарн» получил дюжину этого оружия. Многие самолеты позже были уничтожены либо из-за воздействия стихии, либо из-за разборки на запчасти. Растущая напряженность с Таиландом и Японией из-за Французского Индокитая, начавшаяся в сентябре, заставила правительство Виши начать успешные переговоры с американцами о разрешении доставки самолетов и припасов «Беарна» в Индокитай, но это было отклонено Германской комиссией по перемирию, которой необходимо было одобрять все передвижения французских войск Виши. Комиссия одобрила передачу самолетов и припасов в Африку, но американцы отклонили это предложение. В мае и августе 1941 года корабль совершил краткие рейсы в Гваделупу. Когда его корпус очищали 6 декабря, водолаз обнаружил, что один винт отвалился. В марте 1942 года все его 37-мм зенитные орудия были сняты и переданы наземным установкам. 19 апреля, в связи с возвращением к власти прогерманского политика Пьера Лаваля, Соединенные Штаты оказали давление на адмирала Жоржа Роберта, верховного комиссара Республики в Антильских островах, чтобы он обездвижил корабль; переговоры продолжались до 14 мая, так как Роберт потребовал, чтобы авианосец мог перемещаться в случае ураганов, но он наконец согласился, и Германская комиссия по перемирию согласилась 22-го числа. В рамках соглашения «Беарн» передал две трети своего топлива нефтяному танкеру и вывел из строя четыре из шести своих котлов. Корабль передал три своих 75-мм зенитных орудия военно-морской базе в июне. Возможно, он также передал свои носовые 155-мм орудия базе примерно в то же время. Правительство Виши приказало саботировать корабли в Антильских островах 5 мая, но Роберт откладывал выполнение приказа, несмотря на повторные напоминания 12 и 19 мая. В тот день авианосец был намеренно посажен на мель возле входа в порт; одно отделение затопило, когда корпус был пробит обломками. 15 июня «Беарн» был переведен в специальный резерв. Роберт приказал затопить отсеки с его двигательной установкой 3 июля в качестве дальнейшего акта саботажа, но это, вероятно, привело бы к его опрокидыванию, поэтому турбины и котлы были заполнены наполовину морской водой. Когда его самолеты были осмотрены в июне, 27 Stinson и 10 Curtiss Hawks все еще были пригодны для службы в Северной Африке. Французские Антильские острова присоединились к Свободной Франции, когда эсминец «Le Terrible» прибыл на Мартинику 14 июля. «Беарн» был поднят на поверхность 8 сентября, после того как его разграбили другие подразделения, базировавшиеся на Мартинике, хотя один динамо и рулевой двигатель были отремонтированы для облегчения его буксировки в Пуэрто-Рико, которая началась 27 сентября и закончилась три дня спустя, когда он прибыл в Энсенада-Хонда. Следующие несколько месяцев были потрачены на восстановление его двигательной установки и электрического оборудования. Авианосец начал послеремонтные испытания 17 ноября, но они оказались неудачными, так как его пришлось отбуксировать обратно в верфь. После ремонта и дальнейших испытаний «Беарн» прибыл на судостроительную верфь Todd в Новом Орлеане, штат Луизиана, 3 декабря. Учитывая свой возраст и ограничения, французы не хотели начинать длительную и дорогостоящую перестройку в эскортный авианосец, а предпочли более быструю и дешевую перестройку в авиационный транспорт. Нехватка материалов, квалифицированной рабочей силы и трудности работы с французским оборудованием привели к тому, что перестройка заняла гораздо больше времени, чем ожидалось. К маю практически вся двигательная и вспомогательная