1933 жылғы ақпан айындағы қылмыс: Екі француз қызының тағдыры
Christine and Léa Papin
1911 ж. Франциядағы қылмыс: Папин қарындастары жұмыс берушінің әйелі мен қызын өлтірді. Оқиға француз зиялыларына әсер етті, әлеуметтік теңсіздікті бейнеледі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1933 жылдың ақпан айындағы кісі өлтіру ісі бойынша екі француз қызы сотталды
Two French girls sentenced for a February 1933 murder
Кристин Папин (1905 жылдың 8 наурызы – 1937 жылдың 18 мамыры) және Леа Папин (1911 жылдың 15 қыркүйегі – 2001 жылдың 24 шілдесі) – екі француз қарындасы, үй шаруасы қызметкерлері болып жұмыс істеген кезде, 1933 жылдың 2 ақпанында Ле-Ман қаласында жұмыс берушілерінің әйелі мен қызын өлтірді деп айыпталды. Бұл кісі өлтіру Жан Жене, Жан-Поль Сартр, Симон де Бовуар және Жак Лакан сияқты француз зиялыларына зор әсер етті, ал солшыл жазушылар оны сыныптық күрес символы деп есептеді. Оқиға жарияланымдарға, пьесаларға, фильмдерге, сондай-ақ эсселерге, сөздерге, әндерге және көркем туындыларға негіз болды.
Christine Papin (8 March 1905 – 18 May 1937) and Léa Papin (15 September 1911 – 24 July 2001) were two French sisters who, as live in maids, were convicted of murdering their employer's wife and daughter in Le Mans on February 2, 1933. The murder had a significant influence on French intellectuals such as Jean Genet, Jean Paul Sartre, Simone de Beauvoir, and Jacques Lacan, and was considered symbolic of class struggle by leftist polemicists. The case formed the basis of publications, plays, and films, as well as essays, spoken word, songs, and artwork.
Өмір
Кристин (8 наурыз 1905 ж. т.) және Леа Папин (15 қыркүйек 1911 ж. т.) Ле-Ман қаласында Клеменс Дерре мен Густав Папеннің отбасында дүниеге келді. Клеменс Густавпен танысқанда, оның жұмыс берушісімен сырлы қарым-қатынаста болғаны туралы әңгімелер тарады. Бірақ ол жүкті болған соң, Густав 1901 жылдың қазанында оған үйленді. Бес айдан кейін олардың тұңғыш қызы Эмилия дүниеге келді. Густав Клеменс әлі де жұмыс берушісімен қарым-қатынаста деген күдікке толы болды. Сондықтан ол басқа қалада жаңа жұмыс іздеп, отбасы көшіп кететінін хабарлады. Клеменс Ле-Манды тастап кетудің орнына, өз өмірін өзіне қиюға дайын екенін айтты. Олардың некесі уысыра бастады. Густав ішімдікке салынып, көп іше бастады.
Christine (b. 8 March 1905) and Léa Papin (b. 15 September 1911) were born in Le Mans to Clémence Derré and Gustave Papin. While Clémence was dating Gustave, it was rumored that she was having an affair with her employer. However, after she became pregnant, Gustave married her in October 1901. Five months later, her first daughter, Émilia, was born. Suspecting that Clémence was still having an affair with her employer, Gustave found a new job in another city and announced the family would move. Clémence declared she would rather take her own life than leave Le Mans. The marriage deteriorated. Gustave began to drink heavily.
