Кіріспе
Арлингэм – Англияның Глостершир графтығының Строуд ауданындағы ауыл және азаматтық приход. 2021 жылғы халық санауы бойынша, приходтың халқы 533 адамды құрайды (271 еркек, 262 әйел, оның ішінде 0-17 жас аралығындағы 129 адам, 18-64 жастағы 289 адам және 65 жастан асқан 115 адам), 183 үй шаруашылығы бар. Приход құрамына Милтон Энд, Овертон және Прайдинг кішкентай елді мекендері кіреді. Шығысқа қарайғы көршілес приход – Фретерне-саул.
Сәулет
Арлингем қорғалатын аймақта орналасқан және көптеген тарихи ғимараттары бар, олардың көпшілігі тізімде тұр. Ылғалды Марияның тартымды, ортағасырлық шіркеуі жергілікті көк лиас тасынан тұрғызылған. Мұнара 1372 жылы шаршы оолитті Котсуолд тасымен салынған. "Таңқаларлығы, шіркеу мұнарасын салуға жасалған келісім-шарт дәлел ретінде келтіріледі. Мұндай ортағасырлық келісім-шарттар сирек кездеседі, ал Беркли архивтерінде сақталған Арлингем келісім-шарты құрылыс процесі туралы мәліметтер беру арқасында ерекше құнды. Келісім-шарт латын тілінде жасалған және бір тарапында Яте Джон, Эрлингхем Уильям, Роджер есімді викарий, және Эрлингхем шіркеуінің барлық қауым мүшелері, ал екінші тарапында мұнараны салуды өз міндетіне алған тасшы болған. Тасшы – Глостерден шыққан Николас Уайшонгер, сондықтан Арлингем мұнарасын саяхатшы шеберлер тобы емес, жергілікті құрылысшы салған. Бұрын мұнараның бірнеше метр биіктігіне дейін жұмысы істелген еді, себебі Николас Уайшонгер "Эрлингхем шіркеуінің қоңырау мұнарасын басталған күйінде салуға, құрылысын аяқтауға және бітіруге" келісім берді. Жұмыс үш жыл ішінде аяқталуға тиіс еді. Тасшы мұнара ішінде қабаттарды, жоғарғы және төменгі жағында есіктері бар спиральды баспалдақпен және тіреуіштермен ұстап тұруы керек еді. Мұнараның батыс жағында әдемі терезе, ал жоғары жағында, қоңыраулар ілінетін жерде әрқайсысы бір жағында орналасқан төрт кішкентай терезе болуы керек еді. Бұл терезелер бүгінгі күнге дейін сақталған және олардың шеберлігіне алты ғасырдан кейін де таңғануға болады". Шіркеуде әлі де ортағасырдың XIV ғасырының ортасына жататын түсті шыны терезелердің бір бөлігі сақталған. Бұл Глостерширдегі ең көне түсті шыны терезелердің бірі. 2011 жылғы халық санауы бойынша ауданның жалпы халқы 4760 адамды құрады.