техника была снята для капитального ремонта, и верфь ожидала завершения всех работ к 1 сентября 1944 года. Французский флот не верил в эту оценку; его опасения оправдались, когда 20 июня была сделана более реалистичная оценка в 15 декабря. Даже эта дата была пропущена на несколько недель, и работы окончательно прекратились 30 декабря. Одним из основных изменений, внесенных в ходе перестройки, была замена первоначального вооружения и системы управления огнем четырьмя 127-мм (5-дюймовыми) универсальными орудиями Mk 37 калибра 38 в одиночных установках, где ранее находились 155-мм орудия, двадцать четыре орудия в шести счетверенных установках, по одному на носу и корме, а остальные орудия — в спонсонах по борту корпуса, и двадцать шесть 20-мм пушек Oerlikon в отдельных установках. Были добавлены четыре директора Mk 51 для управления 5- и 1,1-дюймовыми орудиями, а на остров были установлены радары раннего предупреждения SA 2 и радиолокаторы обнаружения надводных целей SF. «Беарн» перевозил 300 снарядов на орудие для 5-дюймовых орудий, 2210 для каждого 1,1-дюймового орудия и 8862 снаряда для каждой пушки Oerlikon. Другие изменения включали удаление среднего лифта, добавление крана на левом борту полетной палубы и замену дизельных генераторов парой генераторов General Motors мощностью 300 кВт. Защитный уголь был удален, а угольные бункеры были переоборудованы в мазутные баки, что увеличило его топливную емкость. Корабль отплыл из Нового Орлеана 30 декабря в Портсмут, штат Вирджиния, где он стоял на приколе с 8 по 19 января 1945 года для устранения проблем, возникших во время плавания. 24 февраля «Беарн» провел скоростные испытания и достиг. В течение следующего месяца он занимался подготовкой и был признан готовым 26 февраля. «Беарну» пришлось ждать прибытия 230 дополнительных членов экипажа, прежде чем он смог отправиться в Нью-Йорк, чтобы забрать свой груз 3 марта. В него вошли 148 американских солдат и моряков, 88 самолетов и 85 ящиков с материалами общей стоимостью. Двадцать шесть истребителей North American P-51 Mustang и три пикирующих бомбардировщика Douglas SBD Dauntless были размещены внутри ангара, а четырнадцать P-51 и сорок один истребитель Republic P-47 Thunderbolt — на полетной палубе. На корабль также была принята четырехместная группа связи ВМС США. «Беарн» отплыл из Нью-Йорка 7 марта в составе конвоя CU 61. Рано утром 13 марта транспорт на короткое время потерял мощность во время штормовой погоды и столкнулся с транспортным судном. В результате столкновения погибли 68 солдат и 1 вооруженный охранник ВМС на борту транспортного судна, а на «Беарне» пропал без вести 1 член экипажа, погибли 3 и ранены 7. Оба корабля получили повреждения корпуса, а у транспорта были выведены из строя носовые орудия правого борта. Они оба направились в Понта-Делгада, Азорские острова, для экстренного ремонта и прибыли туда 22-го числа. «Беарн» получил постоянный ремонт в Касабланке с 15 марта по 18 июля. Несмотря на это, ему потребовался дальнейший ремонт, который он получил в Гибралтаре с 22 по 30 июля. После прибытия в Оран 31 июля корабль погрузил 535 человек, материалов и часть поврежденного летающего лодки Breguet 730, направляющегося в Тулон, где он прибыл 3 августа. Затем он погрузил 1378 человек из 13-й полубригады Иностранного легиона, 280 летчиков и 275 транспортных средств, которые он переправил в Алжир 9-го числа, а затем перевез 174 легионеров в Оран четыре дня спустя. Там «Беарн» был отремонтирован с 13 августа по 9 сентября.

