Кіріспе
Форт Сент-Чарльз (1732) – Ла-Верендрийдің Супериор көлінің батысына сауда мен зерттеулерді кеңейту кезінде Орда көліне салған екінші бекінісі. Ол Магнусон аралында, Миннесота штатының солтүстік-батыс бұрышында, Миннесота штатының Angle Inlet-тен шығысқа қарай 3,5 миль және Пеннасседен оңтүстік-батысқа қарай 1 миль жерде орналасқан. Қазіргі заманғы қайта құрылыстың орны сәл өзгеше болуы мүмкін, себебі көл деңгейі Виннипег өзеніндегі реттеу құрылыстары арқасында көтерілген. Осыған қатысты бекіністерді қараңыз: Виннипег өзені. Ла-Верендрий 1731 жылдың соңында Верхний көлінің солтүстік жағалауына жетіп, жаңбырлы көлде Сент-Пьер бекінісін салу үшін адамдарды алдыға жіберді. 1732 жылдың шілдесі немесе тамызында ол, үлкен ұлы Жан Батист де Ла-Верендрий, туысы Кристофер Дюфрост де Ла-Жемерэ, әйгілі шалуан Шарль Мишель Месайгер және 50 каноэ үндістер Форт-Сен-Пьерден шығып, Орман көлінде Форт-Сент-Чарльзді салды. Бекініс 60x100 фут көлемде, екі қақпасы, екі қатар 15 фут биіктіктегі қоршаулар, төрт бастион және күзет мұнарасы болды. Ішкі ғимараттардың шатырлары ағаш қабығымен жабылған. Балық аулау, аң аулау және жабайы күріш көп болды, себебі Монреаль немесе Форт Мичилимакинактен азық-түлік тасымалдау қиын болды. Келесі көктемде ол Жан Батист пен Ла-Жемерэні Виннипегке жіберді. Олар көлге 15-20 лигаға дейін жетті, бірақ мұз оларды тоқтатып қалды. Гудзон шығанағындағы ағылшыздар форттан батысқа қарай Coureurs des bois-тің белсенділігінің күшеюін хабарлады, бірақ Ла-Верендрий өз есептерінде олар туралы ештеңе айтпады. 1734 жылдың 1 қаңтарында Ассинибоиндер тобы фортқа жетіп, еуропалықтарға мандандар туралы алғашқы хабарды жеткізді. Осыдан кейін оның екі адамы Виннипег көлінен оралды және көп ұзамай алғашқы Форт Морепас (Канада) салынды. 1735 жылы Ла-Жемерэнің адамдары Солтүстік Қызыл өзеннен Розо өзені (Манитоба, Миннесота), Портадж де ла Саванна және Рид өзені арқылы көлге оралды. 1736 жылдың 6 маусымында Форт-Сент-Чарльздан экспедиция жөнелді, оның құрамында Жан-Батист де Ла-Верендрий (үлкен ұлы), иезуит миссионері әйгілі шалуан Жан-Пьер Ольно және он тоғыз француз-канадтық саяхатшылар болды. Олар Мичилимакинац фортына бет алды. Олар форттан бірнеше километр қашықтықта Сиу шабуылына ұшырады, нәтижесінде барлық адамдар қаза тапты. Сиулар Ла-Верендрий әкесіне кек қайтару үшін, оның кри және ассинибоиндерге, дәстүрлі жауына қару-жарақ саудасы жасап отыр деген сенімде болды. Экспедиция мүшелері Массакр аралы деп аталатын шағын аралда қаза тапты, бірақ тарихшылар оның нақты орны туралы келісімге келе алмады. Осы оқиғадан кейін Ла-Верендрий әкесі ұлы мен шалуанның денелерін, сондай-ақ 19 саяхатшының басын Форт-Сент-Чарльсте жерлеу үшін әкелуді бұйырды. Ұлы мен шалуанның қалдықтары шіркеу алтарінің астына, ал саяхатшылар сыртқа жерленді. 1749 жылы бекініс тастап кетілді.
Қайта құру
Қалдық тасталып, жоғалып кеткеннен кейін көп уақыт өткен соң, жаңадан ашылған тарихи құжаттар адамдарға оның орнын табуға көмектесті. 1890 жылы Францияның Вендея аймағындағы Әулие атаның отбасына жазған хаттары табылды. Оларды Монреальдегі Сент-Мэри колледжінің мұрағатшысы А. С. Джонс 1893 жылы аударған және жариялаған. Бұл жинақ, "Ольно жинағы" деп аталды. Олар Реубен Голд Твейтистің "Иезуит қатынастары" жинағын, яғни Жаңа Франциядағы миссионерлік иезуиттердің есептерін жинақтау және жариялау жұмысына үлес қосты. Виннипегтегі Сент-Бонифаций колледжінің ғалымдары "Ольно жинағын" оқыды, бұл ескі орналасқан жерлерді табу үшін бірқатар экспедицияларға түрткіс берді. 1908 жылға қарай ескі форттың орналасқан жері және Массакр аралының шамамен орналасқан жері анықталды. 1911 жылы Л. А. Пруд'омм мұндай экспедициялардың қорытындыларын Сент-Бонифаций тарихи қоғамының бюллетенінде баяндады. 1912 жылы иезуиттер тобы форт орнын қазып, 1736 жылғы экспедициядағы Ла Верендрий мен Ольноның артефакттар арқылы қалдықтарын анықтады, оның ішінде Ольноның розарийі және оның кассағына ілгегі, ол құрбандық тақтасының астында жерленген. Миннесотадағы Католиктік Колумб рыцарларының алтын мерейтойын тойлау үшін олар және Манитобадағы дін өкілдері форттың жерін сатып алу және оны, соның ішінде Әулие Ольноға арналған киелі орынмен бірге қайта жаңарту үшін қаражат жинады. (Бұл тарихтың бұрмалануы болуы мүмкін, өйткені форт коммерциялық мақсатта салынған.) 1949 жылы басталған жоба 1950 жылы аяқталды. Форт Магнусон аралында, Англ шығанағының аузында, ескі форттың орнында орналасқан. Жергілікті NW Angle пионерлері (әсіресе Норман Карлсон және Джо Риссер) Форт-Сент-Чарльзды қайта жаңартуға зор үлес қосты. Олар баға жетпес техникалық құралдармен және аймақтың білуімен қамтамасыз етті, олардың көмегісіз Колумб рыцарлары қалпына келтіру жолында қиындыққа тап болар еді.
In 1911 L. A. Prud'homme recounted the conclusions of such expeditions in the Bulletin of the Historical Society of St. Boniface. In 1912 a Jesuit team excavated at the site of the fort, where they identified remains as those of La Vérendrye and Aulneau of the 1736 expedition by artifacts, including Aulneau's rosary and the hook to his cassock, buried with him under the altar. To celebrate the Golden Anniversary of the Catholic Knights of Columbus in Minnesota, they and co religionists in Manitoba raised funds to buy the property of the fort and reconstruct it, including a shrine to Fr. Aulneau. (This may be a distortion of the history, as the fort was for commercial purposes.) Begun in 1949, they completed the project in 1950. The Fort is situated on Magnuson's Island, at the site of the old fort, at the mouth of Angle Inlet. Local NW Angle pioneer residents (in particular Norman Carlson and Joe Risser) were instrumental in the reconstruction of Fort St Charles. They provided invaluable machinery and knowledge of the area, and without their assistance, the Knights of Columbus would have fallen on hard times in their quest for the restoration.