Тарих
Северннің атқайшысында орналасқан Арлингэм, қоныстану үшін өте қолайлы орынға ие, сондықтан қазіргі орнында немесе оның жанында мыңдаған жылдар бойы, мүмкін тас дәуірінен бері тұрғын үйлер болған болуы мүмкін. Пассаж жолының солтүстігінде римдік қоныстың іздері табылды, ал аймақта, оның ішінде Арлингэм Уорт өзенінің жағалауында римдік-британдық қыш ыдыстардың қалдықтары табылған, бұл Арлингэмнің, мүмкін, римдік Британияның ылғалды жердегі қонысы болғандығын көрсетеді, бұл темір өңдеу орталығы болған болуы мүмкін. Passage Pill-дің оңтүстігіндегі егістік жерлерде бастапқы темір өндірісінен қалған шлактардың көптеген тығыз шоғырлары таралған. «Романо-британдық шаруалар, көбірек батпақты жерді өңдеуге салу үшін алғашқы су тасқынына қарсы жағалауларды және дренаждық арналарды немесе риндерді салуды ұйымдастырған болуы мүмкін» және бұл Хвицке тайпасының патшалығының бір бөлігі болған. Англо-саксон жылнамасына сәйкес, патшалық 577 жылы «Кутвин мен Сеулин британиялықтармен соғысып, Дирхам шайқасында Конмайл, Кондидан және Фаринмайл атты үш патшаны өлтіргеннен кейін құрылды; және олар үш қаласын – Глостер, Циренсестер және Батты басып алды». Хвицке Глостерширдің көп бөлігін, Вустерширді, Уорикширді, Авон өзенінен солтүстікке қарайғы Батты, сондай-ақ Херефордширдің, Шропширдің, Стаффордширдің және солтүстік-батыс Уилтширдің шағын бөліктерін қамтыды. 628 жылдан кейін патшалық Мерсияның бағынышты патшалығына айналды. Мерсия Хамбер өзенінен оңтүстікке қарай Англияға үстемдік етті, сонымен қатар Хвиккаға, Мерсия басқа алты патшалықтың бесеуін (Шығыс Англия, Эссекс, Кент, Суссекс және Уэссекс) біріктірді. Англо-саксон Англиясы 927 жылға дейін тайпалық патшалықтардың жиынтығы болып қала берді, содан кейін король Этельстан оны Англия Корольдігі ретінде біріктірді. 790 жылы алғашқы викинг шабуылдары болды, ал осы күннен бастап 1066 жылы Англияны нормандар басып алғанға дейінгі кезең викинг дәуірі деп аталады. Тарихшылар викингтердің Северн өзенімен жоғары көтеріліп, англосаксондарға қарсы соғысқандарын және 894 жылы Ұлы Альфред корольдің викингтермен Арлингхемнен шамамен 16 шақырым қашықтықтағы Минчинхемптон шайқасында қанды шайқас өткізгенін айтады. Соғыс Беркли аңғарының кең аумағында жүрген болуы мүмкін. 2008 жылы Слимбридждегі далада викингтік балта табылды. Нормандар басып алғаннан кейін, Жеңімпаз Уильям ағылшындардан нормандық ақсүйектерге жерді қайта бөлуді жүзеге асырды. Оның «Ұлы сараптамасы», 1086 жылдың соңында аяқталған «Domesday Book» Арлингхэмді «Эрлингхэм» (яғни «Эорлингтердің үйі», Эорла тайпасы) деп тіркеді, ол «корольдік жер және Беркли маңының бөлігі, 1400 акр жерді қамтиды», Арлингхэмді Беркли жүзінің эксклавына айналдырды. 12 ғасырда Бристольдегі Сент-Огастин аббаттығының иесі (аббаттық кейіннен монастырлар таратылғаннан кейін Бристоль соборы болды) Арлингхемде егістік жерге ие болды, соның ішінде Северн өзенінде балық аулау құқығына ие болды. Арлингхемдегі Сент-Огастин үйі қазіргі Сент-Огастин шаруашылық үйі орналасқан жерде тұрды. Арлингхем шіркеуі туралы ең алғашқы жазба 1146 жылға дейін сақталып қалған, ол кезде оның негізін қалаушы, Берклидің Роджері, Беркли отбасының мүшесі және Дурсли бароны Арлингхем шіркеуін және оның иелігін Сент-Леонард Стэнлидің приориясына (Сент-Питердің жасушасы, Глостер аббаттығы, ол 1541 жылы Глостер соборы болды) берді. Оның қызы Элис Роберт Фитжардингтің ұлы Мориске үйленді, оған Генри II Беркли маңы берілді және ол Берклидің 1-ші лорды болды, қазір «Гроув» немесе «Корт Сэндс» деп аталады. «Берклилер өздерінің жеке тұрақты әскерін өзеннің жаңа су тасқынына қарсы жағалауларын нығайту және кеңейту үшін өзеннен көбірек жер алу үшін пайдаланды». Арлингхем мен Арлингхем сотының иелігі Яте отбасының қолына көшті. 