Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Балалешвар Пали – Үндістандағы Райгад ауданындағы Гanesha құдайының сегіз ғибадатханасының бірі. Гanesha ғибадатханаларының арасында, Балалешвар – Гanesha-ға арналған және оның адал жақтасының есімімен белгілі жалғыз ғибадатхана. Ол Махараштра штатының Райгад ауданындағы Рохадан 28 км қашықтықта орналасқан Пали ауылында орналасқан. Сарасгад бекінісі мен Амба өзенінің арасында жатыр.
Temple in Raigad district, in India
Ballaleshwar Pali is one of the eight temples of the Hindu God Ganesha. Among Ganesha temples, Ballaleshwar is the only one dedicated to Ganesha that is known by his devotee's name. It is located in the village of Pali which is 28 km from Roha in the Raigad district of Maharashtra, India. It is situated between fort Sarasgad and the river Amba.
Ғибадатхана
Морешвар Виттал Синдкар 1640 жылы ғибадатхананы салған. Ол Чатрапати Шиваджидың ісіне елеулі үлес қосушылардың бірі болды. Генешаға сенген ол ғибадатхананың дамуына зор үлес қосты. 1760 жылы Шри Фаднис жобалаған жаңа тас ғибадатхана салу үшін ескі ағаш ғибадатхана жаңартылды. "Шри" әрпінің пішінінде салынған, құрылысы кезінде цементке қорғасын қосылды. Шығысқа қарап тұрған ғибадатхана күн шыққанда, сәулесі тікелей муртиге түсетіндей етіп мұқият орналастырылған. Ғибадатхана кешені екі көлді қоршап, толығымен плиткамен жабылған. Ғибадатханада ішкі және сыртқы киелі орындар бар. Ішкі киелі орынның биіктігі 5 метр, ал сыртқы киелі орынның биіктігі 4 метр. Сыртқы киелі орында Ганешаға қарап тұрып, қолында модак ұстаған тышқан бейнесіндегі мурти орналасқан. Ғибадатхананың басты залы 12 метр ұзындықта және 6 метр енді, онда кипарис ағаштарына ұқсайтын сегіз бағана бар.
Moreshvar Vitthal Sindkar constructed the temple in 1640. He was one of the major contributor of the work of Chatrapati Shivaji. The Ganesha devotee and had immense contribution to the development of the temple. The original wooden temple was renovated in 1760 to make way for a new stone temple designed by Shri Fadnis. Built in the shape of the letter Shri, it was made by mixing lead with the cement during construction. The east facing temple was carefully positioned so that, as the sun rises, sun rays fall directly on the murti during worship. The temple contains a bell that was brought back by Chimaji Appa after defeating
The temple complex encircles two lakes and is tiled throughout. There are two sanctums in the temple, an inner and an outer sanctum. The inner sanctum is 15 feet (5 m) high, while the outer sanctum is only 12 feet (4 m) high. The outer sanctum contains a murti in the shape of a rat, holding modak in its hands while facing Ganesha. The main hall of the temple is 40 feet (12 m) long and 20 feet (6 m) wide and contains eight pillars resembling cypress trees.
Мурти
Винайаканың мүртісі тас таққа отырған, діңгегі солға бұрылып, шығысқа қарап отыр. Артында күміс фонға Риддхи мен Сиддхи шамарларын желбіретіп тұрады. Мүртінің көздері мен кіндігінде алмаз бар.
The murti of Vinayaka sits on a stone throne, facing east with its trunk turned left and sitting against a background of silver which displays Riddhi and Siddhi waving chamaras. The murti's eyes and navel contain diamonds.
