Кіріспе
Жоқ. 1889 және 1949 жылдар аралығында француз флоты пре-дредноуттар, дредноуттар және жылдам линкорлар сериясын салды, барлығы отыз төрт кеме: жиырма үш пре-дредноут, жеті дредноут және төрт жылдам линкор. Тағы жеті – бес дредноут және екі жылдам линкор – құрылыстың әртүрлі кезеңдерінде тоқтатылды (олардың бірі құрылысы кезінде авианосецке айналдырылды), ал тағы жеті жұмыс басталғанға дейін тоқтатылды. Бірінші линкорларды салу бағдарламасы Францияда флоттың оңтайлы құрамы туралы стратегиялық ой-пікірдегі шатасудан кейін басталды. Сол кезде француз теңіз командасы бәсекелес топтардан тұрды, бірі капиталдық кемелер флотын салуды жақтады, 1860 және 1870 жылдары флотта басымдық құрған дәстүрлі темір кемелер бағдарламасын жалғастырды. Екінші ірі топ Jeune École доктринасын ұстанды, ол қымбат капиталдық кемелерді жою үшін арзан торпедалық катерлерді пайдалануға баса назар аударды. Осы кезеңде теңіз құрылысы туралы шешімдер көбінесе сол кездегі Теңіз министріне байланысты болды. Jeune École ұстанымындағы адмирал Теофил Об екі темір кемені тоқтатты, бірақ екеуінің бірі Об кеткеннен кейін француздық «Бреннус» линкоры ретінде қайта құрылды. Онжылдықтың соңында британдық «Теңіз қорғанысы туралы заң» (1889) Корольдік теңіз флотын айтарлықтай күшейте түсті, бұл линкорлар фракциясына ұқсас теңізді кеңейту бағдарламасын бастау үшін қажетті негіздеме берді. Француздар 1890 жылғы «Теңіз жарлығымен» (Statut Naval) жауап берді, онда жиырма сегіз линкордан тұратын күш болжалды. Бастапқы бағдарламада төрт кеме тапсырылды, ал жобалау кезінде бесінші кеме қосылды: француздық «Шарль Мартель», француздық «Карно», француздық «Жорегуйберри», француздық «Массена» және француздық «Буве». Бұл әртүрлі жобалар бойынша, бірақ бірдей жалпы сипаттамаларға сәйкес салынған тәжірибелік кемелер болды. Олардың барлығы айқын бортының қисайғандығы және әртүрлі калибрлі бас қарудың ромбы тәрізді орналасуымен сипатталды. Бесінің де нашар тұрақтылығы мен су астындағы шабуылдарға төзімсіздігі салдарынан көңілі қалдырды. Содан кейін теңіз флоты бір архитектор жобалаған стандартталған кемелер сериясын бастады; бұл үш және француздық «Иена» және француздық «Суффрен» линкорларының туындылары болды. Француздық линкорлардың алғашқы сериясы салыстырмалы түрде аз белсенділік көрсетті, негізінен 1890 және 1900 жылдары оқу шараларымен айналысты. Олар солтүстік және Жерорта теңізі эскадрильялары арасында кезектесіп, 20-ғасырдың бірінші онжылдығының соңында жаңа линкорлар пайда болғанда алдыңғы қатардан алынып тасталды. 1900 жылы француз үкіметі Германияның теңіз күшінің өсуіне қарсы тұру үшін жаңа «Теңіз жарлығын» қабылдады, нәтижесінде екі және төрт пайда болды. Олар өте ұқсас болды, бірақ олардың қосалқы қарулары ерекшеленді. Бұл кемелер француз флотының бұрынғы линкорларына қарағанда әлдеқайда табысты болды және 1914 жылы соғыс басталғанда Жерорта теңізі эскадрильясының тірегін құрады. 1906 жылғы жаңа «Теңіз жарлығы» алты және жеті дредноуттардың құрылысын бастады. Дантон дредноуттар британдық «барлық үлкен зеңбіректермен» пайда болғаннан кейін салынды, бірақ француздар сол кезде жеңіл қосалқы зеңбіректердің жоғары ату жылдамдығын артық көрді. Өз дредноуттарын салу қажеттігіне көз жеткізген француздықтар 1910 жылы төрт «Курбе» және 1912 жылы үш «Бретань» тапсырыс берді. Бұл екі онжылдықта аяқталған соңғы линкорлар болды, өйткені Бірінші дүниежүзілік соғыс француздарды 1913 және 1915 жылдарға арналған бағдарламаларды (өнеркәсіптік және қаржылық ресурстар француз армиясына бағытталған және соғыстан кейінгі қаржылық шектеулер одан әрі құрылысқа жол бермегендіктен) тоқтатуға мәжбүр етті. Соғыс кезінде француз флотының басым бөлігі Адриатика теңізінің оңтүстік жағалауын күзетпен айналысты, ал ескі кемелер басқа жерлерде, әсіресе Дарданелл операциясында пайдаланылды, онда «Буве» 1915 жылы батып кетті. Соғыстан кейін, аман қалған пре-дредноуттар жойылды немесе қосалқы рөлдерге ауыстырылды. 1930 жылдардың ортасында француздар неміс және итальяндық флоттарға қарсы тұру үшін қайтадан теңіз құрылысын бастады, нәтижесінде екі және төрт пайда болды. Жоспарланған төрт «Ришелье» линкорының екеуі Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін тоқтатылды, ал тек біреуі соғыс кезінде шайқасқа қатысу үшін аяқталды. Соғыс басталғаннан кейін 1940 жылы соңғы жоба, рұқсат етілді, бірақ Франция шайқасында Франция жеңілгеннен кейін тоқтатылды. Екі «Дюнкерк» соғыс кезінде шектеулі шайқасқа қатысты, француздық «Дюнкерк» немістердің қолға түсуіне жол бермеу үшін Мерс-эль-Кебирдегі британдық шабуыл кезінде батып кетті. Француздық «Бретань» және француздық «Прованс» да сол жерде батып кетті, ал кластың үшінші кемесі, француздық «Лотарингия», британдықтар басып алып, бос француз теңіз күштеріне тапсырды. Қайта қалпына келтіріліп, Тулонға қайтарылған «Дюнкерк» және «Прованс» бұрынғы кемесі «Страсбургпен» бірге француздықтардың кемелерді неміс әскерлерінен басып алуына жол бермеу үшін Тулонда батырылды. «Ришелье» АҚШ-та жөнделді және 1943 жылдан бастап бос француз күштерімен қызмет етті. Бір бас қару мұнарасы ғана жұмыс істеген француздық «Жан Барт» 1942 жылдың қараша айында «Torch» операциясы кезінде АҚШ күштерімен қысқаша шайқасты, содан кейін 1940 жылдардың соңында аяқталды. Олар екеуі де 1968 жылы қызметтен шығарылғанға дейін оқу кемелері ретінде қызмет етті. Қару-жарақтардың негізгі саны бас қарудың саны мен түрі Зірнайлық қарудан қорғауға арналған броньның максималды қалыңдығы Сусымалылық Кеме толық жауынгерлік жүктемедегі сусымалылығы Жетекшілік Шафттардың саны, жетектеу жүйесінің түрі және тудырған ең жоғары жылдамдық Қызмет Кемеде жұмыс басталған және аяқталған күндер және оның соңғы тағдыры Құрылыс кезеңі кеме қаңқасы жинала бастаған күн Қызметке енгізілген күн кеме қызметке енгізілген күн.
Between 1889 and 1949, the French Navy built a series of pre dreadnought, dreadnought, and fast battleships, ultimately totaling thirty four vessels: twenty three pre dreadnoughts, seven dreadnoughts, and four fast battleships. Another seven—five dreadnoughts and two fast battleships—were cancelled in various stages of construction (one of which was converted into an aircraft carrier while being built) and seven more were cancelled before work began. The first battleship construction program followed a period of confusion in strategic thinking in France over the optimal shape of the fleet. At the time, the French naval command consisted of competing factions, with one that favored building fleets of capital ships, continuing the program of traditional ironclad warships that had dominated the fleet in the 1860s and 1870s. The other major faction preferred the Jeune École doctrine, which emphasized the use of cheap torpedo boats to destroy expensive capital ships. During the period, naval construction decisions often depended on the Minister of the Navy in office at the time. A pair of ironclad battleships were cancelled by Admiral Théophile Aube, an adherent of the Jeune École, but one of the two was redesigned as the pre dreadnought French battleship Brennus following Aube's departure. By the end of the decade, the British Naval Defence Act of 1889 that considerably strengthened the Royal Navy provided the justification the battleship faction needed to embark on a similar naval expansion program. The French replied with the Statut Naval (Naval Law) of 1890 that projected a total force of twenty eight battleships. The initial program ordered four ships, with a fifth added during the design process: French battleship Charles Martel, French battleship Carnot, French battleship Jauréguiberry, French battleship Masséna, and French battleship Bouvet. These were experimental ships, built to different designs but all to the same broad specifications; they were all characterized by pronounced tumblehome and a lozenge arrangement of a mixed caliber main battery. All five proved to be disappointments, owing to poor stability and poor resistance to underwater attacks. The navy then began a series of standardized ships designed by a single architect; these were the three and the derivatives French battleship Iéna and French battleship Suffren. The initial series of French battleships saw relatively little activity, being primarily occupied with training activities through the 1890s and 1900s. They alternated between the Northern and Mediterranean Squadrons before being withdrawn from front line service at the end of the first decade of the 20th century as more modern battleships entered service. In 1900, the French government passed a new Statut Naval to counter growing German naval strength, which resulted in the two and four s; they were very similar but differed in their secondary battery. These vessels proved to be much more successful than the earlier battleships of the French fleet, and they formed the backbone of the Mediterranean Squadron when war came in 1914. A new Statut Naval in 1906 brought about the construction of the six s and the seven dreadnoughts of the and es. The Dantons were pre dreadnought vessels built after the launch of the British "all big gun" rendered such vessels obsolescent, though the French at that time preferred the higher rate of fire of the lighter secondary guns. Convinced of the need to follow suit with dreadnoughts of their own, the French ordered the four Courbets