Ерте өмір
Кристин 1905 жылы 8 наурызда дүниеге келді. Алайда, оның анасы бала тәрбиелеуге қабілетсіз деп есептелді және ана болуға лайықсыз деп танылды. Кристин туғаннан кейін көп ұзамай әкесінің әпкесі мен күйеуіне берілді. Олармен бірге жеті жыл бақытты өмір сүрді. Лея 1911 жылы 15 қыркүйекте дүниеге келді және анасының інісіне берілді, ол қайтыс болғанға дейін оның қасында болды. 1912 жылы, Эмилия 9 немесе 10 жаста болғанда, Густав оны зорлаған деген айып тағылды. Клеменс Эмилия әкесін азғытып, оны қатаң тәртібімен танымал болған Бон-Пастер католик жетімдер үйіне жіберді деп ойлады. Біраз уақыттан соң Эмилияға Кристин мен Лея қосылды. Клеменс оларды 15 жасқа дейін жетімдер үйінде ұстап, содан кейін жұмысқа орналастыруды жоспарлады. 1913 жылы Клеменс пен Густав ажырасты. 1918 жылы Эмилия монастырға келіп, отбасымен қарым-қатынасын тоқтатты. Ол өмірінің соңына дейін сол жерде тұрды. Кристин жетімдер үйінде болғанда, ол да қаһарлы болуға шақырылды. Клеменс бұған рұқсат бермей, оны жұмысқа орналастырды. Кристин монастырда түрлі шаруашылық жұмыстарды үйреніп, үй шаруа қызметкері болуға дайындалды. Кристин еңбекқор, жақсы пісіретін, бірақ кейде қарсы келетін адам ретінде сипатталды. Лея тыныш, іштен тығырық, мойынсұнғыш, бірақ Кристиндей епті емес деп есептелді. Жұмыс берушілер олардың еңбегіне риза болды, бірақ Клеменс олардың жалақысына қанағаттанбай, оларды жақсы жалақылы жұмыс іздеуге мәжбүр етті. Апалы-сіңлілер Ле-Ман қаласындағы үйлерде қызметші болып жұмыс істеді. Олар мүмкіндігі болғанда бірге жұмыс істеуді қалаған.
Christine was born on March 8, 1905. However, her mother was considered not to be nurturing and deemed unsuitable for motherhood. Christine was given to her paternal aunt and uncle soon after birth. She lived happily with them for seven years. Léa was born on September 15, 1911, and given to her maternal uncle, with whom she remained until he died. In 1912, when Émilia was 9 or 10 years old, it was alleged that Gustave had raped her. Clémence believed that Émilia had seduced her father and sent her to the Bon Pasteur Catholic Orphanage, which was known for its discipline. Soon afterward, Émilia was joined by Christine and Léa, who Clémence intended would remain at the orphanage until age 15, when they could be employed. Clémence and Gustave divorced in 1913. In 1918, Émilia decided to enter a convent, effectively ending her relations with her family. As far as can be ascertained, she lived out the remainder of her life there. During Christine's time at the orphanage, she also received the calling to become a nun. Clémence forbade this, instead placing her in employment. Christine had been trained in various household duties in the convent, easing her into becoming a live in maid. Christine was described as a hard worker and a good cook who could be insubordinate at times. Léa was described as quiet, introverted, and obedient but was considered less intelligent than Christine. Employers were content with their work; however, Clémence was not satisfied with their pay and forced them to seek better paid opportunities. The sisters worked as maids in various Le Mans homes. They preferred to work together whenever possible.
Қылмыстар
1926 жылы Кристин мен Лея Ланселин отбасының 6 rue Bruyère мекенжайында қызметшілер болып жұмыс істеді; зейнеткерлікке шыққан адвокат Рене Ланселин, оның әйелі Леони Ланселин және кіші қызы Женевьева сол үйде тұрды (үлкен қызы тұрмысқа шыққан). Бірнеше ай бойы жақсы қызмет еткеннен кейін Кристин Леони ханымды Леяны үй шаруашылығына жұмысқа алуға көндірді. Папин апалы-сіңлілі өздерінің өмірін ұзақ еңбекке арнады. Бірақ Кристин мен Лея отбасы үшін жұмыс істей бастағаннан кейін бірнеше жыл өткен соң, Леони ханым депрессияға түсті және Папиндер оның психикалық ауруының құрбаны болды. Ол тазалықты тым қатаң бақылап, жұмыстың сапасына шағымдана бастады. Леони ханым бірнеше рет оларға физикалық зорлық көрсетті. Ол оларды қорқытып-үркітіп, кейде басын қабырғаға соғып, жарақаттады. 