Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Айбенсток – Германияның Саксония жеріндегі Ерцгебиргскрайс ауданындағы қала. Ол Батыс Рудные горының (Оре Горы) маңында, Мулде өзеніне жақын орналасқан.
Eibenstock is a town in the Erzgebirgskreis, Saxony, Germany. It is situated in the western Ore Mountains, near the river Mulde.
География
Эйбенсток мынадай құрамына кіретін елді мекендерді қамтиды: Эйбенсток, Блауенталь, Вольфсгрун, Нейдхартсталь, Вилденталь, Обервилденталь, Карлсфельд, Блехаммер, Нойс Висенхаус, Соса, Стабхаммер, Вильцшмюльхе және Вайтерсглашютте.
Eibenstock has the following constituent communities: Eibenstock, Blauenthal, Wolfsgrün, Neidhardtsthal, Wildenthal, Oberwildenthal, Carlsfeld, Blechhammer, Neues Wiesenhaus, Sosa, Stabhammer, Wilzschmühle and Weitersglashütte.
Орта ғасырлар
600 м-ден жоғары биіктікте орналасқандықтан, Эйбенсток Рудных тауларындағы ең алғашқы шаруашылық ауылдарының бірі емес, егер де 13-ғасырдың басында, кейін Шварценберг барониясы болған аймақта радиалды ормандық шаруашылық ауылы ретінде ұзақ жылдар бойы құрылған болса. Қала шебінен шамамен 1,5 км қашықтықта, Штайнбэхель өзенінің Гросе Бокауға құятын жеріне жақын жерде қоршау қабырғасы табылды. Ең алғашқы екі құжатта Ибенсток және Ибенсток деп тіркелген. Осы кезде, ауылдың дамуына кен өндірісі де әсер еткенін көрсететін "Алте Зейфе" ("Ескі Алтынды Қазылым") деп аталды. Эйбенсток айманында алтынды қазылымдар 19 ғасырға дейін жұмыс істеді, бірақ сонымен қатар темір кендері мен қалайы да қатты кен орындарынан өндірілді. 1560 жылы Эйбенсток "Бергамт" ("кен кеңсесі") ресми орнына айналды және одан кейін өзін "Freie Bergstadt" ("еркін кен қаласы") деп атады. 1453 жылы Саксонияның курфюрсі Фридрих ағайынды Леонхарт пен Никель фон Танненбергке Плоньмен бірге Эйбенсток, Соса және Буркхартсгрю ауылдарын берді. Бірақ бұл жаңа иелік ұзаққа соқпады, өйткені Вильгельм фон Танненберг 1456 жылы Эйбенстоктан Саксонияның мұрагерлік маршалы Ханс Лёзерге өткізуге мәжбүр болды. 1464 жылы Эйбенсток Шварценбергтің феодалдық иелігіне, ал 1533 жылы Саксонияның Шварценберг аймағына қарасты. 1532 жылы қауымдастық базар қаласы, ал 1555 жылы шағын қала деп сипатталды. Қалаға базар құқығы тек 1639 жылы берілді. 1734 жылы алғаш рет балық базары өткізілді, онда Гамбургтен әкелінген таза балық сатылды.
Owing to its elevation of more than 600 m, Eibenstock would not have been one of the first farming villages in the Ore Mountains, but rather a longstanding settlement in the form of a radial forest homestead village, founded at the earliest sometime in the thirteenth century in what later became the Barony of Schwarzenberg. About 1.5 km from the edge of town, not far from where the Steinbächel empties into the Große Bockau, a ringwall was unearthed. The first two documentary mentions as Ybenstok and Ibenstok both date from the year 1378. At that time, an Alte Seife (“Old Placer”) was named, hinting that the village's development was also spurred by mining. Placer mines were being worked in the Eibenstock area even as late as the 19th century, although at the same time, iron ore and tin were also being mined from harder deposits. In 1560 Eibenstock became the official seat of a Bergamt ("mining office") and thereafter called itself freie Bergstadt ("free mining town"). In 1453, Elector Friedrich of Saxony fiefed the Brothers Leonhart und Nickel von Tannenberg auf Plohn with, among other things, the villages of Eibenstock, Sosa and Burkhardtsgrün. These were not under the new ownership for very long, as Wilhelm von Tannenberg had to give up Eibenstock by 1456 to the Hereditary Marshal of Saxony, Hans Löser. In 1464, Eibenstock passed to the lordly estate of Schwarzenberg and hence to the Saxon Amt of Schwarzenberg in 1533. In 1532, the community was described as a market town, and in 1555 as a small town. The town was only granted market rights in 1639. In 1734, for the first time, a fish market was held at which fresh fish brought in from Hamburg was sold.
