Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кингстон көпірі – Англияның оңтүстік-батысындағы Темзадағы Кингстон-апон-Темз қаласындағы автомобиль көпірі. Ол A308 тас жолын Темза өзені арқылы өткізеді. Кингстон-апон-Темз Корольдік ауданындағы Кингстон қаласының орталығын Хэмптон-Корт саябағымен, Буши саябағымен және Ричмонд-на-Темзе ауданындағы Хэмптон-Вик ауылымен байланыстырады. 2005 жылы күніне шамамен 50 000 көлік, ал сағат шамасында әр бағытта 2000-ға дейін көлік өткен. Кингстон көпірі Теддингтон шлюзінен жоғары орналасқан және Хогсмилл өзенінің сағасына жақын, төмен ағысында жатыр. Темза жолы осы жерде өзенді кесіп өтеді, ал көпір Бокс Хилл және Вестхамбл станциясынан басталатын Темзаның төменгі бағытымен ұзақ қашықтықты жолдың соңғы нүктесі болып табылады.
Kingston Bridge is a road bridge at Kingston upon Thames in south west London, England, carrying the A308 across the River Thames. It joins the town centre of Kingston in the Royal Borough of Kingston upon Thames to Hampton Court Park, Bushy Park, and the village of Hampton Wick in the London Borough of Richmond upon Thames. In 2005 it was carrying approximately 50,000 vehicles per day with up to 2,000 vehicles per hour in each direction during peak times. Kingston Bridge is on the reach above Teddington Lock and close to and downstream of the mouth of the Hogsmill River, a minor tributary of the Thames. The Thames Path crosses the river here and the bridge is the end point for the Thames Down Link long distance footpath from Box Hill & Westhumble station.
Тарих
1729 жылы Путни көпірі ашылғанға дейін Кингстон көпірі Лондон көпірі мен Стейнс көпірі арасындағы өзенді кесіп өтудің жалғыз орны болды. 16 ғасырдағы тарихшы Джон Лиландтың сөзіне қарағанда, көпір англосаксон Англиясы заманында (Рим Британиясынан кейін және 1066 жылға дейін) болған. Ол былай деп жазды: "Ескі уақытта халық арасында кең таралған пікірге сүйенсек, Тамиза өзенінен өтетін көпір қазіргі орнынан төменде орналасқан. Саксондықтар жаңа қала құра бастағанда, олар Компарк [Coombe Park] жартасының қабырғасынан алып, Тамиза жағында салуға кірісті; және сол жерге жаңа көпір салды". Лиланд замандас көпірді және 13 ғасырдан бері Кингстонда бар ескі ағаш көпірді айтады. Бұл көпір қазіргі көпірден 100 фут төмен орналасқан: Хэмптон Уиктегі Ескі Көпір көшесі Кингстон жағындағы Ескі Көпір көшесімен дәл келіп жатқан. 1318 жылы көпірдің қауіпті жағдайда екені хабарланды. Салынған көпірлер Кингстонның ортағасырлық сауда қаласы ретінде дамуына үлкен үлес қосты. Темзаның сирек көпірлерін жою немесе қорғау билікке ие болуға мүмкіндік берді – жақын маңда көпір болмаса, әскерлерге, әсіресе атты әскерге қиындық тудырар еді. Ортағасырлық ағаш көпір Гүлдер соғысы мен Уайт көтерілісі кезінде қирады. Көпірді жөндеу үшін түрлі мерзімдерге жол ақысы берілгені туралы жазбалар бар, бірақ 1567 жылы Роберт Хаммонд оны "мәңгілікке" тегін ету үшін ақша берді. Дегенмен, оның қайырымдылығына қарамастан, 18 ғасырда бірнеше жыл бойы қала әкімі мен қалалық кеңес билігімен жол ақысы қайтадан енгізілді. 1710 жылы көпір былай сипатталды: "Ұлы ағаш көпірдің 20 аралығы бар: аралықтар, сонымен қатар кеңістіктер деп те аталады, егер доғалы болса, доғалар деп аталады. Ортасында баржалардың өтуіне жеткілікті кеңдіктегі екі аралық бар. Онда 22 тіреуіш [piers] ағаштан жасалған және ортасында жолаушылардың арбалардан қашуы және жағымды көріністен ләззат алуы үшін екі жақсы орындық орналасқан". Көпірдің күйі 19 ғасырдың басында үлкен мәселеге айналды. Ол күннен-күнге тозығып, су және құрлықтағы көліктер үшін өту қиынға соқты. Оны қайта салу үшін қысым күшейді, бірақ кім жауапты болады және кім төлейді деген мәселеде келісімге келе алмады. 1813 жылы соттар іске араласты, бірақ 1814 жылдың қаңтар айында суықтан көпірдің бір бөлігі құлап, жағдай өзгерді. Сот Кингстонға көпірді өз қаражатымен жөндеуді бұйырды, бірақ сол кезде толық ауыстыру қажет болды.
