Раманьядеса: Моң елiнiң ежелкi атауы, «Раман» халықтарынан шыққан. 1479 ж. Дхаммазеди патша қойған, «әдемі ел» мағынасын бередi. Мьянма, Таиланд аймақтары.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мон халқының жері Rāmaññadesa (,; Mon: ) – бірман және мон тіліндегі сөз, ол «Раман елі» дегенді білдіреді. Себебі, бұрынғыда Мон халқы Раман деп аталған. Бұл термин 1479 жылы Дхаммазеди патшасы тарапынан қолданысқа енгізілді.
Term for land of Mon people
Rāmaññadesa (, ; Mon: ) is a Burmese and Mon word which means "country of the Ramans". This was because the Mons were previously called Ramans. The term was coined by King Dhammazedi in 1479.
Тарих
Оның негізгі мағынасы – "жағымды және сүйкімді". Раманшадеса және Суваннабуми – Мьянма мен Таиландты қамтыған ежелгі замандағы мондардың отаны. Раманшадеса және Суваннабуми атаулары үнділік ықпалда болған болуы мүмкін және олар ежелгі үнді әдебиетінде қолданылған. Бұл екі атау сонымен қатар 4-ші және 6-шы ғасырларда жазылған Цейлонның екі ескі жылнамасында – Дипавамса мен Махавамсада кездеседі. Оның қытайша атауы – Линьян, ол 3-ші мен 5-ші ғасырлар аралығындағы қытай деректерінде айтылған. 220 жылы У елшілері Линьян деген жер туралы жазбалар жасаған. 1057 жылы бірмалық және 1287 жылы тай босқындары басып алғаннан кейін, астанасы Пегу қаласы болған Раманшадеса, 14-ші және 15-ші ғасырлардағы шри-ланкалық және еуропалық жазбаларда Пегуандардың Мон Корольдігі (Хантхауади) деп аталды. Бірмaның төменгі бөлігіне дейін азайып, 1757 жылы Бірма королі Алаунгпаяға қосылды.
Its primary meaning is "pleasant and lovely". Ramaññadesa and Suvannabhumi are names referring to the Mon heartland in the remote past which covered Myanmar and Thailand. The name Ramaññadesa and Suvannabhumi may be the Indianized and they were used in the old Indian literature. These two names also occurred in the two oldest chronicles of Ceylon known as Dipavamsa and Mahavamsa composed in the 4th century and 6th century respectively. Its sinicized name is Ling yang which had been mentioned in the Chinese accounts between the 3rd and 5th centuries AD. The two Wu envoys took notes about a place named Ling yang in AD 220. After subdued by Burmese refugees in 1057 AD and Thai refugees in 1287 AD, Ramaññadesa, centered at Pegu as its capital, and being referred as the Mon Kingdom of Peguans (Hanthawadi) by the 14th and 15th centuries notes of Sri Lankan and Europeans, decreased by lower Burma only which is annexed by the Burmese king Alaungpaya in 1757 AD.
Сыншылар
Азия тану бойынша ғалым, Гавай университетінің бірма тарихшысы Майкл Аунг Твин өзінің 2005 жылы жарық көрген «Раманнаның тұмандылығы: Төменгі Бирма туралы аңыз» атты кітабында Раманнадзаның тарихилығына күмән келтірді. Аунг Твиннің пікірінше, Монланд – аңыз. Алайда, Остин қаласындағы Техас университетінің бірма танушысы Дональд М. Штудтнердің кейінгі жұмысы Аунг Твиннің дәлелдерін жүйелі түрде талдап, олардың археологиялық және эпиграфикалық деректерге сай келмейтінін анықтады. Оның «Төменгі Бирманың мондары» атты зерттеу мақаласы, «Journal of the Siam Society» журналының 2008 жылғы 96-томында жарияланды. Штудтнер бұл мақаласында бірінші мыңжылдықта Төменгі Бирмада табылған мәдени артефакттардың молдығын сипаттайды, бұл Төменгі Бирманың Пью халқы мекендеген Жоғарғы Бирмамен тең дәрежеде болғанын көрсетеді. Оның мақаласы осы мәдени белсенділікті мондармен байланыстырады.
Historian of Burma Michael Aung Thwin, of the University of Hawaii, a scholar of Asian Studies has challenged the historicity of Ramaññadesa in his book, "Mists of Ramanna: the Legend that was Lower Burma", published in 2005. In Aung Thwin's view, this Monland is a legend. However, subsequent work by Burma scholar Donald M Stadtner, of the University of Texas at Austin, has systematically analysed Aung Thwin's evidence and found it does not stand up to archaeological & epigraphic evidence. In his research article “The Mon of Lower Burma”, published by Journal of the Siam Society, 2008, Vol. 96 Stadtner describes the rich range of cultural artifacts found in Lower Burma in the first millennium, indicating that Lower Burma was equal to Upper Burma, inhabited by the Pyu people. His article then connects this cultural activity to the Mon.