Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қой тұқымы
Breed of sheep
Шропшир тұқымының үй қойлары 1840 жылдары Англияның Шропшир және Солтүстік Стаффордшир төбелерінде пайда болған. Аймақтағы шаруалар жергілікті қара мүйізді қойларды пайдаланып, оларды ақ жүзді қойлардың бірнеше тұқымымен (Саутдаун, Котсвольд және Лестер) шағылыстырған. Нәтижесінде орташа мөлшердегі мүйізі жоқ қойлар өсірілді, олар жақсы жүн және ет берді. 1855 жылы алғашқы Шропширлер АҚШ-қа (Виргиния штатына) әкелінді. Бұл тұқым көбінесе ет өндіру үшін өсіріледі.
The Shropshire breed of domestic sheep originated from the hills of Shropshire, and North Staffordshire, England, during the 1840s. The breeders in the area used the local horned black faced sheep and crossed them with a few breeds of white faced sheep (Southdown, Cotswold, and Leicester). This produced a medium sized polled (hornless) sheep that produced good wool and meat. In 1855 the first Shropshires were imported into the United States (Virginia). This breed is raised primarily for meat.
XIX ғасыр
1859 жылы бұл тұқым Корольдік ауыл шаруашылығы қоғамы тарапынан ерекше тұқым ретінде ресми түрде мойындалды. Шропшир тұқымының Англияда танымалдылығы жылдам өсті, ал 1882 жылы Шропшир шаруалары Шропшир қой шаруаларының қауымдастығы мен әлемдегі алғашқы қойлар тізімдеме қоғамын құрды. Сол жылы Қоғам алғашқы Тізімдеме кітабын жариялады, онда өсірілген қойлар мен олардың шаруалары туралы мәліметтер тіркелді. Қоғам қазірге дейін сақталып келеді және жыл сайын Тізімдеме кітабын шығарып тұрады. 1884 жылға қарай, жергілікті көрмелерде Шропшир тұқымының басқа барлық тұқымдардан көбі көрсетілді. АҚШ-та алғаш рет құжатталған қой тобы (бір қошқар және жиырма қой) 1860 жылы Сэмюэл Саттонмен Мэриленд штатына әкелінді. Содан кейін мыңдаған Шропширлер АҚШ-қа, сондай-ақ ағылшын тілді елдердің басқа аймақтарына, әсіресе Австралия мен Жаңа Зеландияға, және Оңтүстік Америкаға экспортталды. Тұқымның көптеген ортаға бейімделу қабілеті және екі мақсатқа қолданылуы оны жылдам танымал етуіне себеп болды. 1884 жылы Америкалық Шропшир тіркелімі құрылды, ал 20 ғасырдың басында Шропшир АҚШ-тағы ең көп таралған қой тұқымы болды.
In 1859 the breed was officially recognized by the Royal Agricultural Society as being a distinct breed. The popularity of the Shropshire breed grew rapidly in England, and in 1882 Shropshire breeders founded the Shropshire Sheep Breeders' Association and Flock Book Society, the world's first such society for sheep. The same year the Society published the first Flock Book, a record of sheep bred and their breeders. The Society still survives, and still publishes a Flock Book annually. By 1884 more Shropshires were exhibited at the local shows than all other breeds combined. The first documented flock in the United States (one ram and twenty ewes) was brought to Maryland in 1860 by Samuel Sutton. Thousands of Shropshires were exported to the United States after that, as well as to other parts of the English speaking world, notably Australia and New Zealand, and to South America. The breed's adaptability to most environments and their dual purpose nature led to them quickly becoming a popular breed. In 1884 the American Shropshire Registry was formed and by the turn of the 20th century the Shropshire was the most numerous breed of sheep in the United States.