Until Putney Bridge was opened in 1729, Kingston Bridge was the only crossing of the river between London Bridge and Staines Bridge. According to 16th century antiquarian John Leland, the bridge existed in the centuries when Anglo Saxon England existed (after Roman Britain and before 1066). He wrote "And yn the old tyme the commune saying ys that the bridge where the commun passage was over the Tamise was lower on the ryver then it is now. And when men began the new town in the Saxons tymes they toke from the very clive of Comeparke [cliff of Coombe Park] side to build on the Tamise side; and sette a new bridge hard by the same." Leland refers to a contemporary bridge and to an older wooden bridge that had existed at Kingston since the 13th century. This was about 100 feet downstream of the present bridge: Old Bridge Street at Hampton Wick used to be matched by an Old Bridge Street on the Kingston side. In 1318 the bridge was described as being in a dangerous condition. The successive bridges contributed greatly to Kingston's success as a medieval market town. Destroying or defending the few bridges of the Thames gave power – having no nearby bridges would particularly hinder mounted armies. The mediaeval timber bridge fell victim to destructions during the Wars of the Roses and Wyatt's rebellion. There are records of tolls being granted for various spells to pay for repairs to the bridge, but in 1567, Robert Hamond gave a sum to make it a free bridge 'forever'. However, in spite of his endowments, for some years in the 18th century certain tolls were reimposed under the authority of the mayor and aldermen of the borough. The bridge was described in 1710 "The great Wooden Bridge hath 20 interstices:Interstices, also known as spans, are colloquially and, where arched, called arches. two in the middle wide enough for barges it had 22 pierres [piers] of Wood and had in the middle two fair Seates for Passengers to avoid Carts and to sit and enjoy the delightfull Prospect". The bridge's state of repair became increasingly problematic by the early 19th century. It had become increasingly dilapidated and its narrowness made passage difficult both for river and road traffic. Pressure mounted for it to be rebuilt but no agreement could be reached on who would be responsible or who would pay for it. The courts became involved in 1813 but were overtaken by events in January 1814, when part of the bridge collapsed due to a severe frost. The court ordered Kingston to repair the bridge from its own resources but a complete replacement was by that time clearly necessary.
