Кіріспе
Фильмнің нацистік эксплуатация (сонымен қатар, нацистік эксплуатация) субжанры – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде нацистердің жыныстық қылмыстар жасауы, көбінесе лагерь немесе түрме бақылаушылары ретінде бейнеленетін, эксплуатациялық фильмдер мен секс-эксплоитация фильмдерінің бір саласы. Көпшілігі түрмедегі әйелдер туралы сюжетке ұқсас, бірақ оқиға концлагерьге, жойқын лагерьге немесе нацистік жезөкше үйіне көшіріледі, сонымен қатар садизмге, қанға және адамгершілікті жоқ етуге ерекше назар аударылады. Жанрдың стандарттарын белгілеген ең танымал және ықпалды фильм – канадалық өндіріс, «Ильза, СС-тің қасқыры» (1974). Оның күтпеген табысы және «Салон Китти» мен «Түнгі портёр» фильмдері еуропалық кинорежиссерлерді, әсіресе Италияда, ұқсас фильмдер түсіруге итермеледі, келесі бірнеше жылда оннан астам фильм шықты. Әлемдік кинотеатрларға және VHS таспаларына тараған бұл фильмдерге сыншылар шабуыл жасады және оларға қатаң цензура қолданылды, нәтижесінде субжанр 1970-ші жылдардың соңында дерлік жойылып кетті. Италияда бұл фильмдер «il sadiconazista» циклының бір бөлігі ретінде белгілі, олар Пьер Паоло Пазолинидің «Сало, немесе Содомның 120 күні» (1975) және Тинто Брасстың «Салон Китти» (1976) сияқты артхаус фильмдерінен шабыт алды. Жанрдың көрнекті режиссерлерінің қатарында Паоло Солвей («La Bestia in Calore», сондай-ақ «The Beast in Heat» және «SS Hell Camp»), Чезаре Каневари («L'ultima orgia del III Reich», «Gestapo's Last Orgy» және «Калигула Гитлер ретінде қайта туды») және Ален Пайе («Train spécial pour SS», сондай-ақ «Гитлерге арналған арнайы пойыз» және «Helltrain») бар, бәрі де 1977 жылғы туындылар.
Nazi exploitation (also Nazisploitation) is a subgenre of exploitation film and sexploitation film that involves Nazis committing sex crimes, often as camp or prison overseers during World War II. Most follow the women in prison formula, only relocated to a concentration camp, extermination camp, or Nazi brothel, and with an added emphasis on sadism, gore, and degradation. The most infamous and influential title (which set the standards of the genre) is a Canadian production, Ilsa, She Wolf of the SS (1974). Its surprise success and that of Salon Kitty and The Night Porter led European filmmakers, mostly in Italy, to produce similar films, with just over a dozen being released over the next few years. Globally exported to both cinema and VHS, the films were critically attacked and heavily censored, and the sub genre all but vanished by the end of the seventies. In Italy, these films are known as part of the "il sadiconazista" cycle, which were inspired by such art house films as Pier Paolo Pasolini's Salò, or the 120 Days of Sodom (1975), and Tinto Brass's Salon Kitty (1976). Prominent directors of the genre include Paolo Solvay (La Bestia in Calore, also known as The Beast in Heat and SS Hell Camp), Cesare Canevari (Last Orgy of the Third Reich, also known as L'ultima orgia del III Reich, Gestapo's Last Orgy and Caligula Reincarnated as Hitler), and Alain Payet (Train spécial pour SS, also known as Special Train for Hitler and Helltrain), all from 1977.