Béarn began loading aircraft ordered from American manufacturers on 3 June, including 15 new Curtiss H 75A 4 fighters, 25 Stinson 105 utility aircraft, and 6 Brewster Buffalo fighters intended for the Belgian Air Component. Sold as surplus by the US Navy, 44 Curtiss SBC Helldiver biplane dive bombers arrived on 15 June and were loaded that day. The carrier and Jeanne d'Arc departed the next morning, bound for Brest. The ships did not hear the French High Command's order to divert to Fort de France, on the island of Martinique in the French West Indies, broadcast on 18 June, but did hear the repeat message on the 20th, after Brest had already been occupied by the Germans. They arrived at Fort de France on 27 June and became one of a dozen or so French ships that were effectively interned at Martinique—at U. S. insistence—to prevent their use by Germany. The carrier's aircraft were unloaded ashore on 19 July and the M2 Browning machine guns aboard the fighters were removed to be used to bolster the anti aircraft defenses of the French ships; Béarn received a dozen of the weapons. Many of the aircraft were later destroyed either by exposure to the elements or scavenging. Rising tensions with Thailand and Japan over French Indochina beginning in September caused the Vichy Government to open successful negotiations with the Americans to allow the delivery of Béarns aircraft and supplies to Indochina, but this was rejected by the German Armistice Commission which had to approve all Vichy French movements. The commission did approve the transfer of the aircraft and supplies to Africa, but this was rejected by the Americans. The ship made brief deployments to Guadeloupe in May and August 1941. When her hull was being scraped on 6 December, a diver discovered that one propeller blade had fallen off. In March 1942, all of her 37 mm AA guns were dismounted and transferred to land installations. On 19 April, due to the return to power of the pro German politician Pierre Laval, the United States pressured Amiral (Admiral) Georges Robert, High Commissioner of the Republic to the Antilles, to immobilize the ship; negotiations lasted until 14 May as Robert required that the carrier be able to move in case of hurricanes, but he finally agreed and the German Armistice Commission concurred on the 22nd. As part of the agreement, Béarn transferred two thirds of her fuel to an oil tanker and had four of her six boilers disabled. The ship transferred three of her 75 mm AA guns to the naval base in June. She may have also transferred her forward 155 mm guns to the base around this time. The Vichy Government ordered that the ships in the Antilles be sabotaged on 5 May, but Robert procrastinated following the order, despite reiterations on 12 and 19 May. That day the carrier was run aground near the entrance to the port; one compartment flooded when the hull was pierced by wreckage. On 15 June, Béarn was reduced to special reserve. Robert ordered her propulsion machinery compartments flooded on 3 July as a further act of sabotage, but this likely would have caused her to capsize so the turbines and boilers were filled half full of seawater. When her aircraft were surveyed in June, 27 Stinsons and 10 Curtis Hawks were still serviceable for service in North Africa. The French Antilles joined the Free French when the destroyer French destroyer Le Terrible arrived in Martinique on 14 July. Béarn was refloated on 8 September, after she had been pillaged of equipment by the other units based in Martinique, although one dynamo and a steering motor were refurbished to facilitate her tow to Puerto Rico that began on 27 September and ended three days later when she arrived at Ensenada Honda. The next several months were spent refurbishing her propulsion machinery and electrical equipment. The carrier began post refit trials on 17 November, but they were unsuccessful as she had to be towed back to the dockyard. After repairs and further testing, Béarn steamed to the Todd Shipyards facility in New Orleans, Louisiana, arriving on 3 December. Given her age and limitations, the French did not wish to begin a long and costly conversion into an escort carrier, but settled for a faster and cheaper conversion into an aircraft transport. Shortages of materials, skilled labor and the difficulties of working with French equipment caused the conversion to take much longer than expected. By May virtually all of the