1828 жылғы көпір
1825 жылы Кингстон корпорациясы Лондон корпорациясының навигациялық комитетіне жаңа көпір салу ниеті туралы хабарлаған. Сол жылы құрылыс салуға рұқсат беру туралы Парламент актісі қабылданды. Корпорация құйма темірден көпір салуды жоспарлады, ал архитектуралық байқау 100 гинея сыйлықпен өткізілді. Жеңімпаз Джон Бурджес Уотсон болды, оның жобасы үш тең аркалы көпір болды. Алайда темірдің құнының өсуіне байланысты жобадан бас тартуға тура келді. Оның орнына округтік геодезистің Эдвард Лапидж жобасына сәйкес классикалық стильдегі тас көпір салуға шешім қабылданды. Бірінші тасты Ливерпуль графы 1825 жылғы 7 қарашада салтанатты түрде қалады. Көпірді 1828 жылғы 17 шілдеде Кларенс герцогинясы (болашақ королева Аделаида) ашты. Көпір Портленд тасынан салынды: бес эллипстік аркадан тұрады. Орталық арка биіктігі бойынша жабысқан, ал бүйірлік аркалар орталықтан бастап біртіндеп аралықты ұлғайтады. Тіреулер мұнаралармен немесе бастиондармен аяқталды, ал барлығы карнизбен және балюстрадамен, тіреулерге шығатын галереялармен жалпы көрініске ерекше рельеф берді. Көпірдің ұзындығы енімен тең болды. Құрылыс келісімшартын Герберт 26 800 фунт стерлингке (1825 жылғы 26800,0 сомасы қазіргі жылдарда шамамен <есептелген сомаға> тең) қабылдады, ал қосымша жұмыс 100 фунттан аспады, бұл сол кездегі ірі мемлекеттік немесе жеке кәсіпорындарда сирек кездесетін жағдай. 1869 жылы аяқталған ұзақ науқаннан кейін, көпір 1870 жылғы 12 наурызда жол төлемінен босатылды. Көлік қозғалысының артуы және жолдың тарлығы мәселе тудырды, сондықтан 1911 жылы Mott & Hay инженерлік фирмасымен көпірді төменгі жағынан кеңейту туралы келісімшарт жасалды. Жұмыс 1912 және 1914 жылдар аралығында жүргізілді, көліктік бөлігінің ені ұлғайтылды. Портленд тасынан жасалған жаңа қасбет түпнұсқаның ерекшеліктерін қайталауға арналған. Көпір 1914 жылғы қазан айында қайта ашылды. 1980 жылдардың соңында Кингстон айналма жолының құрылысы аяқталғаннан кейін, көпір 2000 жылы қайтадан кеңейтілді, оған екі велосипед жолағы, кең тротуарлар және автобус жолағы қосылды. Көпір 1951 жылы II* санаттағы ескерткіш ретінде мемлекеттік қорғауға алынды.
In 1825 Kingston Corporation notified the City of London Corporation Navigation Committee that it intended to build a new bridge. An Act of Parliament was passed in the same year to authorise construction. The corporation planned to erect a cast iron bridge, and an architectural competition was held with a prize of 100 guineas. The winner was John Burges Watson, with a design for a bridge of three equal arches. However, concerns over the rising cost of iron led to the abandonment of the scheme, and it was decided instead to build a stone bridge in the classical style to a design by Edward Lapidge, the county surveyor. The first stone was laid by the Earl of Liverpool at a ceremony on 7 November 1825 and the bridge was opened by the Duchess of Clarence (the future Queen Adelaide) on 17 July 1828. was built of Portland stone: comprising five elliptical arches. The centre arch enclosed a span, in height, and the side arches then in span progressively from the centre. The abutments were terminated by towers or bastions, and the whole surmounted by a cornice and balustrade, with galleries projecting over the pier; which gave a bold relief to the general elevation. The length of the bridge was by in width. The building contract was undertaken by Herbert for £26,800 (26800.0 in 1825 is equivalent to about <calculated amount> in recent years), and extra work did not exceed £100, a rare occurrence in major public or private undertakings of that description at the time. Following a lengthy campaign which came to a conclusion in 1869, the bridge became free from tolls on 12 March 1870, The increase in traffic and the narrowness of the road became a problem and in 1911 the engineering firm Mott & Hay was contracted to widen the bridge on the downstream side. The work was undertaken between 1912 and 1914 with the carriageway increased from to A new façade of Portland stone was designed to replicate the features of the original. The bridge was reopened in October 1914. Following construction of the Kingston Relief Road in the late 1980s, the bridge was widened again in 2000 to include two cycle lanes, larger pavements and a bus lane, from to
The bridge was given protection as a Grade II* listed structure in 1951.