Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Брайанттың Минстрельдері – 19-шы ғасырда Нью-Йорк қаласында өнер көрсеткен, қара жүзді минстрельдер труппасы. Труппаға Нью-Йорк штатының солтүстігінен келген О'Нилл ағайындылары жетекшілік еткен, олар Брайант есімін қабылдады.
19th century blackface minstrel troupe in New York City
Bryant's Minstrels was a blackface minstrel troupe that performed in the mid 19th century, primarily in New York City. The troupe was led by the O'Neill brothers from upstate New York, who took the stage name Bryant.
Тарих
Ежелгі ағасы Джерри Эфиопиялық серенадашылар, Кэмпбеллдің мизгерлері, Э. П. Кристидің мизгерлері және басқа да труппалардың ардагері болды. Losee's Minstrels, Sable Harmonists және Кэмпбеллдің мизгерлерімен гастрольде болған Дэн Брайант ән айтып, банджо ойнады. Нил (Корнелиус) Брайант аккордеон мен флютина ойнады. Басқа мүшелер, соның ішінде ағылшын туған скрипкашы Фил Айзекс, бастапқы құрамды толықтырды. Барлық музыканттар би билеп, комедиялық көріністерде ойнады, көбінесе импровизацияланған. Брайанттың "Минстрельдері" алғаш рет 1857 жылдың 23 ақпанында Бродвейдегі Механика залында өнер көрсетті. Брайанттар әрқайсысы өздерімен бірге басқа труппаларда ойнап, үйренген және жетілдірген әндер мен пьесаларды әкелді. Бұл ескі, сынақтан өткен туындылар негізінен плантация тақырыбындағы ностальгиялық форматты жасады, ол құлдықты жою туралы қазіргі талқылауды елемейтіндей болды. Репертуарда Стивен Фостердің "Gentle Annie" және Кристи Минстрельдерінің "See, Sir, See" және "Down in Alabama" әндері болды. Келесі бірнеше айда олар Нью-Йорктің ең танымал топтарының біріне айналды. The Clipper газеті 20 маусымда "Бұл қаладағы әртүрлі минстрель топтары арамызда 'Брайанттардың' пайда болуынан бері қолдаудан күрт азайды" деп жазды. Тағы бір рецензияда "эфиопиялық минстрельдікте бұрын-соңды көрілмеген комедиялық таланттың үйлесімі" туралы айтылды. Тіпті 1858 жылғы жалпыұлттық экономикалық төмендеу де олардың кірісіне зиян келтірмеді. Механика залы 1866 жылдың мамырына дейін олардың негізгі сахнасы болды. Көбінесе оған жатқызылатын "Дикси" әнін алғаш рет Брайанттар 1859 жылғы концертте сахнада орындады. Көптеген минстрельдік шоулардың соңғы бөлігі – негізгі театрдың қара бетпен бурлескілері болды, бірақ "Дикси" және оған ұқсас әндер плантациямен байланысты материалдарды жаңартты. Эмметтің әндері бәсекелес компаниялар арасында кеңінен тарады. Эмметтің ықпалы қарапайым биден толық ән мен биге айналуына да көмектесті. Кристи Минстрельдерінен кейін, Брайанттар Азамат соғысынан бұрын құрылған ең ұзақ өмір сүрген минстрель труппасы болды. 1866 жылдың мамырында Брайанттың Минстрельдері Механика залын тастап, көп ұзамай өртенген, минстрельдік промоутер Чарльз "Чарли" Уайтке қалдырды және Сан-Францискоға жолға шықты. Дэн Эмметт шілдеде труппадан кетіп қалды, бірақ кейде олар үшін әндер жаза берді. 1868 жылы Нью-Йоркке оралғанда, Брайанттар Шығыс 14-ші көшедегі Тамани Холлдағы Олимпиада театрын иеленді, кейін 23-ші көшедегі өз "Опера үйіне" көшті. 1860-шы жылдардың соңы мен 1870-ші жылдары минстрельдік өндіріс күрделене түсті және қымбаттады, ал труппалардың саны артты. Брайанттар дәстүрлі формулаларын сақтап, оның салдарынан танымалдылығы төмендеді. Дэн Брайант 1875 жылы Нью-Йорктегі үйінде қайтыс болды, бірақ труппа оның ағасы Нилдің басқаруымен тағы жеті жыл бойы жұмыс істеді.
The eldest brother Jerry, a veteran of the Ethiopian Serenaders, Campbell's Minstrels, E. P. Christy's Minstrels and other troupes, sang and played tambourine and bones. Dan Bryant, who had toured with Losee's Minstrels, the Sable Harmonists and Campbell's Minstrels, sang and played banjo. Neil (Cornelius) Bryant played accordion and flutina. Other members, including English born fiddler Phil Isaacs, rounded out the original roster. All of the minstrels danced and acted in comedy segments, which were often improvised. Bryant's Minstrels first performed on 23 February 1857 at Mechanics' Hall on Broadway. The Bryants each brought with them the acts and songs they had learned and perfected while playing in other troupes. These older, proven pieces created a nostalgic format of primarily plantation themed material that seemed to ignore contemporary discussion over abolition. Songs on the bill included Stephen Foster's "Gentle Annie" and the Christy Minstrels' "See, Sir, See" and "Down in Alabama". Over the next few months, they became one of New York's more popular acts. The Clipper wrote on 20 June that "The different bands of Minstrels, in this city, have experienced a wonderful falling off in patronage since the advent among us of the 'Bryants.'" Another review spoke of "a combination of comical talent . never before witnessed in Ethiopian Minstrelsy . ." Even a nationwide economic downturn in 1858 did not hurt their revenues. The Mechanics' Hall remained their primary venue until May 1866. The song "Dixie", usually attributed to him, was first performed on stage by the Bryants during an 1859 concert. The final act of most minstrel shows of the time were blackface burlesques of mainstream theater, but "Dixie" and songs like it prompted an industry wide revival of plantation related material. Emmett's songs proliferated among rival companies. Emmett's influence also helped mature the walkaround from a simple dance to a complete song and dance routine. Next to Christy's Minstrels, the Bryants were the longest lasting minstrel troupe to have formed before the Civil War. In May 1866, Bryant's Minstrels left Mechanics' Hall, which burned down not long after, to minstrel promoter Charles "Charlie" White and went on a road trip to San Francisco. Dan Emmett left the troupe in July, though he occasionally continued to compose for them. On their return to New York in 1868, the Bryants took over the Olympic Theatre in Tammany Hall on East 14th Street and later moved into their own "Opera House" on 23rd Street. The late 1860s and 1870s saw minstrel production grow increasingly elaborate and expensive and troupe sizes enlarge. The Bryants stuck with their traditional formula and their popularity waned as a result. Dan Bryant died in his New York City home in 1875, but the troupe carried on for seven more years under the management of his surviving brother Neil.