XIX ғасырдан бүгінгі күнге дейін
Клара Ангерман 1775 жылы қалаға Тамбурирэн – көркем тігіс кестесін әкелді. Ол 1780 жылға дейін әйелдерге осы өнерді үйретті, содан кейін кестелеу гүлдене бастады. 1850 жылы 6 жемісті кестелеу кәсіпорны ашылды, ал 1858 жылы алғашқы кестелеу машинасы жұмыс істеді. Бұл өнім әлемдік деңгейде танымал болды, сондықтан 1891 жылдан 1908 жылға дейін АҚШ қаладағы сауда қатынастарын жақсарту үшін консулдығын ұстады. Үш ірі өрттен (1856, 1862 және 1892) кейін, олардың салдарынан тұтас аудандар қирады, ғимараттар заманауи стильде қайта жаңартылды. 1864 және 1868 жылдар аралығында нео-романдық шіркеу, ал 1906 және 1907 жылдары жаңа модерн стиліндегі ратуша салынды. Бірінші дүниежүзілік соғыс (1914–1918) кесте өнеркәсібінің құлдырауына әкеп соқты, ол тек Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін ғана қайта жанданды. Дегенмен, ол 1914 жылға дейін болған даңқына ешқашан жете алмады. 1952 жылдан 1990 жылға дейін Эйбенсток Шығыс Германияның Карл Маркс қалалық округінің құрамына кірді. Шағын кестелеу кәсіпорындары Produktionsgenossenschaften des Handwerks (PGH) Sticktex немесе Eibenstocker Buntstickerei сияқты кооперативтерге бірікті, бірақ 1972 жылы олар Volkseigener Betrieb (бұрынғы Шығыс Германиядағы мемлекеттік кәсіпорын) болып қайта құрылды. 1974 және 1979 жылдар аралығында Шығыс Германиядағы екінші ірі су тоған жобасы іске асырылды. 77 миллион куб метрлік су қоймасы және 350 гектар аумақ құрылып, қазір шамамен миллион адамды ауыз сумен қамтамасыз етеді. 1989 және 1990 жылдардағы саяси және экономикалық өзгерістерден кейін Эйбенсток экономикасы, бұрынғы Шығыс Германияның көп бөлігі сияқты, қиындыққа тап болды, бұл шағын муниципалитеттерді басқаруға әсер етті. Оларды тәуелсіз түрде басқару мүмкін болмады, осы себепті 1994 жылдың 1 қаңтарында Блауенталь, Нейдхардтталь, Вольфсгрюн, Вильденталь және Обервильденталь Эйбенстокпен біріктірілді, ал 1997 жылдың 1 сәуірінде Карлсфельд және Вайтерсгласхютте де біріктірілді. 2005 жылы Эйбенсток 850 жылдығын тойлады.
Clara Angermann brought Tambourieren to the town in 1775, a kind of artistic lace embroidery. She taught this to the women until 1780, and thereafter embroidery began to blossom. By 1850 there were 6 successful embroidering businesses and in 1858, the first embroidery machine went into operation. The work was famous worldwide, so much so that from 1891 to 1908, the United States even maintained a consulate in town to foster their business relationships. After three great fires (1856, 1862 and 1892), to which whole neighbourhoods fell victim, reconstruction was undertaken in such a way as to give the buildings a more contemporary look. Between 1864 and 1868, the neo Romanesque church was built, and in 1906 and 1907 a new art nouveau town hall. With the First World War (1914–1918), the embroidery industry collapsed and could only establish itself once again after the Second World War. However, it never again achieved the level of fame that it had enjoyed before 1914. From 1952 to 1990, Eibenstock was part of the Bezirk Karl Marx Stadt of East Germany. Small embroidery businesses merged into collectives such as the Produktionsgenossenschaften des Handwerks (PGH) Sticktex or the Eibenstocker Buntstickerei, but then in 1972, these were converted into a Volkseigener Betrieb (“nationally owned business”, a kind of enterprise found in the former East Germany)
Between 1974 and 1979 the second biggest dam project in East Germany was realized. A basin with 77 million cubic metres of storage and 350 ha in area was created and now supplies roughly a million people with drinking water. After the political and economic changes of 1989 and 1990, Eibenstock's economy suffered, like that of much of the former East Germany, which had its ramifications for the administration of small communities. It became impossible to run them independently, and for this reason came on 1 January 1994 the amalgamation of Blauenthal, Neidhardtsthal, Wolfsgrün, Wildenthal and Oberwildenthal with Eibenstock, and likewise on 1 April 1997 of Carlsfeld and Weitersglashütte. In 2005 Eibenstock celebrated 850 years of existence.
Экономика және инфрақұрылым
14-18 ғасырларда аймақта қалайы және темір кені өндіріліп келген. 1771-1773 жылдардағы зор ашаршылықтан соң, бұл өндіріс көбінесе кесте тігу өнеріне ауысты.
From the 14th to 18th centuries there was tin and iron ore mining in the region. After a great famine in 1771 1773, this industry was largely displaced by the embroidery industry.