Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Стивен Ван МакХон (23 наурыз 1970 жыл - 11 қараша 2005 жыл) – АҚШ-тың Солтүстік Каролина штатында өлім жазасына кесілген кісі өлтіруші. Ол 1990 жылдың 3 маусымында Солтүстік Каролина штатының Сурри округінде анасы Милдред Джонсон Адамс пен әкесі Уэсли Далтон Адамс ағаны өлтіргені үшін сотталды.
Steven Van McHone (March 23, 1970 – November 11, 2005) was a murderer executed by the U. S. state of North Carolina. He was convicted of killing his mother, Mildred Johnson Adams, and stepfather Wesley Dalton Adams Sr. on June 3, 1990, in Surry County, North Carolina.
Қылмыс
Стивен МакХонның әкесінің баласы Уэсли Адамс кіші және оның әйелі Венди, Уэсли Адамс аға мен оның әйелі Милдредтің үйіне қонаққа келді. 3 маусым күні, түнгі сағат 00:00-ден кейін, Уэсли кіші мен Венди төсекте жатқанда, МакХон екеуінің дауыс көтерісіп сөйлесіп жатқанын естіді. Милдред Адамс олардың бөлмесіне кіріп, үйде болған тапаншаны алып қойғандары туралы сұрады. Олар жоқ деді, ол есікті жабыстырып кетті. Уэсли кіші киініп үлкермей, үш оқ атылды. Венди, аға Уэслидің күйеуіне 911 нөміріне қоңырау шалуын айтқанын естіді. Уэсли кіші әкесі мен өгей ағасының күресіп жатқанын көрді, ал МакХонның қолында тапанша болды. Уэсли кіші МакХонды қарусыздандыра алды, бірақ телефонға қайта келгенде, күрес қайта басталды, содан кейін екеуі оның көзінен жоғалып, дәліз бойымен кетіп қалды. Бір минуттан соң әкесі оралып, өгей анасының "сыртта, бетімен жерге құлап жатқанын" айтты. МакХон қайтадан пайда болды, қолында мылтық болды, оны атуға дайындады. Оның әкесі оған қарай барып, мылтықты ұстап алуға тырысты, бірақ МакХон оқ атып, Уэсли ағаны сонша күшпен лақтырып жіберді, одан Уэсли кіші де құлап кетті. МакХон мен Уэсли кіші тағы да күресті, МакХон Уэсли кішіге қарғыс айтып, жылап, жасаған ісі үшін оны атып өлтүрсін деп өтінді. Бірінші шұғыл көмек тобы оқиға орнына келді, үлкен кеуде жарақатынан Уэсли ағаның денесі табылды, ал Милдред Адамс тірі, бірақ басына оқ тиген. Сағат 02:00 шамасында Сурри округі шерифінің орынбасары келді, МакХон патрульдік машинаға отырғызылды. Шериф орынбасары МакХонның аузынан спирт иісі келгенін, бірақ оның мас емес екенін, өзінің іс-әрекеттері мен салдарынан хабардар екенін айтты.
Steven McHone's stepbrother Wesley Adams Jr. and his wife Wendy were visiting Wesley Adams Sr. and his wife, Mildred. Just after midnight on June 3, McHone was heard arguing with the couple by Wesley Jr. and Wendy, who were in bed. Mildred Adams entered their room and asked if they had moved a handgun that was in the house. They replied that they hadn't and she left and closed the door. Before Wesley Jr. could get dressed, three shots were heard. Wendy said she heard the elder Wesley tell her husband to call 9 1 1. Wesley Jr. saw his father and stepbrother wrestling and McHone was holding a handgun. Wesley Jr. managed to disarm McHone but then when he returned to the phone, the wrestling resumed and then the two headed out of sight of him, up a hallway. His father returned about a minute later saying that his stepmother was "facedown out back." McHone reappeared carrying a shotgun, raising it into a firing position. His stepfather moved towards him and attempted to grab the gun, but McHone fired, throwing Wesley Sr. with such force that he hit and knocked down Wesley Jr. McHone and Wesley Jr. struggled again, with McHone cursing Wesley Jr. and crying, asking Wesley Jr. to shoot him for what he had done. The first response team arrived at the scene and found Wesley Sr. dead with a large chest wound, and Mildred Adams alive, but with a gunshot wound to the head. About 2 a. m., a deputy sheriff with the Surry County Sheriff's Department arrived and McHone was placed into a patrol car. The deputy sheriff would testify that although he smelled alcohol on McHone's breath, he did not believe that he was drunk to the point of not being aware of his actions and the consequences.
