Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
сол атқа ие басқа да адамдар
other people known by the same name
Генрих Хоффманн (13 маусым 1809 – 20 қыркүйек 1894) – неміс психиатры, сонымен қатар «Der Struwwelpeter» атты, балалардың тәртіпсіз мінез-құлқын бейнелейтін суреттермен толық кітапты және басқа да қысқа жазбаларды жазған.
Heinrich Hoffmann (June 13, 1809 – September 20, 1894) was a German psychiatrist, who also wrote some short works including Der Struwwelpeter, an illustrated book portraying children misbehaving.
Ерте өмір және білім
Хоффманн Майндағы Франкфуртта, қаланың көшелері мен су жолдарына жауапты болған архитектор Филипп Якоб Хоффманның ұлы болып дүниеге келді. Хоффманның анасы ол нәресте кезінде қайтыс болды. Кейін әкесі анасының әпкесі Антуанетта Лаусбергке үйленді, ол оған мейірімді және анадан да артық қамқорлық жасады. Жалқау және оңай алаңдап, Хоффман бастапқыда мектепте қиналды, бірақ қатаң талапкер әкесінің қатаң тәртібіне бағынғаннан кейін сәтті оқушыға айналды. Гейдельберг университетінде ол студенттік өмірге толыққанды енді. Ол дуэльге құштар болмаса да, әлеуметтік қабілетінің, жақсы мінезінің және өткір зекенің арқасында Хоффман көп ұзамай көптеген әлеуметтік топтардың орталық тұлғасына айналды, бұл үлгі кейіннен туған қаласында да қайталанды. Медициналық білімін жетілдіруде көптеген қиындықтар туды. Осы қиындықтардан қашу үшін ол Гейдельбергтен Галле қаласына кетіп, қайырымдылық клиникасын құрған профессор Питер Крюкенбергпен бірге оқуын жалғастырды. Оның медициналық тәжірибемен алғашқы танысуы Галледе холера эпидемиясының басталуымен бірге болды. Медициналық диплом алғаннан кейін, ол хирургия білімін жетілдіру үшін Парижге (Франкфурттың Бетман банкі қаржыландырды) бір жылға баруды жоспарлады. Бірақ әкесінің денсаулығы нашарлағандықтан, ол ертерек үйге оралуға мәжбүр болды.
Hoffmann was born in Frankfurt on Main to an architect father, Philipp Jakob Hoffmann [de], who was responsible for the city's streets and waterways. Hoffmann's mother died when he was a baby. His father later married his mother's sister, Antoinette Lausberg, who was a loving and more than adequate mother to him. Lazy and easily distracted, Hoffmann at first struggled at school, but became a successful student after conforming to the strict discipline imposed by his demanding father. At university in Heidelberg, he immersed himself into the corps student culture. His zest for dueling was small, but owing to his sociability, good humour and wit, Hoffmann soon became the center of many social circles, a pattern that would later repeat itself in his hometown. His progress in his medical studies was slow because of the many distractions. To flee these, he left Heidelberg for Halle, where he concentrated on his studies under Professor Peter Krukenberg, the founder of a charity clinic. His first brush with medical practice coincided with a cholera outbreak in Halle. After getting his medical degree, he intended to spend a year in Paris (funded by the Frankfurt Bethmann Bank) to improve his knowledge of surgery. Due to the deteriorating health of his father, he had to return home early.
Отбасылық өмір
Хоффманн Тереза Доннерге үйленді және одан үш баласы болды, олардың екеуі одан кейін тірі қалды, сондай-ақ оның әйелі де. Ол балаларымен қатар әйелі үшін де әзіл суреттерін салумен белгілі болды. Математик Карл Гессенберг оның шөпшесі болды.
Hoffmann married Therese Donner and had three children by her, two of whom survived him, as did his wife. He was known to draw comic sketches for his children as well as for his wife. Karl Hessenberg, the mathematician, was his great grandson.
Дәрігер және психиатр ретінде кәсіби өмірі
Хоффман кедейлер клиникасында жұмыс істеді және жеке практикамен айналысты. Ол сондай-ақ Сенкенберг қорында анатомиядан сабақ берді. Бұл жұмыстардың ешқайсысы көп төлемеді, ал Франкфурт психиатриялық ауруханасының бұрынғы дәрігері (оның досы) 1851 жылы зейнеткерлікке шыққанда, Хоффман психиатрия саласында тәжірибесі болмаса да, осы лауазымға ие болуға құлшынды. Бірақ оның кейіннен жарияланған компетентті еңбектері көрсеткендей, жағдай тез өзгерді. Хоффман өзін қамқор, адал психиатр ретінде бейнелейді, ол бақытсыз науқастарындарының өміріне шуақ әкелуге тырысты. Оның адамдармен оңай тіл табысу қабілеті көптеген науқастарға ұнаған болуы мүмкін. Оның статистикалық жинақтарында көрсетілгендей, қазіргі кезде шизофрения деп аталатын аурудың жедел түрімен ауырғандардың 40%-ы бірнеше апта немесе айдан кейін жазылып, бірнеше жылға, тіпті толығымен жазылып кеткен. Әрқашан күмәншіл болған Хоффман, оларға жасаған емнің нәтижесі ме екеніне күмәнданатынын айтады. 1851 жылдан бастап оның күшінің көп бөлігі қаланың жасыл аймағындағы бақтары бар жаңа, заманауи аурухана салу үшін жұмсалды. Ол сәттілікке жетті және жаңа клиника бүгінгі Франкфурт университетінің гуманитарлық факультеті орналасқан жерде салынды. (Алғашқы ғимарат 1920 жылдары бұзылды.)