propulsion and auxiliary machinery had been removed to be overhauled with the shipyard expecting all of the work to be completed by 1 September 1944. The Marine nationale did not believe that estimate; its concerns were borne out when a more realistic estimate of 15 December was made on 20 June. Even that date was missed by several weeks as work finally ceased on 30 December. One of the major changes made during the conversion was that her original armament and fire control equipment was replaced by four 38 caliber 5 inch (127 mm) Mk 37 dual purpose guns in single mounts where the 155 mm guns had formerly been, twenty four guns in six quadruple mounts, one each at the bow and stern and the remaining guns in sponsons on the side of the hull, and twenty six Oerlikon guns in individual mountings. Four Mk 51 directors were added to control the 5 and 1.1 inch guns and SA 2 early warning and SF surface search radars were installed on the island. Béarn stowed 300 rounds per gun for the 5 inch guns, 2,210 for each 1.1 inch gun and 8,862 rounds for each Oerlikon. Other changes included the removal of the middle elevator, the addition of a crane on the port side of the flight deck and the replacement of her diesel generators by a pair of 300 kW General Motors generators. The protective coal was removed and the coal bunkers were converted into oil tanks, which increased her fuel capacity to
The ship departed New Orleans on 30 December, bound for Portsmouth, Virginia, where she was docked on 8–19 January 1945 to fix issues that arose on the voyage. On 24 February Béarn conducted speed trials and reached She spent the next month working up and was declared ready on 26 February. Béarn had to wait for the arrival of 230 additional crewmen before she could steam to New York City to pick up her cargo on 3 March. This included 148 American soldiers and sailors, 88 aircraft and 85 cases of material that totalled Twenty six North American P 51 Mustang fighters and three Douglas SBD Dauntless dive bombers were stowed inside the hangar with fourteen P 51s and forty one Republic P 47 Thunderbolts on the flight deck. The ship also embarked a four man US Navy liaison detachment. Béarn steamed from New York on 7 March as part of Convoy CU 61. Early on the morning of 13 March, the transport briefly lost power during heavy weather and collided with the troop ship The impact killed 68 soldiers and 1 Naval Armed Guardsman aboard the troop ship and Béarn had 1 crewman missing, 3 killed and 7 wounded. Both ships suffered hull damage and the transport had her starboard forward guns disabled. They both sailed to Ponta Delgada, Azores, for emergency repairs and arrived there on the 22nd. Béarn received permanent repairs at Casablanca from 15 March to 18 July. Despite this, she required further repairs which she received at Gibraltar on 22–30 July. After sailing to Oran on 31 July, the ship loaded 535 personnel, of material and part of a damaged Breguet 730 flying boat bound for Toulon, where she arrived on 3 August. She then loaded 1,378 men of the 13e Demi Brigade de la Légion Etrangère (13th Demi Brigade of the Foreign Legion), 280 airmen and 275 vehicles that she ferried to Algiers on the 9th and then transported 174 legionnaires to Oran four days later. Béarn was refitted there from 13 August to 9 September.

Соғыстан кейінгі қызмет

Француздардың Индокитайдағы отарлық үстемдігін қайта орнату әрекетінің бір бөлігі ретінде, Беарн 1945 жылдың 21 қазанында Марсельден Француз Индокитайына 215 көлік және 9 LCVP десанттық кемесін, сондай-ақ адамдар мен жабдықтарды жеткізді. Кеме 26 қарашада британдық Сингапурге бағытталды және екі күннен кейін жетті. 1945 жылдың желтоқсан айында Беарн Сингапурдан Вьетнамға он төрт бұрынғы британдық шабуылдық кеме (LCA) және алты LCVP тасымалдады. 1946 жылдың басында Қытай ұлттық әскерлері Солтүстік Вьетнамнан шыға бастағанда, кеме наурыз айының басында Хайфонг аймағына бірнеше Piper L-4 Grasshopper байланыс ұшақтарын, 8-ші эскадрильяның үш бұрынғы жапондық Aichi E13A суға түсетін ұшағын, 15 LCA және 1 десанттық қолдау кемесін жеткізді. 11-і күні кемеден кетуге дейін жараланғандарды емдеу үшін оның медициналық жабдықтары пайдаланылды. Үш күннен кейін Сайгонға жеткенде, олар жергілікті ауруханаға жатқызылды. Беарн 19 наурызда Филиппин астанасы Манилаға жабдықтарды тиеу үшін бағытталды және 11 мамырда ұзақ мерзімді экипаждың бір бөлігін босатудан кейін қайтып келді. Кеме келесі ай бойы Индокитайдағы порттар арасында жабдықтар мен материалдарды тасымалдады. 