Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1967 жылы түсірілген британдық фильм, режиссер Кен Лоуч.
1967 British film directed by Ken Loach
the novel
«Жалқы есім» – Кен Лоучтың режиссерлік жұмысы, 1967 жылы түсірілген британдық әлеуметтік драма. Фильм Нэлл Даннның 1967 жылы жарық көрген, осы аттас романы негізінде түсірілген. Бұл Кен Лоучтың телеспектакльдерден кейін түсірген тұңғыш көркем фильмі болды. Фильм 2016 жылы Ұлыбританияда қайта жарық көрді.
Poor Cow is a 1967 British kitchen sink drama film directed by Ken Loach and based on Nell Dunn's 1967 novel of the same name. It was Ken Loach's first feature film, after a series of TV productions. The film was re released in the UK in 2016.
Сюжет
18 жасар Джой, алкогольдік анасы мен әйелге айналған әкесі бар үлкен отбасынан шыққан, Томға үйленуге үйден кетеді және олардың Джонни деген ұлы бар. Том Джойды физикалық және психикалық жағынан қорлайды, оған қызығушылық танытпайды. Ол төрт жыл бойы түрмеде болды және үлкен тонау әрекеті кезінде ұсталғаннан кейін қайтадан түрмеге қамалған кезде Джой мен оның кішкентай ұлы өздері қалды. Бір бөлмеде қартайған жезөкше Эмм әпкесімен бірге болғаннан кейін Джой Томның қылмыскер серіктестерінің бірі Дейвке қоныс аударады. Дейв жұмсақ және түсіністікке бөленіп, бірақ ол ұрлық жасағаны үшін 12 жылға бас бостандығынан айырылған кезде, оның бойындағы ұзақ қылмыстық дерекке байланысты, ерте босатылуы мүмкін емес. Дейвке адал болуды көздеген Джой Эмм әпкесімен қайта оралады, Дейвке жиі хат жазады және Томға қарсы ажырасу ісін бастайды. Бар-сервисте жұмыс істегеннен кейін Джой фотографтардың клубына модельдікке түседі. Ол еркектерге сыйлық беруді ұнатады, бірақ жеңіл жүрісті және жеңіл жүрісті әйел ретінде өмір сүру үшін тым импульсивті. Ол өзінің жай ғана өмір сүруін қалады. Том босатылғаннан кейін Джой оған кішкентай, қарапайым пәтерден заманауи, жақсы жабдықталған үйге көшіруге уәде бергеннен кейін оған қайта оралады. Алайда, бір күні кешке, Том оны бірнеше рет шапалақпен ұрғаннан кейін, Джой шығып, қайтып келгенде, Томды телевизор көріп, Джонниді жоғалып кеткенін табады. Джой Джонниді қатты іздеп, ақырында оны ойнауға кеткен қирату алаңында жалғыз табады. Джоннидің өзіне қаншалықты маңызды екенін түсінген Джой, зұлымдыққа қарамастан, Томмен бірге қалуға шешім қабылдайды, бірақ Дейвпен болашақты армандауын жалғастырады.
18 year old Joy, who comes from a big family with an alcoholic mother and womanising father, leaves home to marry Tom and they have a son, Johnny. Tom mentally and physically abuses Joy and shows little interest or affection. He has been in prison for four years and, when he is jailed again after being caught attempting a big robbery, Joy and her very young son are left on their own. After briefly sharing a room with her Aunt Emm, an aging prostitute, Joy moves in with Dave, one of Tom's criminal associates. Dave is tender and understanding, but the idyll is shattered when he is sentenced to 12 years' imprisonment for leading a robbery which results in a woman being blinded, and given his long criminal record, early release seems unlikely. Intending to be faithful to Dave, Joy moves back with Aunt Emm, writes to Dave frequently, and initiates divorce proceedings against Tom. After taking a job as a barmaid, Joy starts modelling for a seedy photographers' club and drifts into promiscuity. She likes men giving her presents but is too impulsive and easygoing to make a living as a prostitute. Bored with her humdrum surroundings, she dreams of bettering herself. When Tom is released, Joy goes back to him after he promises to move her from her small grotty flat to a modern well furnished house. However, one evening, after Tom has slapped her several times, Joy goes out and upon returning, she finds Tom watching TV and Johnny missing. Joy frantically searches for Johnny and finally finds him alone on a demolition site where he has gone to play. Realising how much Johnny means to her, Joy decides to stay with Tom despite the abuse, but continues to dream of a future with Dave.
Фильм түсіру орындары
Лондон қаласындағы Баттерси ауданындағы Уинстанли және Йорк Роуд эстайттары түсірілімдерде жиі көрінетін жерлердің қатарында болды.
Set in London, the Winstanley and York Road Estates in Battersea were amongst the locations featured prominently in the background.