Hoffmann worked for a pauper's clinic and had a private practice. He also taught anatomy at the Senckenberg Foundation. None of this paid very well, and when the Frankfurt lunatic asylum's previous doctor (who was a friend of his) retired in 1851, he was eager to take the post even though he had no expertise in psychiatry. This changed quickly, as his later competent publications in the field show. Hoffmann portrays himself as a caring, humane psychiatrist, who strove to be the sunshine in the life of his miserable patients. His gregarious personality may well have been popular with many of them. His statistical compilations show that up to 40% of the people with acute cases of what would today be called schizophrenia were discharged after a few weeks or months and stayed in remission for years and perhaps permanently. Always a skeptic, Hoffmann voices doubts whether this was due to any therapy he may have given them. Much of his energy from 1851 onwards went into campaigning for a new, modern asylum building with gardens in the city's green belt. He was successful and the new clinic was built at the site of today's Frankfurt University's Humanities campus. (The original building was demolished in the 1920s.)
Жазушы ретінде кәсіби өмірі
Хоффман өлеңдер мен сатирикалық комедиялар жариялағаннан кейін, 1845 жылы баспагер досы оны суреттелген балалар өлеңдері жинағын басып шығаруға көндірді. Бұл жинақты Хоффман ұлына Рождество сыйы ретінде жасаған еді. Кейін "Струвельпетер" деп аталған кітап көпшілікке кең танылып, үнемі қайта басылып тұрды, содан кейін көптеген шетел тілдеріне аударылды. Хоффманның замандастары "Струвельпетерді" қатыгез немесе тым моральдық деп санамады. Кітаптың бастапқы атауы "Күлкілі оқиғалар мен әдемі суреттер" болды, бұл автордың көңіл көтеруді де мақсат еткенін көрсетеді. Кітаптың сәттілігінен кейін Хоффман басқа балалар кітаптарын да жазуға бейімделді, бірақ олардың тек біріншісі – König Nussknacker und der arme Reinhold танымал болды. Ол сонымен қатар ересектерге арналған сатиралар мен (көбінесе қызықты) өлеңдер жазуын жалғастырды. Оның сатираларында түрлі идеологияларға деген күмәні мен діни, философиялық немесе саяси фанатизмге деген наразылығы айқын көрінеді. Тіпті Германияда да ол негізінен "Струвельпетер" арқылы еске алынады. Хоффман либералды көзқарастағы адам болды, конституциялық монархияны орнату үшін күресті, Ворпарламентте қатысты және масондар қатарына қосылды, бірақ еврейлерді қабылдаудан бас тартқандықтан олардан шығып кетті.
Hoffmann published poems and a satirical comedy before, in 1845, a publisher friend persuaded him to have a collection of illustrated children's verses printed, which Hoffmann had done as a Christmas present for his son. The book, later called Struwwelpeter after one of its anti heroes, became popular with the public and had to be reprinted regularly; many foreign translations followed. "Struwwelpeter" was not perceived as cruel or overly moral by Hoffmann's contemporaries. The original title, "Funny stories and droll pictures", indicates that entertainment was at least partly the author's intention. After the book's success, Hoffmann felt persuaded to write other children's books, of which only the first, König Nussknacker und der arme Reinhold, became popular. He also kept on writing satires and (often comic) poems for adults. His satires show his strong skepticism towards all kinds of ideology and his distaste for religious, philosophical, or political bigotry. Even in Germany, he is today largely remembered for his Struwwelpeter. Hoffmann was a man of liberal sympathies, campaigned for the goal of a constitutional monarchy, participated in the Vorparlament, and joined the Freemasons but later left due to their refusal to admit Jews.
Бос ақшаға берілетін қоғамдық қызмет
Хоффман, өзінің туған қаласындағы танымал және байланыстары жақсы адам болғандықтан, өмір бойы бірнеше саяси емес қоғамдық ұйымдардың белсенді мүшесі болды. Олардың ішінде Штедель басқармасы және Моцарт қоры (олар Макс Брухты және басқаларын қаржыландырды) бар еді.
Hoffmann, a popular and well connected figure in his hometown, became an active member of several non political public bodies during his lifetime. Among them were the administration of the Städel and the Mozart Foundation (who funded Max Bruch, among others).