1347 және 1351 жылдар аралығында Еуропа бойынша қара өлім тарады. Корольдік бақтың жанында бұрын «Құрттың көкесі» деп аталған дала бар, онда дәстүр бойынша, оба кезінде көптеген адамдар жерленген. Дёрсли Беркли ұрпағы 15 ғасырда Томас Вайкске үйленген мұрагер әйелмен аяқталды. Монастырлар таратылғаннан кейін 1542 жылы аббаттықтың Арлингхемдегі егістігі мен жері Бристоль соборының деканы мен тарауына берілді. 1566 жылы Словэу маңы мен егістігі Томас Ходжес сатып алды, соның ішінде егістік алымдарын сатып алды. «Сло» немесе «Слоу» үйі бастапқыда Томас Ходжес сатып алғанға дейін бірнеше иеленушіге тиесілі болды, содан кейін Джон Сейерге көшті, соңғысы өз кітабында 17 ғасырда Арлингхемде қатты су тасқыны болғанын жазды. 1607 жылы Арлингхемдегі үлкен су тасқыны болды. Бұл Бристоль шығанағының су тасқынының бір бөлігі болды. Кейбір ғалымдар бұл дауылдық толқын болуы мүмкін деп санайды, яғни ауа-райының ең нашар жағдайлары мен биік толқынның үйлесімі. Алайда, Бат Спа университетінің профессоры Симон Хаслетт бұл цунами салдарынан болған болуы мүмкін екенін көрсететін дәлелдер бар екенін айтады. Осы су тасқынының нәтижесінде Северн өзенінің ағысы өзгерді. Өзен жағалаулары нығайтылды және қазір «Уорт» деп аталатын аймақ өзеннен қайтарылып алынды. 1717 жылы Авраам Рудхалл алты қоңырұңғы жасап, шіркеуге орнатты. 1758 жылы Яте отбасының соңғы ер адам мұрагері Джон Яте қайтыс болды. Оның анасы 1777 жылы қайтыс болды, ал Корт егістігі оның шөбере қызы леди Дороти Миллге көшті, ол Wick Court-ты сатты. Оның қайтысымен Корт егістігі оның қызы София Дель Каннға көшті, ол Неапольде тұрды және егістікті көптеген қарызға салып, құлдырауға ұшыратты. 1780 жылы Slowwepool шаруашылығында үлкен сарай салынды. 1781 жыл шамасында «Голланд еменнен жасалған орындықтар Сент-Мэри шіркеуіне орнатылды. Олар бастапқыда есіктермен жабдықталған биік панельдік орындықтар болды, бірақ олар соңғы ғасырда ашық орындықтарға айналдырылды. Кейбір ескі орындықтарда мылтықтарды ұстауға арналған темір ілмектер немесе тіреулер болғаны белгілі – бұл шіркеудің қарсы жағындағы ескі Корт гарнизонмен толған кездегі дәстүрге оралу». 1801 жылы Парламент «Жерді қоршау заңын» қабылдады, ол үштен екі бөлігі жер иелері келіскен кезде кез келген ауылдың жерін қоршауға мүмкіндік берді. Арлингхем осы мүмкіндікті пайдаланып, жер викарийге тиесілі болғандықтан, титтен босатылды. және кейіннен олардың ұлы, Джон Сейерге де. Соңғысы 1886 жылы қайтыс болғаннан кейін Slowwe үйінің иесі Мистер Картер болды, бірақ Арлингхемдегі 1831 жылғы халық санауының көп бөлігі сақталған, ол Арлингхем халқының 744 адамды, 393 ер адамды және 351 әйелді, 143 отбасын, 103 үйде тұрғанын көрсетеді. 85 отбасы негізгі жұмысы ауыл шаруашылығы болды, 28 отбасы сауда, өндіріс және қолөнермен айналысты, ал 30 отбасы «басқа» деп жіктеліп, 5 үй тұруға жарамсыз деп көрсетілді және бір үй салынып жатыр. 1831 жылғы халық санауының талдауынан 20 жастан асқан жұмыс істейтін ер адамдардың 66% еңбекшілер немесе қызметшілер, 16% «орта тапқа» жатқан (яғни «шағын шаруалар, шеберлер және жұмысшылары жоқ»), 13% жұмыс берушілер, көбінесе ірі шаруалар, ал 8% «басқалар» екені белгілі болды. 1841 және 1911 жылдардың халық санауы туралы ақпарат қолжетімді (халық санауының деректері 100 жылдан кейін ғана жария болады) және олар желіде тегін іздеуге болатын форматта жазылған, бірақ ескі халық санауының кейбір ақпараты нашар оқылады және транскрипциялау процесінде көптеген қателер жіберілді. Арлингхем приходтық тізімдерінің көшірмелері де қолжетімді. 1871 жылғы халық санауы Арлингхем халқының 697 адамды құрағанын көрсетеді. Осы кезде ауылда дүкен, ұста, қасапшы, тігінші, көйлек тігуші, аяқ киім жасаушы, мектеп мұғалімі, қозғалтқыш жинаушы, баржа иесі, екі паб (The Red Lion және The New Inn), сондай-ақ теңізшілер, су тасымалдаушылар, кірпіш қалаушылар, тас қалаушылар, ағаш өңдеушілер, 12 шаруа және көптеген шаруашылық және үй шаруашылық қызметкерлері болды. 1934 жылға дейін Арлингхем «Уитенарст» (әйтпесе...) ауданында болды.