Музыка
Фильмнің титрлерінде музыка авторы ретінде Донован көрсетілгенімен, фильмде Айви Лиганың "Funny how love can be" және Роллинг Стоунздің "Not Fade Away" сияқты сол дәуірдің көптеген поп-әндері де естіледі. Фильмде Донованның үш әні, оның ішінде атау әні де ойнатылады. Атау әнінің мелодиясы фильмнің бірнеше бөлімінде әртүрлі аранжировкаларда қайталап дыбысталады. Бұл ән 1968 жылдың басында "Jennifer Juniper" әніне қосымша (B-side) ретінде, өзгеше аранжировкамен және сөздері өзгертіліп шығарылды. Мысалы, стандартты нұсқасы "Мен солтүстіктегі жасыл елде тұрамын" деген жолмен басталатын болса, фильмдегі нұсқасы "Мен сұр елдегі қалада тұрамын" деген жолмен басталады. Фильмде Донованның тағы "Be Not Too Hard" және "Colours" әндері ойнатылады, соңғысын Теренс Стамп сомдаған кейіпкер орындайды.
The opening credits attribute the film music to Donovan, although many pop songs like "Funny how love can be" by the Ivy League and "Not Fade Away" by the Rolling Stones from the era are heard in the film. Three Donovan songs are heard in the film, including the title song. The melody of the title song is repeated instrumentally in diverse arrangements in several parts of the film. It was released as single B side to "Jennifer Juniper" in early 1968 in a different arrangement and with altered lyrics. For example, the standard release version opens with the line "I dwell in the north in the green country", while the version in the film opens with the line "I dwell in the town in the grey country". Other songs by Donovan in the film are "Be Not Too Hard" and "Colours", the latter of which is sung by the character played by Terence Stamp.
Кассалық жинақ
Фильм кассада күтпеген сәттілікке ие болды. Ол АҚШ-қа өндіріс құнынан артық сомаға сатылды және Италияда және Ұлыбританияда өте жақсы көрсеткіштерді көрсетті.
The film was a surprise success at the box office. It sold to the US for more than its production cost and did extremely well in Italy and Britain.
Сыни жауап
The Monthly Film Bulletin фильмді "қоғамдық реализмнің төменгі қабаттарына беткі, сәл қамқорлықпен жасалған шабуыл" деп сынады. Шолуда Лоучтың режиссурасы "реализм мен романтизмнің үйлесімсіз қоспасы" деп сипатталды, ал ол кинематографиямен бірге "материалды көбінесе сезімталдыққа дейін жететін лиризмнің қуанышты сәулесімен жабады". The Guardian газетінде жазған Ричард Роуд фильмді "шындығында қорқынышты" деп сынады және "басты кейіпкерлердің айналасындағы жаман жағдайды көрсету үшін үнемі салынатын, тым анық деректі кадрларды" сынға алды, бірақ Теренс Стамптың ойынын "тамаша" деп бағалады. The New York Times газетінің киносыншысы Рената Адлер шолуында былай деп жазды: "Кедей сиыр", кеше Мюррей Хилл және басқа кинотеатрларда көрсетілімге түсті, баланың тууының нақты кадрларымен басталып, Лондон жұмысшы класының өмірі туралы түсті британдық фильмдердің біріне айналады. Бұл фильм өте жақсы емес, бірақ қаңтар айы кино үшін жалпы алғанда жақсы ай болған жоқ, сондықтан жақсы жағын қарастыруға болады, себебі түстің сапасы Англияны Диснейлендтегі сәуірге ұқсатады, ол шынымен де өте жарқын. Роджер Эберт 2½ жұлдыздық шолуында бұл "өте жақсы фильм емес" екенін айтты, бірақ сонымен қатар оны сол кездегі британдық фильмдердің жаңа кезеңінің мүмкін белгісі деп атады, ол "нашарлық пен техниканың тең бөлігінен" жасалған. 2016 жылы фильм қайтадан көрсетілген кезде, The Times газетіндегі Кейт Мьюр фильмге бес жұлдыздың төртеуін берді және оны "өте қиын әсер ететін" деп сипаттады.
The Monthly Film Bulletin was critical of the film, summing it up as a "superficial, slightly patronising incursion into the nether realms of social realism". The review characterised Loach's direction as an "incongruous mixture of realism and romanticism" that, along with the cinematography, "suffuses the material in a cheery glow of lyricism that often verges on sentimentality." Writing in The Guardian, Richard Roud criticised the film as "downright awful" and particularly criticised "the tiresomely obvious documentary shots constantly thrown in to emphasise the ugliness of our couple’s surroundings", although he did praise Terence Stamp's performance as "superb". Film critic Renata Adler of The New York Times wrote in her review: "Poor Cow, which opened yesterday at the Murray Hill and other theaters, begins with some shots of the real birth of a baby, and goes on to become one of those ringingly false Technicolor British films about working class life in London. It is not very good; but January has been, in general, a poor month for movies, and it might be a good idea to look at the bright side—which, since the quality of the color makes England look like April in Disneyland, is very bright indeed." In his 2½ star review, Roger Ebert stated that it "isn't a very good movie" but also labeled it as a potential sign for a new phase in recent British films of the time distinct from the social realism and satire films of the time as one made "in equal parts of squalor and techniques." On the film's re release in 2016, Kate Muir in The Times gave the film four stars out of five and described the film as "incredibly moving".
Кейінгі пайдалану
Стамптың "Кедей сиыр" фильміндегі түсірілімдері Стивен Содербергтің "Лайми" (1999) фильміндегі Уилсон рөлін сомдаған актердің жас кезін көрсету үшін қолданылды.
Clips of Stamp's performance in Poor Cow were used to show the early life of Wilson, the character he portrays in Steven Soderbergh's film The Limey (1999).