Уильям Шерард: Англиялық ботаник және таксономияға қосқан үлесі
William Sherard
Уильям Шерард (1659-1728) – ағылшын ботанигі, Джон Рейден кейін қалып қойған көрнекті ғалым. Өмірі мен еңбектері, білімі туралы ақпарат. Ботаника тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уильям Шерард (27 ақпан 1659 – 11 тамыз 1728) – ағылшын ботанигі. Джон Рейден кейін ол өзінің заманындағы көрнекті ағылшын ботаниктерінің бірі саналды.
English botanist
William Sherard (27 February 1659 – 11 August 1728) was an English botanist. Next to John Ray, he was considered to be one of the outstanding English botanists of his day.
Өмір
Ол әлі күнге дейін сол дәуірдің көпке танылмаған тұлғасы болып табылады, себебі оның тегі қарапайым болған. Дегенмен, ол тырысқандықтан білімі арқасында қоғамда жоғары деңгейге көтерілді. Шерард Лестерширдегі Бушбиде дүниеге келді және 1677-1683 жылдары Оксфордтың Сент-Джон колледжінде оқыды. Ол 1686-1688 жылдары Парижде Жозеф Питтон де Турнефорттан ботаниканы оқыды және 1688-1689 жылдары Лейдендегі Пол Германның досы және шәкірті болды, ол да сол кезде Турнефортпен бірге білім алды. 1690 жылы ол Ирландияда, Сер Артур Роудон отбасының тәрбиешісі ретінде Даун графтығындағы Мойрада болды. Шерард 1703-1716 жылдары Смирнадағы британдық консулы қызметін атқарды және осы кезеңде зор байлық жинады. Англияға оралғаннан кейін ол Иоганн Якоб Диллениус, Пьетро Антонио Микели, Паоло Бокконе және Марк Кэйтсби сияқты басқа натуралистерге демеушілік жасады. Ол Себастьен Вайланның "Botanicon parisiense" (1727) және Германның "Musaeum zeylanica" еңбектерін жариялауға да көмектесті. Ол ақшасымен Оксфорд университетіндегі ботаника кафедрасын Диллениусқа берілуі шартымен құрды. Ол қайтыс болғаннан кейін Джеймс Шерард Уильямның өсиетін орындауға жауапкер болды. Ол ағасының Оксфорд университетіндегі Шерардиан ботаника профессоры лауазымын табысты иеленуіне келісім берді; өсиеттің талаптарына сәйкес Диллениус алғашқы Шерардиан профессоры болып тағайындалды. Осы профессорлық лауазымды құрғандығы үшін 1731 жылы университет Шерардқа медицина ғылымдарының докторы атағын берді.
He is still a little known figure of that era coming as he did from humble origins. However, he worked hard and his education allowed him to rise in society. Sherard was born in Bushby, Leicestershire and studied at St John's College, Oxford, from 1677 to 1683. He studied botany from 1686 to 1688 in Paris under Joseph Pitton de Tournefort and was a friend and pupil of Paul Hermann in Leyden from 1688 to 1689 who also studied with Tournefort at this time. In 1690 he was in Ireland as tutor to the family of Sir Arthur Rawdon at Moira, County Down. Sherard was British Consul at Smyrna from 1703 to 1716, during which time he accumulated a fortune. When he returned to England he became a patron of other naturalists, including Johann Jacob Dillenius, Pietro Antonio Micheli, Paolo Boccone and Mark Catesby. He was also instrumental in the publication of Sebastien Vaillant's Botanicon parisiense (1727) and Hermann's Musaeum zeylanica. With his money, he endowed the Chair of Botany at Oxford University with the stipulation that it go to Dillenius. On his death James Sherard was left in charge of executing William's will. He successfully negotiated his brother's endowment of the Sherardian Professorship of Botany at the University of Oxford; following the terms of the will, Dillenius was named the first Sherardian Professor. For his work in endowing the professorship, Sherard was granted a doctorate in medicine by the university in 1731.
Шығармалары
Шерар сол кезде әлі өзгерістерге толы болған таксономияның қалыптасуына көмектесті. Рей, Турнефорт, Вайлант Герман және Дильениуспен бірлескен жұмысы қазіргі таксономияның негізін қалаушы Линнейдің еңбектерін анықтауға зор үлес қосты. Ол Джон Рейдің 1694 жылы жарияланған "Stirpium" еңбегіне қатысты. Германның 1695 жылы қайтыс болғаннан кейін Пол Германның "Paradisus Batavus" (1698) басылымын бірлесіп редакциялады. Шамамен 1700 жылы Каспар Баухинның "Pinax" еңбегін жалғастыруға кірісті, бірақ оны аяқтаған жоқ. Уильям Шерард Джеймс Шерардтың бауыры болды. Дильениус жазған танымал "Hortus Elthamensis" – Джеймс Шерардтың Кенттегі Эльтамдағы (қазір Ұлы Лондон шегінде) бағында өсірген сирек өсімдіктердің сипаттамасы. Дильениус еңбегінің аталымында және кіріспесінде көрсетілгендей, Уильям Шерард осы еңбектің таксономиялық бөлігіне көп еңбек сіңірді. 1718 жылы Себастьен Вайлант оның құрметіне "Sherardia" туысын атады.
Sherard helped shape the face of taxonomy which at the time was still in flux. His work with Ray, Tournefort, Vaillant Hermann and Dillenius helped considerably define the work of Linnaeus, the father of modern taxonomy. He contributed to John Ray's Stirpium published in 1694. He co edited Paul Hermann's Paradisus Batavus (1698) after Hermann's death in 1695. In about 1700 he embarked on a continuation of Caspar Bauhin's Pinax which he never finished. William Sherard was the brother of James Sherard. Dillenius's famous Hortus Elthamensis, which was often cited by Linnaeus was a description of the rare plants that James Sherard grew in his garden in Eltham in Kent (now within the confines of Greater London). As stated on the title page and in the preface of Dillenius's work, William Sherard did a great deal of the taxonomic part of the work. Genus Sherardia was named in his honour by Sébastien Vaillant in 1718.