1933 жылдың 2 ақпанында кешкі астың уақыты болғанда, Рене Ланселин Леони мен Женевьеваны бір досының үйінде күтуге шақырды. Леони ханым мен Женевьева сол күні дүкенге барған еді. Олар үйге келгенде, үйдің ішінде жарық болмады. Папин апалы-сіңлілі Леони ханымға жарықтың себебін Кристиннің істен шыққан үтікті қосып қойғанынан болғанын түсіндірді. Леони ханым ашуланып, үйдің бірінші қабатындағы дәлізден оларға шабуыл жасады. Кристин Женевьеваға шабуылдап, оның көзін ойып алды. Лея да күреске қосылып, Кристиннің бұйрығымен Леони ханымға шабуыл жасап, оның көзін де ойып алды. Кристин төменге жүгіріп, ас үйден пышақ пен балға алып келді. Ол екі қаруды да жоғарғы қабатқа алып шығып, шабуылды жалғастырды. Бір кезде апалы-сіңлілердің бірі ауыр қазанды алып, онымен Леони ханым мен Женевьеваның басына соқты. Ашуға беріліп, олар құрбандарының жамбасын және кәдімгі жерін қиып-жойды. Біраз уақыттан кейін Рене Ланселин үйге келгенде, үйдің қараңғы екенін көрді. Ол әйелі мен қызы кешкі асқа кеткенін ойлап, өзі де сонда барды. Досының үйіне келгенде, оның отбасы мүшелерінің ешқайсысы болмады. Ол шамамен сағат 18:30 немесе 19:00-де күйеу баласымен бірге үйіне қайтып келді, онда Папин апалы-сіңлілінің бөлмесіндегі жарықтан басқа үйдің барлық жағы қараңғы екенін көрді. Алдыңғы есік іштен құлыпталғандықтан, олар үйге кіре алмады. Екі ер адам бұл жағдайды күдікті деп санап, жергілікті полиция бөліміне хабарласып, көмек сұрады. Полиция қызметкерімен бірге олар Ланселиндердің үйіне оралды, онда полиция қызметкері бақтың қабырғасынан өтіп, үйге кірді. Ол кірген соң, Леони ханым мен оның қызы Женевьеваның денелерін тапты. Екеуі де ұрып-соғылып, пышақталғандықтан тану мүмкін емес еді. Леони ханымның көздері ойылып алынып, мойнындағы шарфтың бүктемесінде табылды, ал Женевьеваның бір көзі денесінің астынан, екіншісі дәліздің соңындағы баспалдақтан табылды. Полиция қызметкері Папин апалы-сіңлілілердің де осындай аяққа жеткенін ойлап, жоғарғы қабатқа көтерілді, бірақ олардың бөлмесінің есігі құлыпталған екен. Есікті қағып, жауап алмай, құлыпшыны шақырып, есікті ашты. Бөлме ішінде Папин апалы-сіңлілілер төсекте жатқандарын, ал жанында шашына қан жабысқан балғаны тапты. Сұраққа алғанда, олар бірден кісі өлтіргенін мойындады.
In 1926, Christine and Léa found live in positions as maids at 6 rue Bruyère for the Lancelin family; Monsieur René Lancelin, a retired solicitor, his wife Madame Léonie Lancelin, and their younger daughter Genevieve lived in the house (the elder daughter was married). After a few months of excellent service, Christine convinced Madame Lancelin to hire Léa as a chambermaid. The Papin sisters dedicated their lives to working long days doing their job. However, some years after Christine and Léa started working for the family, Madame Léonie developed depression and the Papins became the target of her mental illness. She began to scrutinize the cleaning and had become critical of the job done. There were various occasions of Madame Lancelin reportedly physically assaulting them. The abuse worsened: at its peak she would slam the sisters' heads against the wall. On the evening of Thursday, February 2, 1933, Monsieur Lancelin was supposed to meet Madame Léonie and Genevieve for dinner at the home of a family friend. Madame Léonie and Genevieve had been out shopping that day. When they returned home that afternoon, no lights were on in the house. The Papin sisters explained to Madame Lancelin that the power outage had been caused by Christine plugging in a faulty iron. Madame Lancelin became irritated and attacked the sisters on the first floor landing. Christine lunged at Genevieve and gouged her eyes out. Léa joined in the struggle and attacked Madame Lancelin, gouging her eyes out as ordered by Christine. Christine ran downstairs to the kitchen where she retrieved a knife and a hammer. She brought both weapons upstairs, where the sisters continued their attack. At some point, one of the sisters grabbed a heavy pewter pitcher and used it to strike the heads of both Lancelin women. In the midst of the rage, they mutilated the