Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бельгиялық шығыстанушы тарихшы және иезуит (1862–1937)
Belgian orientalist historian and Jesuit (1862–1937)
Анри Ламменс (1 шілде 1862 – 23 сәуір 1937) – бельгиялық шығыстанушы тарихшы және иезуит, исламның ерте тарихы туралы француз тілінде жазған.
Henri Lammens (1 Jul 1862 – 23 Apr 1937) was a Belgian Orientalist historian and Jesuit, who wrote (in French) on the early history of Islam.
Иезуит ретінде білім алуы және мансабы
Бельгияның Гент қаласында католик фламандтық отбасында дүниеге келген Анри Ламменс он бес жасында Бейрутте Иса қоғамына қосылып, Ливан жерінде тұрақты қоныстанды. Ливандағы алғашқы сегіз жылында Ламменс араб, латын және грек тілдерін толық меңгерді, сондай-ақ Бейруттегі иезуиттер басқаратын Сент-Жозеф университетінде философияны оқыды. 1886-1891 жылдары ол сол университетте араб тілінен сабақ берді. Оның жарық көрген алғашқы жазбалары араб тіліне арналған. 1903 жылдан бастап Бейруттегі Сент-Жозеф университетінің Шығыстану факультетінде ислам тарихын оқытты. 1907 жылы ол Египеттегі Каир мен Александриядағы иезуиттер басқаратын университеттерде дәріс берді, ал 1919 жылы Бейрутке қайтып оралды. Ол сондай-ақ біраз уақыт Римде де тұрды.
Born in Ghent, Belgium of Catholic Flemish stock, Henri Lammens joined the Society of Jesus in Beirut at the age of fifteen, and settled permanently in Lebanon. During his first eight years in Lebanon, Lammens mastered Arabic as well as Latin and Greek, and he studied philosophy at the Jesuit run Saint Joseph University in Beirut. Between 1886 and 1891 he taught the Arabic language at the same university. His early published writings are on the subject of Arabic language. Starting in 1903 he taught Islamic history at the Oriental Studies Department at Saint Joseph University in Beirut. In 1907 he went to the Jesuit run universities at Cairo and Alexandria in Egypt to do the same, and returned to Beirut in 1919. He also lived in Rome for a while.
Басқа жазбалар
Ламменс Бейрутте жарық көрген католик журналының редакторы болды. Ол сонымен қатар Бейруттегі танымал "Аль-Махриқ" ғылыми журналына жиі мақала жазды. Маронит діни қызметкері және ғалымы Фадл Алла Әбу Халканың 1890 жылғы тарихи географиялық оқулығына жазған рецензиясында Ламменс Әбу Халканы грек, иврит және сирий тілдерін қоса алғанда, классикалық тілдерді білмегені үшін сынады. Генри Ламменс 1899 жылы "Аль-Махриқ" журналында "Палестинадағы еврейлер және олардың қоныстары" деген тақырыпта араб тіліндегі сионизм туралы ең алғашқы және ең терең зерттемелердің бірін жариялады. Ол қолданыстағы сионистік қоныстарды бес санатқа бөлді: Яффа және оның айналасы; Иерусалим және оның айналасы; Сафед және Билад әл-Бишара (яғни Галилея); Хайфа және оның айналасы, сондай-ақ Хавран және Трансиордания ('Абр әл-Урдүнн). Оның үні құрғақ және бейтарап болды, көрінерінде ол бұл мәселеге қызығушылық танытпады. Ол еврейлердің Палестинада тәуелсіз үкімет құруға ниеттенгендері туралы ешқандай дерек келтірмеді. Оның жалғыз сын-пікірі – еврейлер өздерінің колонияларын құруда Сұлтанның бұйрықтарын бұзды дегені болды. Оның жалғыз дереккөзі – Стамбулдағы Палестина қауымдастығы журналында жарияланған есеп болды.
Lammens was the editor Al Bashir, a Catholic journal published in Beirut. He was also a frequent contributor to the popular Beirut based scholarly journal, Al Machriq. In a review of the 1890 historical geography textbook by Maronite priest and scholar Fadl Allah Abu Halqa, Lammens criticised Abu Halqa for his ignorance of the classical languages, including Greek, Hebrew and Syriac. Henry Lammens published one of the earliest in depth pieces on Zionism in Arabic in 1899 in the journal al Machriq, titled The Jews in Palestine and their Settlements. He surveyed the existing Zionist settlements, dividing them into five categories: Jaffa and its surroundings; Jerusalem and its Surroundings; Safed and Bilad al Bishara (i. e. the Galilee); Haifa and its surroundings, and the Hawran and Transjordan ('Abr al Urdunn). His tone was dry and detached, seemingly indifferent to the whole matter. He made no mention anywhere that the Jews were interested in establishing an independent government in Palestine. His only point of criticism was that the Jews had violated orders of the Sultan in establishing their colonies. His only source was a report published in the Istanbul based, Journal of the Palestine Association.