in 1910 followed by three Bretagnes in 1912. These would be the last battleships completed for two decades, as World War I forced the French to cancel the and es (ordered for the 1913 and 1915 programs) as industrial and financial resources were diverted to the French Army and financial limitations after the war prevented further construction. During the war, the bulk of the French fleet was occupied with guarding the southern end of the Adriatic Sea to contain the Austro Hungarian Navy, while older vessels were used elsewhere, particularly during the Dardanelles campaign, where Bouvet was sunk in 1915. After the war, the surviving pre dreadnoughts were either scrapped or reduced to secondary roles. By the mid 1930s, the French again embarked on a naval construction program to counter the German and Italian fleets, resulting in the two s and fours; of the four Richelieus that were planned, two were cancelled by the start of World War II, and only one was completed in time to see action during the war. A final design, the , was authorized in 1940 after the war began but were cancelled following France's defeat in the Battle of France. The two Dunkerques saw limited action during the war, with French battleship Dunkerque being sunk during the British attack on Mers el Kébir to prevent her from being seized by the Germans. French battleship Bretagne and French battleship Provence were also sunk there, and the third member of the class, French battleship Lorraine, was seized by the British and turned over to the Free French Naval Forces. Refloated and returned to Toulon, Dunkerque and Provence were later scuttled there with the former's sister ship French battleship Strasbourg when the French intentionally scuttled the fleet to prevent German soldiers from capturing the vessels. Richelieu meanwhile was overhauled in the United States and served with the Free French from 1943. French battleship Jean Bart, with only one main battery gun turret operational, briefly engaged United States forces during Operation Torch in November 1942, and was eventually completed in the late 1940s. Both she and Richelieu served as training ships before eventually being decommissioned in 1968. + Key Armament The number and type of the primary armament Armor The maximum thickness of the armored belt Displacement Ship displacement at full combat load Propulsion Number of shafts, type of propulsion system, and top speed generated Service The dates work began and finished on the ship and its ultimate fate Laid down The date the keel assembly commenced Commissioned The date the ship was commissioned
TOC
Жаурегуиберри
Жаурегуиберриді теңіз архитекторы Амабль Лагань жобалаған, ол «Магнета» класындағы темір кемелердің бірінің құрылысын қадағалаған болатын. Осының нәтижесінде кеменің салыстырмалы түрде қысқа және кең корпусы бұрынғы кемеге ұқсас болды. Чилидің «Капитан Прат» темір кемесі де сол кеме жасаушылық зауытта салынып, Лагань жобалаған. «Капитан Праттың» қосалқы артиллериясы салмақ пен орынды үнемдеу үшін екі зеңбірек мұнарасына орнатылды, Лагань осы жаңалықты «Жаурегуиберри» үшін қабылдады – мұндай құрылым француздық соғыс кемесінде алғаш рет қолданылды. Басқа француз кемелері сияқты, ол да тұрақсыз болды және теңізде нашар жүзіп, шектеулі сусыруының салдарынан қиындықтарға тап болды. Осы кезеңде салынған басқа да соғыс кемелері сияқты, «Жаурегуиберридің» де бейбіт уақыттағы қызметі көңіл көтермейтін болды. Ол бірнеше ұсақ апатқа ұшырады, соның ішінде 1897 және 1905 жылдары торпеданың қысылған ауа камераларының жарылуы болды. 1897 жылы «Шарль Мартель» және «Карно» кемелерімен бірге ол Крит маңындағы операцияларға қатысқан Халықаралық эскадрильяға қосылды. 1913 жылы кеме Оқу дивизионына, ал 1914 жылы Арнайы дивизионға бекітілді. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін, кеме Солтүстік Африкадан Францияға әскер тасымалдау конвойларын сүйемелдеуге жіберілді, кейін 1915 жылдың басында Сирия дивизионында орналасты. «Жаурегуиберри» Осман империясына қарсы операциялар үшін Дарданелл дивизионына қосылды, соның ішінде 1915 жылдың сәуірінде Хеллес мүйісіне түскен шабуылды қолдады. Содан кейін ол Сирияға қайтып оралды, онда 1918 жылға дейін, резервке жіберілгенге дейін қалды. 1919 жылы қызметтен босатылып, 1920 жылы казарма кемесіне айналдырылды және 1934 жылы сүтілді. + «Жаурегуиберри» класының шолуы Кеме қару-жарағы Зымырандар Көшіру қозғалтқышы Қызметке кірген күні Салынған күні Тағдыры Француздық линкор «Жаурегуиберри» 2 × Canon de 305 мм Modèle 1887 2 × Canon de 274 мм Modèle 1887 2 вал, үш кеңейімді қозғалтқыштар, 17.5 теңіз шақырымы 23 сәуір 1891 16 ақпан 1897 Сүтілді, 1934