Кіріспе
Голландиялық генерал Годар ван Рид, Атлонның 1-ші графы, ван Рид бароны, Гинкель лорды, 1688 жылы ол Оранж принці Вильгельмнің Англияға жасаған экспедициясына қатысты – Джеймс II-ні тақтан түсірген «Даңқты революция». Келесі жылы Гинкель ерекше ерлігімен көзге түсті – Ипсвичте Джеймс үшін бүлік көтерген шотланд полкін қуу және тұтқындау, олар Фендер арқылы солтүстікке қарай бет алған еді. Бұл іс зорлық-зомбылықтан сақталуының арқасында да мақтауға ие болды, себебі бүлікшілер бейбіт түрде қарсылық көрсетпей бағынды. Дегенмен, осы бүлік алғашқы бүлік актісінің қабылдануына мүмкіндік берді. 1690 жылы Гинкель Уильям III-ге еріп, Якобиттермен күресу үшін Ирландияға барды және Бойн шайқасында голландтық атқыштар тобына басшылық етті. Патша Англияға оралғаннан кейін, генерал Гинкельге Ирландиядағы соғысты басқару тапсырылды. (Сондай-ақ, Ирландиядағы Вильгельм соғысын қараңыз).
Godard van Reede, 1st Earl of Athlone, Baron van Reede, Lord of Ginkel,
In 1688, he accompanied William, Prince of Orange, in his expedition to England—the "Glorious Revolution" which deposed James II. The following year, Ginkel distinguished himself by a memorable exploit—the pursuit and capture of a Scottish regiment that had mutinied for James at Ipswich, and was marching northward across the Fens. The feat was also lauded in part due to the avoidance of violence, as the mutineers surrendered peacefully. However it was the alarm excited by this mutiny that facilitated the passing of the first Mutiny Act. In 1690, Ginkel accompanied William III to Ireland to take on the Jacobites, and commanded a body of Dutch cavalry at the Battle of the Boyne. On the king's return to England, General Ginkel was entrusted with the conduct of the war in Ireland. (See also Williamite war in Ireland).
Вильям әскерінің қолбасшысы
Ол 1691 жылдың көктемінде Ирландияда қолбасшылықты қабылдады және штабын Маллингарда орнатты. Оның қол астындағылардың арасында гугеноттардың танымал басшысы Рувиньи графы болды. Маусымның басында Гинкель Баллимор бекінісін басып алып, 1000 сарбаздық гарнизонды тұтқынға алды. Вильямдықтар тек сегіз адамын жоғалтты. Баллимордың бекіністерін қалпына келтірген соң, армия Ирландияның маңызды бекінілген қалаларының бірі – Атлонға бет бұрды, ол Шаннон өзенінен көпір арқылы өтетін және якобиттердің қорғаныс позициясының кілті болатын. Ирландиялық қорғаушыларға көрнекті француз генералы Сен-Рут графы басшылық етті. 19 маусымда атыс басталды, ал 30 маусымда қала шабуылға ұшырады, ирланд армиясы Галвейге қарай шегінді және Огримде жаңа қорғаныс позициясын алды. Атлонның бекіністерін нығайтып, гарнизон қалдырған Гинкель 8 шілдеде Вильямдық күштерге батысқа қарай, шегініп келе жатқан армияны қууға басшылық етті және 12 шілдеде 1691 жылы Огримде якобиттермен кездесті. Соңынан болған шайқас Вильямдықтардың жеңісімен аяқталды. Жедел шабуылға шешім берілді және бір кезде күмәнді болған қатал шайқастан кейін, француз командирі Шарль Шалмо де Сен-Рут, Сен-Рут графының қазасынан кейін якобиттердің позициясы әлсіреп, олардың дезорганизацияланған күштері 13 шілде күні таңғы қараңғыда қашқанға дейін шашырап кетті. Бұл шайқас "Британ аралдарындағы ең қанды шайқас" деп сипатталды, тарихшылардың пікірінше, шайқаста шамамен 5000–7000 адам қаза тапқан. Гинкель барлық дәрежедегі 526 якобит тұтқынының ұсталғанын тіркеді. Гинкель якобит командирі Уильям Доррингтонға барлық тұтқындар соғыс тұтқындары ретінде қаралатынын уәде бергенімен, генерал-офицерлер Лондон мұнарасына мемлекеттік тұтқындар ретінде жеткізілді, ал қатардағы сарбаздардың көпшілігі Ламбей аралына қамалды, онда көптеген адамдар аурудан және аштықтан қайтыс болды. Галвей келісімге келді, оның гарнизонына Лимерикке кетуге рұқсат берілді. Онда вице-король Тирконнелл үлкен күштерге басшылық етті, бірақ тамыз айының басында оның кенеттен қайтысынан кейін қолбасшылық генерал Патрик Сарсфилд, Луканның 1-ші графы мен француз д'Уссонның қолына өтті. Гинкельдің басшылығымен Вильямдықтар Тирконнеллдің қайтыс болған күні қалаға жетті, содан кейін бомбалау мен қоршау басталды. Гинкель батыл әрекетпен Шеннон өзенін кесіп өтіп, ирландтық атты әскердің лагерін басып алды. Бірнеше күннен кейін ол Томмонд көпіріндегі бекініске шабуыл жасады, ал қиын келіссөздерден кейін Лимерик келісіміне қол қойылды, оның шарттары азаматтық және әскери келісімшартқа бөлінді. Осылайша Вильямдықтардың Ирландияны жаулап алуы аяқталды, ал голландиялық генералдың қызметі лайықты түрде танылды және марапатталды. Гинкельге Парламенттің ресми алғысы айтылды және король оны 1-ші Атлон графы және Огрим бароны етіп тағайындады. Лимерик графының кең байлықтары оған берілді, бірақ бірнеше жылдан кейін Англия Парламенті бұл шешімді жойды.
Кейінгі өмірі
Атлон графы ағылшын армиясында қызметін жалғастырды және 1693 жылы патшамен бірге континентке аттанды. Ол 1695 жылы Намюр қамалында және Неервинден шайқасында шайқасты, сондай-ақ Гиведегі француз қоймасын жоюға көмектесті. Испан мұрагерлік соғысында Лорд Атлон 1702 жылы Нассау-Узинген принцінен кейін Голландия мемлекеттері армиясының бас фельдмаршалы болды, төмен елдердегі бас қолбасшы, 1-ші Марлборо герцогінің басшылығымен қызмет етті.
Жеке өмір
Гинкель Арнемге жақын орналасқан Миддахтен қамалының мұрагері Урсула Филипота ван Рейсвельтке үйленді және олардан бірнеше бала дүниеге келді. 1703 жылы оның қайтысымен оның үлкен ұлы Фредерик Кристиан ван Рид, 2-ші граф (1668–1719) оның орнын басты. Ол Уильям III және королева Аннаның тұсында көрнекті әскери қызметкер болған және 1696 жылы ағылшын азаматы ретінде танылған. Бірақ 1844 жылы 9-шы Атлон графының баласыз қайтысынан кейін титул тоқтатылды. Дегенмен, ол 1890 және 1917 жылдары тағы екі рет жаңадан құрылды.