In the 17th century Arlingham experienced some severe flooding. 1607 saw The Great Flood of Arlingham. This was part of the Bristol Channel floods, 1607. Some scientists believe this may have been a storm surge, a combination of meteorological extremes and a high tide. However, Professor Simon Haslett of Bath Spa University in which they argue that there is evidence to suggest this may have been caused by a tsunami. As a result of this flooding, the current of the River Severn changed. The riverbanks were strengthened and the area now known as "The Warth" was enclosed and recovered from the river. In 1717 six bells were cast by Abraham Rudhall and installed in the Church. In 1758, John Yate, the last male, Yate family heir died. His mother died in 1777 and the Court Estate passed to her great niece Lady Dorothy Mill, who then sold Wick Court. On her death the Court Estate passed to her daughter Sophia Del Cannes, who lived in Naples and heavily mortgaged the estate which fell into a state of disrepair. In 1780 the large barn at Slowwepool farm was commissioned and built by the Hodges family. About 1781, "The Dutch Oak Pews were fitted in St Mary's church. They were originally high backed panelled pews with doors, but these were cut down and made into open pews sometime in the last century. It is known that some of the old pews were fitted with iron hooks or stanchions to hold muskets – which is a throwback from when the old Court opposite the church was occupied by a garrison in the Civil War". In 1801, Parliament passed the "Land Enclosure Act", which enabled any village, where three quarters of the landowners agreed, to enclose its land. Arlingham took advantage of this and became tithe free as land was allotted to the vicar in lieu of tithes. and subsequently to their son, also John Sayer. When the latter died in 1886, Slowwe House passed into the ownership of Mr Carter but, fortunately, much of the census information for Arlingham in 1831 has survived and shows the Arlingham population as 744, 393 male and 351 female, with 143 families, living in 103 houses. 85 families were mainly employed in Agriculture, 28 trade, manufacture and handicrafts and 30 families classified as "other". 5 houses in the village are shown as uninhabitable and one house was being built. Further analysis of the 1831 census shows that 66% of the working male population over 20 were labourers or servants, 16% were "middling sorts", defined as "small farmers, masters and skilled workers with no employees", 13% were employers, mostly large farmers, and 8% were "others". Information from the 1841 1911 censuses is accessible (census data is only publicly available after 100 years) and has been transcribed in a form that can be freely searched on line, though some of the information from the older censuses is barely legible and in the transcription process many errors occurred. Photocopies of Arlingham Parish Registers are also available. The 1871 census shows Arlingham as having a population of 697. At that time the village had a shop, blacksmith, butcher, tailor, dressmaker, shoemaker,school mistress, engine fitter, barge owner, two public houses (The Red Lion and The New Inn), as well mariners, watermen, bricklayers, masons, carpenters, 12 farmers. and many farm and domestic workers. Until 1934 Arlingham was in the "Wheatenhurst" (otherwise known as Whitminster) registration district, after which it became part of the Gloucester Rural District. In Kelly's Directory of Gloucestershire (1897), the