Ильзаның ықпалы
Продюсер Дэвид Ф. Фридман Love Camp 7-де шағын актерлік рөлде ойнады. Ол 1974 жылы "Ильза, СС қасқыры" фильмін жасады. "Ильзаның" ерекшелігі – лагерь командирінің секси, жынысқа құмар әйел болуы, осы рөлді кеудесі айқын және жиі жалаңаш Диан Торн сомдады. Жыныстық көріністер арасында Ильза өзінің ер және әйел тұтқындарын Иосиф Менгеленің Аушвицтегі жаман атты адамдық тәжірибелеріне ұқсас қорқынышты ғылыми сынақтарға ұшыратады. Гипотермия және қысым камерасындағы төзімділік сынақтарының кейбірі шындыққа жақын болды, ал қалғаны – таза қиял. Мысалы, әйелдердің ерлерге қарағанда көбірек ауырсынуға төзе алатынын дәлелдеу үшін Ильза түрмедегі бір ер және бір әйел тұтқынды өлгенше сабап тастайды. Бұл кейіпкер шамалы түрде "Бухенвальдтың қарапайым әйелі" атанған Ильза Кохқа, Бухенвальд концлагерінің комендантының әйеліне ұқсас. Кох тұтқындармен орынсыз қарым-қатынас жасағаны және адам терісінен шам жасағаны туралы әңгімелер тарады. "Ильза" садизм, кемсіту, қамшылау, сексуалдық құлдық, жан түршігерлік азаптау және Ильзаның атып өлтіріліп, лагерь өртеп жіберілуімен аяқталу сияқты стандартты элементтерді қамтиды. Фильм кинотеатрларда және "grindhouse" кинозалдарында күтпеген сәттілікке ие болды. "Ильза" үш табысты жалғастыру үшін қайта жандандырылды, олар оның нацистік тарихын елемейді және түрмедегі әйелдер жанрына жақын. Ол жалдамалы сүйікті ретінде "Ильза, Мұнай шейхтерінің гаремін сақтаушы" (1976), 1953 жылғы ГУЛАГ командирі "Ильза, Сібірдің жолбарысы" (1977) және Латын Америкасының жемқор түрмесінің бастығы "Ильза, Зұлым Warden" (1977) болды.
Италия мен Франция нацистік фильмдері
Осы уақытта еуропалық кинорежиссерлер Ильза сияқты жаман кейіпкерлерді бейнелейтін өз нацистік фильмдерін түсіріп жатты. 1977 жылы Малиса Лонго «Штильбергтің қасқыры» фильмінде әйелдер лагерінің қара бут киген, былғары киімді, сексуалды садисттік командирі рөлінде ойнады. Сол жылы Лонго «Салон Китти» фильмінен шабыттанған «Фраулейн Дьявол» (Elsa: Fraulein SS) фильмінде Эльза рөлінде ойнады. Бұл фильм «Гитлердің соңғы пойзымен» (SS үшін арнайы пойыз, Helltrain және SS үшін махаббат пойзы, 1977 ж.) бірге түсірілді. Бұл фильмдер, сондай-ақ «Натали: Тозақтан қашу» (1978) француз студиясы Eurociné шығарған. Бұл жанрдағы ең танымал фильмдердің бірі – Италияда 1977 жылы түсірілген «La Bestia in Calore» (SS Hell Camp және The Beast In Heat деп те белгілі). Неміс актрисасы Маха Магалл доктор Эллен Крач рөлін ойнады, ол да суық сары нәзік, әдемі, бірақ өте жаман. Бұл фильмдегі азаптау, қатыгездік және зорлау сахналары Англияда тыйым салынды. АҚШ-та жеңілдетілген, өңделген нұсқасы «SS Experiment Camp 2» деп шығарылды. Магалл сонымен қатар нацистік жезөкшеханада орналасқан тағы бір оқиға – «SS Girls» (1977) фильмінде де ойнады. Нацистік эксплуатациялық жанр итальяндық студияларға бұрын назарда болмаған нарықты пайдаланып, өте төмен құнмен қорқынышты фильмдер жасауға мүмкіндік берді; эксплуатациялық соғыс фильмі. Италиялық фильмдер «Ильзадан» көп жағынан ерекшеленеді, мысалы, олар адам баласын қорлаудың әлдеқайда экстремалды жақтарына назар аударады. 