Аңыз
Пали ауылында әйелі Индуматимен бірге Қалиян есімді табысты кәсіпкер өмір сүрді. Олардың ұлы Балал және ауылдың басқа балалары мүртілердің орнына тастармен пуджа ойнайтын. Бір күні ауылдың шетіне барған балалар өте үлкен тас көрді. Балалдың ынтасымен балалар сол тасқа Ганеша ретінде құлшылық ете бастады. Балалардың құлшынысы соншалық, олар күні-түні аштық пен шөлді ұмытып, ғибадатқа берілді. Темдеуде ауылдағы ата-аналар балаларының үйге қайтуын асыға күтті. Балалар уақытында оралмаған соң, барлығы Қалиянның үйіне барып, оның ұлы Балалға шағымданды. Қалиян ашуланып, таяқ алып балаларды іздеп кетті. Соңында ол балалардың Ганеша Пурана оқып жатқанын көрді. Ашуға булыққан ол балалар салған кішкентай ғибадатханаларды қиратты, ал балалар қорқып қашып кетіп, Балал жалғыз қалды. Балал толығымен Ганешаға берілгендіктен, әкесі оны ұстап алып, киімі қанға батқанша ұрып-сапалады. Содан соң әкесі оны ағашқа байлап, балалар жинаған барлық пуджа заттарын таптап тастады. Балалар "Ганеша" деп атаған үлкен тасты көтеріп, жерге лақтырып, жарып жіберді. "Енді қай құдай сені сақтайтынын көрейік!" - деп баласын келекеледі. Үйге қайтқан ол ұлын ағашқа байлап, өлтіріп тастауға тастап кетті. Ағашқа байланған Балал әкесінің Ганешаға жасаған құрметсіздігі үшін қарғыс айтты: "Парвати ұлына деген құрметсіздігі үшін ол соқыр, саңырау, дәрменсіз және мойын бүгілген болып қала берсін!" Ол қатты ауырып, аш, шөлдегенмен, Ганеша есімін жаттауын тоқтатпады, әлсіздіктен есінен айырылғанша. Оянғаннан кейін Балал Ганешадан көмек сұрады. Баланың құлшынысынан риза болған Ганеша Иесі садху түрінде Балалдың алдына келіп, оны ағаштан босатты. Ганешаны көрген Балалдың шөлі мен ашы тоқтады, жаралары жазылып, күші қайта келді. Ол садхуға бас иіп, оны Ганеша екенін танып, оған құлшылық етті. Ганеша Балалға оның адалдығы үшін не тілесе де беретінін уәделеді. Балал: "Мен сенің берік бағыныштың болсам және сен осы жерде мәңгі қалып, саған пана іздеген адамдардың қайғысын кетірсем деймін" деп жалбарынды. Ганеша: "Мен әрқашан осы жерде болып, өзімнің атымнан бұрын сенің атыңды айтамын, мен Балалдың Иесі (БалалЕшвар) ретінде табыныламын" деді. Ол Балалды құшақтап, жақын маңдағы тасқа сіңіп кетті. Тастың жарықтары жойылып, ол қайтадан толық күйіне келді. Сол тас мүсін Балалешвар деп аталады. Қалиян лақтырған тас мүсін Дхунди Винаяк деп белгілі. Бұл өздігінен пайда болған мүрті және Балалешварға құлшылық етуден бұрын оған құлшылық етеді.
In the village of Pali lived a successful businessman named Kalyan with his wife, Indumati. Their son, Ballal, and the other children in the village used to play puja, using stones in place of murtis. Once, the children, going to the outskirts of the village, saw a very large stone. At the insistence of Ballal, the children worshipped the stone as Ganesha. Led by Ballal, the children became so engrossed in their worship that they forgot about hunger and thirst; day and night. Meanwhile, the parents of the village anxiously waited for their children to come home. When the children did not return on time, they all went to Kalyan's house and complained about his son Ballal. Kalyan, flying into a rage, took a stick and went in search of the children. Eventually, he found the children listening to the Ganesha Purana. In his fury, he destroyed the small temples built by the children, who fled away in terror, leaving Ballal by himself. Ballal, completely submerged in devotion to Ganesha, was grabbed by his father and beaten until blood drenched his clothes. His father proceeded to tie him to a tree and trampled on all the puja materials collected by the children. Lifting the large stone which the children had treated as Ganesha, he threw it to the ground, breaking it into pieces. He taunted Ballal, "Now we shall see which God protects you!" Going home, he left his own son bound to the tree to die. Still bound to the tree, Ballal cursed his father for having insulted Ganesha, "May he become blind, deaf, dumb, and hunchbacked for his disrespect to the son of Parvati!" Though filled with pain, hunger, and thirst, he continued chanting the name of Ganesha until, exhausted, he fainted. On waking, Ballal entreated Ganesha to come to his aid. Lord Ganesha, moved by the child's devotion, appeared in the form of a sadhu before Ballal and untied him from the tree. On seeing Ganesha, Ballal's thirst and hunger vanished; his wounds were healed and he was completely invigorated. He prostrated before the sadhu, recognizing him as Ganesha, and worshipped him. Ganesha told Ballal he would bless him with whatever he asked for as a reward for his devotion. Ballal entreated, "May I be your unshakeable devotee, and may you always stay in this place and remove the miseries of the people who seek refuge in you." Ganesha said, "I shall ever remain here, and will take your name before mine, being worshiped as Ballal's Lord (BallalEshwar)." He embraced Ballal and vanished into the nearby stone. The stone's cracks disappeared and was made whole again. That stone statue is called Ballaleshwar. The stone idol which Kalyan threw to the ground is also known as Dhundi Vinayak. This is a swayambhu murti and is worshipped before Ballaleshwar is worshipped.