1900-жылдар
1930 жылдары Шропшир тұқылы АҚШ-та "шаруа қойларының сүйіктісі" деп аталды; бірақ 1940 жылдары АҚШ селекционерлері Шропширді көбірек жүнмен жабатын және денесі кішірейтілген етіп өндіре бастады. Бұл тұқымның көздерінің айналасында жүннің қалыңдауына әкелді, сондықтан көру қабілетін жақсарту үшін көздерінің айналасын қырқу қажет болды. Бұл қиындық және жалпы дене мөлшерінің азаюы американдық фермерлер арасында осы тұқымның санының кемінуіне себеп болды. Олар енді қойлардың ең танымал тұқылы емес, тіпті өз Отанында да және әлемдік аренада сирек кездесетін болды. 1950 жылдары Шропшир тұқылын өсірушілердің бір бөлігі осы тұқымды осы деңгейге жеткізген бастапқы қасиеттерін қайта жаңғыртуға кірісті. Олар Англиядан ірі денелі, ашық жүзді Шропшир қошқарларын әкелді, бұл орташа денелі, жақсы жүн және ет өндірісіне ие қой тұқымын өндіруге көмектесті. Шропшир тұқылының түрлі ортаға бейімделу қабілеті шаруалар арасында оның танымалдығын арттырды. 1900 жылдардың басында кең таралғанына қарамастан, бүгінде дәстүрлі Шропшир қойы көптеген елдерде сирек кездесетін тұқым болып саналады. Дегенмен, қазіргі Шропшир тұқылы, әсіресе АҚШ-тың орталық аймақтарында, көрме қойы ретінде танымалдылығын арттыруда. Оның жайбарақат мінезі мен орташа мөлшері оны 4H көрмесіне қатысушылар арасында өте танымал етеді. Қазіргі Шропшир қошқарларының салмағы 225-тен 250 фунтқа дейін, ал дишалардың салмағы 150-ден 180 фунтқа дейін жетеді. Ұзын аяқты, ұзын мойынды қазіргі американдық Шропшир тұқылы, мұралық Шропшир қойларының тұқымдық ерекшеліктерінен және сипаттамаларынан көп жағынан өзгеше. 1990 жылдары Шропшир тұқылының қылқан жапырақты ағаштарды немесе жеміс ағаштарының қабығын шағып жемейтін жалғыз тұқым екені анықталды, бұл оларды Рождестволық шырша өсірушілер арасында ерекше танымал етті. Олар шөпті қысқа ұстап, гербицидтерді қажетсіз етеді, сонымен қатар олардың нәжісі жас ағаштар үшін өте жақсы тыңайтқыш болып табылады.
By the 1930s the Shropshire had been dubbed "the farm flock favorite" in the United States; but in the 1940s, US breeders began producing Shropshires with more wool cover and decreased size. This led to the breed having increased wool cover around the eyes, thus needing to be trimmed around the eyes for better sight. This hindrance and overall loss of size led to the numbers of the breed decreasing among American farmers. They were no longer the most popular breed of sheep, and became increasingly rare around the world, even in their homeland. In the 1950s, some Shropshire breeders began going back to the original traits that made the breed so popular. They imported some select open faced Shropshire rams from England with larger size, which helped once again to produce a breed of sheep with medium size and good wool and meat production. The Shropshire became an increasing popular breed among farmers with their ability to adapt to varying environments. Despite its popularity in the early 1900s, today the traditional Shropshire sheep is considered a rare breed in most countries. However, the modern Shropshire is rising in popularity as a show sheep, especially in the Midwestern US. Its gentle nature and medium size make it very popular with 4 H exhibitors. The mature weights for modern Shropshire rams are between 225 and 250 pounds and between 150 and 180 pounds for the females. The long legged, long necked modern American Shropshire bears little resemblance to the breed type and character of the heritage type Shropshire sheep. In the 1990s, Shropshires were found to be the only breed that would not nibble on conifers or bite off the bark of fruit trees, making them especially popular with Christmas tree farmers. Not only do they keep the grass short, making herbicides unnecessary, but their droppings turned out to be good manure for the saplings.