Кіріспе

Кингстон көпірі – Англияның оңтүстік-батысындағы Темзадағы Кингстон-апон-Темз қаласындағы автомобиль көпірі. Ол A308 тас жолын Темза өзені арқылы өткізеді. Кингстон-апон-Темз Корольдік ауданындағы Кингстон қаласының орталығын Хэмптон-Корт саябағымен, Буши саябағымен және Ричмонд-на-Темзе ауданындағы Хэмптон-Вик ауылымен байланыстырады. 2005 жылы күніне шамамен 50 000 көлік, ал сағат шамасында әр бағытта 2000-ға дейін көлік өткен. Кингстон көпірі Теддингтон шлюзінен жоғары орналасқан және Хогсмилл өзенінің сағасына жақын, төмен ағысында жатыр. Темза жолы осы жерде өзенді кесіп өтеді, ал көпір Бокс Хилл және Вестхамбл станциясынан басталатын Темзаның төменгі бағытымен ұзақ қашықтықты жолдың соңғы нүктесі болып табылады.

Тарих

1729 жылы Путни көпірі ашылғанға дейін Кингстон көпірі Лондон көпірі мен Стейнс көпірі арасындағы өзенді кесіп өтудің жалғыз орны болды. 16 ғасырдағы тарихшы Джон Лиландтың сөзіне қарағанда, көпір англосаксон Англиясы заманында (Рим Британиясынан кейін және 1066 жылға дейін) болған. Ол былай деп жазды: "Ескі уақытта халық арасында кең таралған пікірге сүйенсек, Тамиза өзенінен өтетін көпір қазіргі орнынан төменде орналасқан. Саксондықтар жаңа қала құра бастағанда, олар Компарк [Coombe Park] жартасының қабырғасынан алып, Тамиза жағында салуға кірісті; және сол жерге жаңа көпір салды". Лиланд замандас көпірді және 13 ғасырдан бері Кингстонда бар ескі ағаш көпірді айтады. Бұл көпір қазіргі көпірден 100 фут төмен орналасқан: Хэмптон Уиктегі Ескі Көпір көшесі Кингстон жағындағы Ескі Көпір көшесімен дәл келіп жатқан. 1318 жылы көпірдің қауіпті жағдайда екені хабарланды. Салынған көпірлер Кингстонның ортағасырлық сауда қаласы ретінде дамуына үлкен үлес қосты. Темзаның сирек көпірлерін жою немесе қорғау билікке ие болуға мүмкіндік берді – жақын маңда көпір болмаса, әскерлерге, әсіресе атты әскерге қиындық тудырар еді. Ортағасырлық ағаш көпір Гүлдер соғысы мен Уайт көтерілісі кезінде қирады. Көпірді жөндеу үшін түрлі мерзімдерге жол ақысы берілгені туралы жазбалар бар, бірақ 1567 жылы Роберт Хаммонд оны "мәңгілікке" тегін ету үшін ақша берді. Дегенмен, оның қайырымдылығына қарамастан, 18 ғасырда бірнеше жыл бойы қала әкімі мен қалалық кеңес билігімен жол ақысы қайтадан енгізілді. 1710 жылы көпір былай сипатталды: "Ұлы ағаш көпірдің 20 аралығы бар: аралықтар, сонымен қатар кеңістіктер деп те аталады, егер доғалы болса, доғалар деп аталады. Ортасында баржалардың өтуіне жеткілікті кеңдіктегі екі аралық бар. Онда 22 тіреуіш [piers] ағаштан жасалған және ортасында жолаушылардың арбалардан қашуы және жағымды көріністен ләззат алуы үшін екі жақсы орындық орналасқан". Көпірдің күйі 19 ғасырдың басында үлкен мәселеге айналды. Ол күннен-күнге тозығып, су және құрлықтағы көліктер үшін өту қиынға соқты. Оны қайта салу үшін қысым күшейді, бірақ кім жауапты болады және кім төлейді деген мәселеде келісімге келе алмады. 1813 жылы соттар іске араласты, бірақ 1814 жылдың қаңтар айында суықтан көпірдің бір бөлігі құлап, жағдай өзгерді. Сот Кингстонға көпірді өз қаражатымен жөндеуді бұйырды, бірақ сол кезде толық ауыстыру қажет болды.

1828 жылғы көпір

1825 жылы Кингстон корпорациясы Лондон корпорациясының навигациялық комитетіне жаңа көпір салу ниеті туралы хабарлаған. Сол жылы құрылыс салуға рұқсат беру туралы Парламент актісі қабылданды. Корпорация құйма темірден көпір салуды жоспарлады, ал архитектуралық байқау 100 гинея сыйлықпен өткізілді. Жеңімпаз Джон Бурджес Уотсон болды, оның жобасы үш тең аркалы көпір болды. Алайда темірдің құнының өсуіне байланысты жобадан бас тартуға тура келді. Оның орнына округтік геодезистің Эдвард Лапидж жобасына сәйкес классикалық стильдегі тас көпір салуға шешім қабылданды. Бірінші тасты Ливерпуль графы 1825 жылғы 7 қарашада салтанатты түрде қалады. Көпірді 1828 жылғы 17 шілдеде Кларенс герцогинясы (болашақ королева Аделаида) ашты. Көпір Портленд тасынан салынды: бес эллипстік аркадан тұрады. Орталық арка биіктігі бойынша жабысқан, ал бүйірлік аркалар орталықтан бастап біртіндеп аралықты ұлғайтады. Тіреулер мұнаралармен немесе бастиондармен аяқталды, ал барлығы карнизбен және балюстрадамен, тіреулерге шығатын галереялармен жалпы көрініске ерекше рельеф берді. Көпірдің ұзындығы енімен тең болды. Құрылыс келісімшартын Герберт 26 800 фунт стерлингке (1825 жылғы 26800,0 сомасы қазіргі жылдарда шамамен <есептелген сомаға> тең) қабылдады, ал қосымша жұмыс 100 фунттан аспады, бұл сол кездегі ірі мемлекеттік немесе жеке кәсіпорындарда сирек кездесетін жағдай. 1869 жылы аяқталған ұзақ науқаннан кейін, көпір 1870 жылғы 12 наурызда жол төлемінен босатылды. Көлік қозғалысының артуы және жолдың тарлығы мәселе тудырды, сондықтан 1911 жылы Mott & Hay инженерлік фирмасымен көпірді төменгі жағынан кеңейту туралы келісімшарт жасалды. Жұмыс 1912 және 1914 жылдар аралығында жүргізілді, көліктік бөлігінің ені ұлғайтылды. Портленд тасынан жасалған жаңа қасбет түпнұсқаның ерекшеліктерін қайталауға арналған. Көпір 1914 жылғы қазан айында қайта ашылды. 1980 жылдардың соңында Кингстон айналма жолының құрылысы аяқталғаннан кейін, көпір 2000 жылы қайтадан кеңейтілді, оған екі велосипед жолағы, кең тротуарлар және автобус жолағы қосылды. Көпір 1951 жылы II* санаттағы ескерткіш ретінде мемлекеттік қорғауға алынды.