Итальяндық пианист Наззарено Каруси: өмір жолы мен жетістіктері

Кіріспе

Нацарено Карузи (9 қараша 1968 жылы Абруццо облысының Целано қаласында туған) – итальяндық пианист. Алексис Вайссенберг және Виктор Мержановтың шәкірті болған ол, Люция Пассалья мен Адриано Вендрамеллиден де сабақ алды. Уго Мария Паланза мен Витториано Эспозитоның классикалық зерттеулері, сондай-ақ Регинальд Гарригу-Лагранждың шәкірті, доминикан теологы Ф. Инноченцо Колосиомен және Исаак Стернмен болған кездесулер оның қалыптасуына зор ықпал етті. Ол фортепианодағы виртуоздың бірі саналады, алайда оның музыкалық ізденістері тек аспаптың шегінен асып, оның пианизмі Гиллс пен Рихтердің орыс мектебі мен Клаудио Араудың неміс дәстүрінің арасындағы үйлесім немесе егеменді музыкалық еркіндіктің жеке көрінісі деп сипатталады.

Өмірбаян

Риккардо Мути оны "үлкен пианист және ең жоғары құнды музыкант" деп атады. Жиырма жасына келгенде ол Италия музыка консерваторияларындағы орындар үшін ұлттық конкурста жеңіске жетті (1990) және олардың "камералық музыка" кафедрасының ең жас профессоры болды. Ол сонымен қатар Париждегі Réncontres Internationales de Piano (1999) сыйлығы мен легендарлы пианист Алексис Вайсенбергтің өзі ұсынған Алексис Вайсенберг сыйлығын жеңіп алды (1995). Ол Элеонора Бурато, Берлин филармониясы және Миша Майский, Fine Arts Quartet тобымен бірлесіп жұмыс істеді. Оның Teatro alla Scala, Teatro Colon және Чикаго Солтүстік-Шығыс Иллинойс университетінің Jewel Box Series сериясынан жасалған тікелей жазбалары EMI арқылы шығарылды. 10-шы жылдардың басында ол негізгі коммерциялық телеарнамен эксклюзивті келісімге қол қойған алғашқы классикалық пианист болды: Mediaset [10]. Ол танымал бағдарламаларға өте жоғары рейтингпен қатысты [11], ал сыншылар оның осы жағдайлардың "жеңілдігіне" қарамастан, классикалық артисттің қаталдығынан ештеңе бас тартпағанын мойындады [12]. Ол Mattino Cinque үшін танымал рубрика жүргізді, оның кейбір бөлімдері "Petrolio" альбомында жинақталды, сондай-ақ ол итальяндық поп және джаз жұлдыздары Люсио Далла, Симона Молинари және Серджио Каммариеремен бірге орындады. Ол Пиетранджело Буттафуокпен бірге "Notturno a Shakespeare" мелологын және Витторио Сгарбимен бірге "Discorso a due" шығармасын жасады [14]. Соңында, ол апта сайын Panorama журналымен, Tgcom24 жаңалықтар телеарнасымен және Libero газетімен ынтымақтастық етті. Осы міндеттері үшін ол 2013 жылы Равеннадағы "Giustiniano сыйлығының" арнайы марапатын алды [16]. 2018 жылы үш омыртқаның сынуы салдарынан ол концерттік қызметтен зейнетке шығуға мәжбүр болды, және бұл кезде Италия Министрлер Кеңесінің бұрынғы хатшысы Джанни Летта оның институционалдық қабілеттерін де түсінді, содан бері оны басқару және көркемдік бағыт беру мансабына баулыды. 2021 жылдың 10 ақпанында оның бастамасымен сахна өнері әлемі Италия Республикасы тарихында алғаш рет тағайындалған Премьер-министр Марио Драгидің жаңа үкіметін құру бойынша консультацияларға қатысты. Бүгінде ол көрнекті мәдени менеджер, Teatro alla Scala кеңесінің мүшесі, Л'Аквиланың "Альфредо Казелла" консерваториясының президенті, Флоренцияның "Orchestra Regionale Toscana" қорының вице-президенті. 2022 жылдың мамыр айынан бастап ол әлемдегі ең танымал скрипкалық конкурстардың бірі саналатын Паганини конкурсының көркемдік директоры, оның басшылығымен конкурстың негізі қаланғаннан бергі ең көп тіркелген қатысушылар саны тіркелді. Оның үш баласы және бір өгей баласы бар: Франческо Карузи (2005), Эмили Карузи (2008), Элизабетта Карузи (2013) және Риккардо Скала (2001).

Riccardo Muti called him "a superlative pianist and a musician of the highest value". In his early twenties, he won the national competition for chairs in the Italian Music Conservatories (1990) and became their youngest professor of "Chamber music". He won also the Réncontres Internationales de Piano in Paris (1999) and the Alexis Weissenberg Prize, awarded by the legendary pianist Alexis Weissenberg himself (1995). He collaborated with Eleonora Buratto, the Philharmonische Camerata Berlin and Mischa Maisky, the Fine Arts Quartet. His live recordings from Teatro alla Scala, from Teatro Colon and from the Jewel Box Series at Northeastern Illinois University of Chicago were released by EMI. At the turn of the 10s, he was the first classical pianist to sign an exclusive with a main commercial television: Mediaset [10]. He participated with very high ratings in popular programs [11] and the critics recognized him that, despite the "lightness" of these occasions, he gave up nothing of the rigor of the classical artist [12]. He conducted a popular column for Mattino Cinque, some excerpts of which were collected in the album "Petrolio", and he also played with Italian pop and jazz stars like Lucio Dalla, Simona Molinari and Sergio Cammariere. He conceived the melologues "Notturno a Shakespeare" with Pietrangelo Buttafuoco [14] and "Discorso a due" with Vittorio Sgarbi. Finally, he collaborated weekly with the magazine Panorama, the all news tv channel Tgcom24 and the newspaper Libero. For this commitments he was awarded the Special Mention of the "Giustiniano Prize" in Ravenna in 2013 [16]. In 2018, the consequences of three vertebral fractures forced him to retire from concert activity and it was the former Secretary of the Italian Council of Ministers Gianni Letta who understood his institutional capacities too and since then started him on the management and artistic direction career. On February 10, 2021, it was his initiative that led the world of performing arts, for the first time in the history of the Italian Republic, to consultations for the formation of the new government by the appointed Prime Minister Mario Draghi. Today, he is a notable cultural manager, holding the positions of Board Member of the Teatro alla Scala, President of the "Alfredo Casella" Conservatory of L'Aquila, Vice President of the Foundation "Orchestra Regionale Toscana" of Florence. Since May 2022 he is the artistic director Paganini Competition, considered one of the top famous violin competitions in the world, which under his direction has recorded the highest ever subscribers' number since its foundation. He has three children and a step child: Francesco Carusi (2005), Émilie Carusi (2008), Elisabetta Carusi (2013) and Riccardo Scala (2001).