buttocks and thighs of the victims. Some time later, Monsieur Lancelin returned home to find the house dark. He assumed that his wife and daughter had left for the dinner party and proceeded to the party himself. When he arrived at his friend's home, he found that his family was not there. He returned to his residence with his son in law at approximately 18:30 or 19:00, where they discovered the entire house still dark except for a light in the Papin sisters' room. The front door was bolted shut from the inside, so they were unable to enter the house. The two men found this suspicious and went to a local police station to summon help from an officer. Together with the policeman, they returned to the Lancelin home where the policeman made entry into the home by climbing over the garden wall. Once inside, he found the bodies of Madame Lancelin and her daughter Genevieve. They had both been bludgeoned and stabbed to the point of being unrecognizable. Madame Lancelin's eyes had been gouged out and were found in the folds of the scarf around her neck, and one of Genevieve's eyes was found under her body and another on the stairs at the other end of the hallway. Thinking that the Papin sisters had met the same fate, the policeman continued upstairs only to find the door to the Papin sisters' room locked. After the officer knocked but received no response, he summoned a locksmith to open the door. Inside the room, he found the Papin sisters naked in bed together, and a bloody hammer, with hair still clinging to it, on a chair nearby. Under questioning, the sisters immediately confessed to the killing.
Сот және түрмеге қамау
Апалар кісі өлтіргендерін дереу мойындады, бірақ олардың өздерін қорғау үшін жасалғанын айтты. Сот барысында әйел бауырластар бірін-бірін қорғап, жасаған қылмыстарына жеке-жеке жауапкершілікті мойындады. Апалар түрмеге қамалып, бір-бірінен бөлек ұсталды. Кристин Леяны көре алмағандықтан қатты қиналды. Бір кезде түрме басшылары екі әйел бауырластың кездесуіне келісім берді. Кристин Леяға қарай ұмтылып, көйлегінің түймелерін шешіп, "Өтінемін, иә де!" деп жалбарынды, бұл инцесттік қатынасқа ұсыныс жасағанын көрсетеді. Апалы-сіңлілер Нант қаласындағы Бутеллерия зиратында бірге жерленген.
The sisters confessed to the murders immediately; however, they claimed that they had been committed in self defense. During the trial, the sisters protected each other and each confessed sole responsibility for the crimes committed. The sisters were placed in prison and separated from each other. Christine became extremely distressed because she could not see Léa. At one point, prison officials relented and allowed the two sisters to meet. Christine reportedly threw herself at Léa, unbuttoning her blouse, begging her "Please, say yes!" suggesting an incestuous sexual relationship. The sisters are buried together in the Cimeterie Boutellerie in Nantes.
Жан Женедің "Бөліктер"
Француз жазушысы Жан Женедің "Les Bonnes" пьесасы көбінесе Папин әпкелеріне негізделген деп есептеледі, бірақ Жене мұны жоққа шығарды. Дегенмен, пьеса Папин сестеріне ұқсайтын екі француз қызметшісінің қиын жағдайымен айналысады және қызметшілердің өмірге қанағатсыздықтарын, олардың әйелдеріне деген жеккөрушілікке ұласатын наразылықтарын көрсетеді. Жене Папин сестерінің қылмысына деген қызығушылығы, кемінде, орта тапқа деген жеккөрушілігінен және қылмыстан туған жаман даңққа қылмыскердің қалай ләззаттана алатынын түсінуінен туындады.
The play Les Bonnes by French writer Jean Genet often is thought to be based on the Papin sisters, although Genet said this was not the case. However, the play deals with the plight of two French maids who resemble the Papin sisters, and highlights the dissatisfaction of the maids with their lot in life, which manifests itself in a hatred for their mistress. Genet's interest in the crime of the Papin sisters stemmed at least partly from his contempt for the middle classes, along with his understanding of how a murderer could glory in the infamy that came from the crime.