10 маусымда ол 450 сарбазды, оның ішінде 419 жараланғанды алып, Тулонға аттанды. Жолда қазандықтардағы ақаулар салдарынан кеме 23 шілдеде келді және 1 қазан күні арнайы резервке жіберілді. 1948 жылдың 9 желтоқсанында Беарн Су астына қарсы іс-қимыл тобының (GASM) құрамына оның флагманы ретінде қосылды. Бұл бастапқыда су астына қарсы кемелер тобынан, Groupe des Bâtiments de Surface (GBS) және су асты кемелері тобынан, Groupe des sous marins disponibles (GSMD) тұрды, ал кеме су асты кемелеріне қызмет көрсету кемесі ретінде қолданылды. GBS 1950 жылдың 15 қыркүйегінде таратылды, ал GSMD 1 қазанда өзінің бастапқы атауына, 1-ші Су асты кемелері эскадрильясына (1re Escadrille de sous marins) қайта аталды. 1952 жылға қарай кемеде тек 5 дюймдік зеңбіректер қалды. Беарн бортындағы экипаж мүшелерінің саны ауытқып отырды, бірақ орташа есеппен шамамен 800 адамды құрады, бұл кеменің ас үйі мен санитарлық жағдайларын қиындатты. 1955 жылы ол француз әскери-теңіз күштеріндегі алғашқы теледидар қабылдағышымен жабдықталған кеме болды. GASM 1960 жылдың 10 қазанында таратылды және кеме казармалық кеме ретінде пайдалануға жіберілді, бірақ ол торпедалық шеберханасын сақтап қалды. 1966 жылы су асты кемелері экипажы үшін казарма салу арзанға түсетін болғандықтан, оның күтімге жұмсалатын шығындар артып кетті. Беарн 1967 жылдың 31 наурызында жарамсыз деп танылды және Q 419 деп аталды. Кеме 4 қыркүйекте металл тескілеуге сатылды және төрт күннен кейін Италияның Савона қаласына сүйретілді. Өмірі бойында Беарн ешқашан ұшақтарын жауынгерлік оқиғаларда қолданған емес.

As part of the French attempt to reassert their colonial rule in Indochina, Béarn ferried men, supplies and material, including 215 vehicles and 9 LCVP landing craft from Marseille to French Indochina, arriving at the latter on 21 October 1945. The ship departed for British Singapore on 26 November and arrived two days later. In December 1945, Béarn transported fourteen ex British Landing Craft Assault (LCAs) and six LCVPs from Singapore to Vietnam, and contributed a shore party to man them in the Dinassauts (river flotillas). As Chinese Nationalist troops began withdrawing from Northern Vietnam in early 1946, the ship ferried some Piper L 4 Grasshopper liaison aircraft and three ex Japanese Aichi E13A floatplanes of Escadrille 8S, together with 15 LCAs and 1 Landing Craft Support, to the Haiphong area at the beginning of March. The transport's medical facilities were used to treat the wounded until her departure on the 11th. When she reached Saigon three days later, they were transferred to hospital there. Béarn sailed for Manila, capital of the Philippines, on 19 March to load supplies and returned on 11 May after demobilizing some of her long term crew. The ship spent the next month ferrying supplies and material between ports in Indochina. On 10 June, she loaded 450 troops, including 419 wounded men, aboard and departed for Toulon. Slowed by boiler problems en route, the transport arrived on 23 July and was assigned to the special reserve on 1 October. On 9 December 1948 Béarn was assigned to the Groupe d'Action Anti Sous Marine (Anti Submarine Action Group (GASM)) as its flagship. This initially consisted of a group of dedicated anti submarine ships, the Groupe des Bâtiments de Surface (GBS) and a group of submarines, the Groupe des sous marins disponibles (GSMD), with the transport serving as a submarine tender. The GBS was disbanded on 15 September 1950 and the GSMD reverted to its original name, 1re Escadrille de sous marins (1st Submarine Flotilla), on 1 October. By 1952, only the five inch guns remained aboard. The number of crewmen berthed aboard Béarn fluctuated, but it averaged about 800 men, which taxed the ship's cooking and sanitation facilities. In 1955, she became the first ship in the Marine nationale to be fitted with a television receiver. The GASM was disbanded on 10 October 1960 and the ship was relegated to service as a barracks ship, although she retained her torpedo workshop. Her maintenance costs kept rising to the point that it became cheaper to build a barracks for the submarine crews in 1966. Béarn was condemned and renamed Q 419 on 31 March 1967. The ship was sold for scrap on 4 September and towed to Savona, Italy, four days later to be broken up. Over the course of her long career, Béarn never launched her aircraft in combat.