1976 жылғы фильмдерге мыналар жатады: Серджио Гарроненің «SS Experiment Camp» (SS эксперимент махаббат лагері деп те аталады), жұмсақ сексуалды көріністерді және СС офицерін кастрациялауды көрсетеді. Луиджи Батцелланың екінші нацистік фильмі «SS Hell Camp», Ильза сияқты нацистік ғалым жасаған сексуалды мазасыз мутантты көрсетті. Бруно Маттейдің «SS Girls» фильмі «Salon Kitty» фильмінің ашық көшірмесі. Маттей сондай-ақ Лоррейн Де Сельдің қатысуымен «119-шы әйелдер лагерін» түсірді. Бұл фильмде нақты құжаттарға сүйене отырып, тұтқындарға жасалған қорқынышты ғылыми эксперименттер бейнеленген. «SS Special Section Women» фильмінде Джон Штайнер секске құмар СС командирі рөлінде ойнайды, оның еврей қызына деген махаббаты оны жаза ретінде кастрациялауға себеп болады. Луиджи Батцелланың «Achtung! The Desert Tigers» фильмі шөлдегі нацистік лагерьдегі кадрлармен және азаптаулар көп орын алған көріністермен байланысты. 1977 жылы «Gestapo’s Last Orgy» (сонымен қатар «Үшінші рейхтің соңғы оргиясы» және «Гитлер ретінде қайта туылған Калигула») фильмі шықты, онда лагерь командирі мен тұтқынның арасындағы махаббат оқиғасы бейнеленген. «SS Camp 5: Women’s Hell» – «SS Experiment Camp» фильмінің туысқан фильмі, актерлік құрамы мен түсірілім тобы бір. «Red Nights of the Gestapo» – SS сарбаздары қамалдағы әйелдерді зорлайтын жұмсақ секс фильмі. «Nazi Love Camp 27» фильмінде Сирпа Лейн еврей қызы рөлінде бейнеленген, ол күштеп жезөкшеханаға салынған. Бұл фильмдегі сексуалды сахналар өте ашық және сценарийі белгілі сценарист Джанфранко Клеричи жазған. Онжылдықтың соңында жанр өзінің мақсатына жетті.
Нацистік порнография
Ересектерге арналған фильмдер 1970 және 1980 жылдардың басында сада-мазохистік "қатаң" порнографиялық фильмдер тізбегінде нацистік сценарийлерді де пайдаланды. Мысалдарға Митчелл ағайындарының "Ыстық нацистері", "Гитлердің бәдесі" (1973) және Джон Холмс пен Секаның қатысуымен түсірілген 1980 жылғы "Нацистік махаббат аралы" (сонымен қатар "Жәннаттың тұтқыны" деп те аталады) жатады. Соңғы туындылардың бірі - "Stalag 69" (1982) фильмінде Анжелика Петтижонн Ильза сияқты СС офицері рөлінде ойнады. Бұл оқиға "Love Camp 7" фильмінің қайта түсірілімі болды, бұл циклді бастапқы нүктесіне қайтарды. Бұл жанр келесі екі онжылдық бойы көбінесе тоқырап қалды. 2006 жылы венгр S&M фильмдерінің өндірушісі Mood Pictures 2008 жылы "Gestapo", "Gestapo 2" және "Доктор Менгеле" фильмдерін шығарды, олардың барлығы нацистік тұтқын лагерінде өтеді және Ильза мен итальяндық exploitation фильмдеріне құрмет көрсетеді.
Қазіргі
2007 жылы Роберт Родригес пен Квентин Тарантиноның эксплоатациялық киноға жасаған құрметтің бір бөлігі ретінде, Grindhouse фильмінде режиссер Роб Зомби Николас Кейдж бен Удо Кирдің басты рөлде ойнаған "СС-тің қасқыр әйелдері" атты ойдан шығарылған фильмнің трейлерін жасады. Зомбидің сөзінше, "Негізінде, екі идея болды. Бірі – нацистік фильм, екіншісі – түрмедегі әйелдер туралы фильм. Мен нацистерді таңдадым. "Ильза, СС қасқыры", "Фраулин Дьявол" және "Любовь лагері 7" сияқты фильмдер бар – мен әрқашан осы жанрды ең ерекше деп ойладым". 2007 жылдың 18 желтоқсанында Зомби өзінің MySpace желісіндегі парақшасына "СС-тің қасқыр әйелдері" фильмінің толық метражды нұсқасын көруге ниеттілер барма екенін сұрап жазба жариялады. Iron Sky және Nazis at the Center of the Earth (екеуі де 2012 жылы шықты) осыған ұқсас тақырыпта түсірілген.