listing for Arlingham states "George Lindsay Holford C. I. E. of Weston Birt House, is Lord of the manor and chief landowner". Arlingham is on the course of a Roman road, the Margary 543 which is said to extend from a river crossing of the Severn at Arlingham through Frampton on Severn, Eastington, Frocester and Kingscote to join the Fosse Way It is believed that the remains of this can be found in Silver Street and that the straightness of Passage Road was due not to Roman ancestry but to the former existence of flanking rope walk. The Roman road led to the old Ford, which crossed the Severn to Newnham. The position of this ford can still be seen at low tide, when the water ripples over the shallow bed of rock, a few hundred yards from Newnham, just below Broadoak. This ford was still passable until around 1802, when the river changed channel, shifted and took away the sand bank that gave access to the fordable, though dangerous, rocky causeway. "The last recorded party to use this ford was led by John Smith of Littledean, when he took over the tenancy of Overton Farm, Arlingham and drove his entire stock of cattle, sheep, wagons, goods and family, without loss over Newnam Passage. His descendants still farm at Arlingham today". The first ferry from Arlingham to Newnham was recorded in 1238 noted that Newnham provided "a very safe ferry over the Severn". Horses and coaches were carried in the 18th century and animals were carried in an ox or cattle boat and crossed the river to the railway station in Newham from when it opened in 1852 until 1914; the Ferry was also very important to the people of Arlingham because they could cross the river to trade, catch a train to South Wales or Gloucester or travel onwards. Bakers in Newnham crossed the river daily to trade, bringing back cream and farm produce. continued in use until after the Second World War but gradually use of the ferry decreased and lack of maintenance of landing stages on either side meant traversing mud one of the duties of the ferryman had become carrying people across the mud. As Britain's longest navigable river, the Severn could once be sailed for 160 miles from the sea to near Welshpool in Wales. Up until the 19th century the River Severn was a vital commercial thoroughfare providing a transport system for food, minerals, timber and other cash crops produced in the region to reach their markets in the outside world. Flat bottomed sailing barges known as Severn trows used to navigate the river as far as Gloucester but they could only do that on the high spring tides. According to Brian Waters in his book "The Severn Tide" "The barges often had to wait high and dry on the Arlingham shore for high water. The bargees came ashore and got drunk. In this state of maudlin inebriety, with money spent and thoughts of hungry families at home, they robbed Arlingham's fields and gardens of fruit and vegetables". The Gloucester and Sharpness Canal was conceived in 1798 and completed in 1827, to make Gloucester accessible at all times and England's most inland port. In 1810 the Severn Tunnel Company secured an Act of Parliament to build a tunnel under the river at Arlingham Passage. The Severn tunnel (1810) plan was for a tramroad tunnel beneath the River Severn. The tunnel was to cross the river at Arlingham Passage, at a location between Newnham on Severn and Bullo Pill on the west bank, to the promontory near Arlingham on the east. Work was started but problems with flooding meant the project had to be abandoned. There were various schemes for a bridge, most recently in 1950, but environmental and financial constraints meant none of these came to fruition. A previous Ham class minesweeper was named after the village .