Атқару
1991 жылғы 7 наурызда МакХон өлім жазасына кесілді. Оның шағымдарының негізінде ол кісі өлтіру кезінде алкоголь және мүмкін басқа да есірткілердің әсері астында болғандығы жатты. Ерікті түрде мас болу Солтүстік Каролина штатының заңдары бойынша, өлім жазасынан босатуға негіз бола бермейді. Сонымен қатар, соттасушы адвокат прокурордың орынсыз мәлімдемелеріне және қазылар алқасының жеткіліксіз нұсқауларына қарсылық білдірмеген. 2005 жылғы 9 қарашада Сурри округінің Жоғарғы сотының судьясы Андерсон Кромер жедел жәрдем қызметкері Тереза Дурхамның куәлігін тыңдауға келіскеннен кейін, атқарылу тоқтатылды. Дурхамның мәлімдемесінде Милдред Адамс МакХонның өзін атпағанын айтқандығы көрсетілген. Бірақ, Солтүстік Каролинаның Жоғарғы соты бұл шешімді келесі күні бір беттік қаулымен себеп көрсетпей жоққа шығарды. 10 қарашада губернатор Майк Исли кешірім туралы өтінішті қабылдамады, ал МакХонның АҚШ Жоғарғы сотына берген апелляциясы жауапсыз қалды. Исли МакХонның отбасымен кездесті, олардың бір бөлігі оның өлім жазасын орындамауын тіледі. Соңғы тамақ ретінде ол орташа пісірілген портерхаус стейк, стейк-фри, шоколадты сыр торт және 20 унциялық Mountain Dew сұрады. Таңғы сағат 1:50-де (EST) тікшеге байланған күйі атқару камерасына кіргеннен кейін, ол ресми соңғы сөздерін айтпады, бірақ өгей бауырына "Мен өте өкінемін" деген сөздерді айтқандай болды. Содан кейін МакХон адвокатымен және ресми куәгерлердің арасында болған екі досымен күлімсіресіп, күлді. Сағат 2-де атқарушылар МакХонның тамырға құйылған құбырына тыныштандыратын дәрі қосты. Ол екі минут ішінде көзін жұмып, ұйықтап қалғандай көрінді. Содан кейін екі уытты зат қосылды, сағат 2:05-те МакХонның денесі қысқаша дірілдеді және беті ақшыл болды. Ол кейін қозғалмады. Сағат 2:10-да оның қазасы расталды.
McHone was sentenced to death on March 7, 1991. His appeals centered on the fact he was under the influence of alcohol and possibly other drugs at the time of the murders. Voluntary intoxication is a defense to a capital indictment under North Carolina state law. Also the trial counsel had failed to object to inappropriate statements of the prosecutor and unsatisfactory jury instruction. On November 9, 2005, the execution had been stayed after Surry County Superior Court Judge Anderson Cromer had agreed to hear testimony from paramedic Teresa Durham, who said in an affidavit that Mildred Adams had said McHone had not shot her. This ruling was overturned by the North Carolina Supreme Court the next day, without reason, in their one page decision. Clemency was denied by Governor Mike Easley on November 10 and McHone's appeal to the Supreme Court of the United States was denied without comment. Easley had met with the family of McHone, some of whom wished that he not be executed. For his last meal he ordered medium rare porterhouse steak, steak fries, chocolate cheese cake, and a 20 oz. Mountain Dew. After entering the execution chamber strapped to a gurney at 1:50 a. m. EST, he did not make an official final statement but did appear to say "I'm so sorry" to his stepbrother. McHone then exchanged smiles and laughter with his attorney and with two friends, who were among nine people who served as official witnesses. At about 2 a. m., executioners added a sedative to McHone's intravenous lines. He closed his eyes within two minutes and appeared to be asleep. Two lethal chemicals were added, and at 2:05 a. m. McHone's torso shook quickly and his face became pale. He appeared not to move afterward. He was pronounced dead at 2:10 a. m
Уэсли Адамс кіші атқарылғаннан кейін мәлімдеме жасады:
"Біз Стивтің өліміне қайғырып, оларға көңіл білдіреміз және жұбаныш тілейміз. Бірақ, әділдік орнатылды деп санаймыз және оның тағдыры көп жыл бұрын шешілді. Біздің ойымызша, заңмен белгіленген жазаның орындалуы, өмірді қасақана және қатыгездікпен қиғандарды кешіруден гөрі, адам өмірінің қадір-қасиеті туралы күшті хабарлама береді."
Wesley Adams Jr. released a statement after the execution:
"We have sympathy and pray for comfort for those who will grieve Steve's passing. We do, however, feel that justice was upheld and that this fate was sealed many years ago. We feel that the enforcement of duly deliberated and prescribed sentences send a stronger message, as to the sanctity of human life, than does the sparing of those who have taken life willfully and brutally."