Тақырыптар
Нацистердің эксплуатациялық фильмдерінің көпшілігінде 119-шы әйелдер лагері сияқты жас әйел тұтқындар болады. Олардың азаптаушылары – SS формасындағы әйел немесе ер адам нацистік офицерлер, көбінесе жалған неміс акцентімен және мағынасыз немесе дұрыс айтылмаған неміс сөздерімен сөйлейді, олар жиі «эксперименттерді» садистік физикалық зорлық-зомбылықты орындау үшін сылтау ретінде пайдаланады (мүмкін, Йозеф Менгеленің жұмысынан шабыттанған, ол адамдарды өлтіретін медициналық эксперименттер жүргізген). Мұндай фильмдерде жыныстық қатынас көріністері немесе, көбінесе, құрбан болған тұтқындардың жалаңаш денелері көрсетіледі. Бұл фильмдерде бейнеленген зорлық-зомбылық деңгейі жиі қанды деңгейге жетеді. Бұл жанр көбінесе әйел СС офицерлеріне бағытталған. Олар Дайан Торнның Ильсасы сияқты, құштар және тоқсымалы әйелдер ретінде бейнеленеді, олар еркек тұтқындарды жыныстық тұрғыдан зорлайды (көбінесе заңсыз әйел-еркек зорлау түрінде). Оқиға Сталагта (соғыс тұтқындары лагері) болғандықтан, тұтқындар негізінен еврей азаматтары емес, одақтас әскерлері. Нацистік эксплуатацияның конвенцияларын ұстанбайтын көптеген фильмдер де бар, мысалы Хосе Беназерафтың «Bordel SS» (1978) (нацистік эксплуатация фильмдерінің бірі, нағыз хардкорлық секс сахналарына ие болудың күмәнді құрметіне ие) және Тинто Брасстың «Salon Kitty» (1976). Бұл фильмдер әдетте «прототиптік» нацистік эксплуатация фильмдері ретінде қарастырылмайды және «артхаус» жанрына жатады. Дегенмен, бұл терминнің бұлыңғырлығына байланысты, Лилиана Каванидің «Il portiere di notte» (The Night Porter) (1974) фильмі де (көптегендердің пікірінше) эксплуатациялық мотиві жоқ болса да, мұндай фильмдердің бірі деп есептелуі мүмкін. Лора Фросттың «Sex Drives: Fantasies of Fascism in Literary Modernism» (2002) кітабында бұл жанр саяси ауытқушылықты (яғни фашизм, милитаризм, геноцид) жыныстық ауытқушылықпен (яғни садомазохизм, гомосексуализм, трансвестизм, педофилия) байланыстыруға бағытталған проблемалық әрекеттің бір бөлігі екені айтылады.
Израиль әдебиеті
Израильде, әсіресе 1960 жылдары, "Stalag fiction" – осы жанрдың ерекшеліктеріне ден қоятын, қалташа кітаптар еді. Бұл құбылыс 1961 жылғы Эйхман сот процесімен бірге дамыды. Израильде бұл порнографиялық әдебиеттер рекордтық санда сатылды, жүз мыңдаған даналар газет-журнал сататын орындарда таратылды. Олар "Каццетник 135633" авторының "Кукольный дом" ("House of Dolls") шығармасынан, Аушвиц лагерінің 24-ші блогындағы "Қуаныш бөлімшесінде" зорлануға ұшыраған еврей қызының басынан өткен оқиғаларынан шабыт алды, алайда оқиғаның шындығы күмәнді.