Филипп Махарадзе: Советтік Грузия революционері мен мемлекет қайраткері
Filipp Makharadze
Филипп Махарадзе (1868-1941): грузинский революционер, большевик, гос. деятель. Участие в революции 1905г., создание Тбилисского Совета. История Грузии.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Кеңес Грузиясының революционері және үкімет шенеунігі (1868–1941)
Soviet Georgian revolutionary and government official (1868 1941)
Филипп Есеевич Махарадзе (Филипп Махарадзе; 9 наурыз 1868 – 10 желтоқсан 1941) – грузин большевик революционері және үкімет шенеунігі.
Filipp Yeseyevich Makharadze (, Филипп Махарадзе; 9 March 1868 – 10 December 1941) was a Georgian Bolshevik revolutionary and government official.
Өмір
Шемокмеди ауылында (Гурия, Грузия) туған Махарадзе Тбилисидегі теологиялық семинарияда оқыды, кейін Варшавадағы (Польша) ветеринариялық институтты бітірді. 1891 жылы Әлеуметтік-демократиялық қозғалысқа қосылып, Грузия мен Әзірбайжандағы қызметке қатысты. 1903 жылы Ресей Социал-демократиялық Еңбек партиясының Кавказдық Бірлескен Комитетіне қосылды және Кавказдағы 1905 жылғы революцияда белсенді рөл атқарды; 1907 жылы көрнекті грузин қоғам қайраткері Илия Чавчавадзенің қазасына қатысы бар деген күдік туды. 1907–1915 жылдары ол Закавказьедегі түрлі большевиктік ұйымдарға жетекшілік етті, ал Ақпан революциясынан кейін Тбилиси жұмысшы және әскер депутаттары кеңесін құруға бірге атсалысты. 1917 жылдың сәуір айында РСДРП(Б) 7-ші конференциясына делегат ретінде сайланды және большевиктердің Кавказ өңірлік комитетінде қызмет етті. 1919–1920 жылдары ол тәуелсіз Грузияның меньшевик үкіметіне қарсы күрескен большевиктік ұйымдарға жетекшілік етті. Грузияны Кеңес билігі басып алғаннан кейін, 1921 жылдың ақпанында Грузия революциялық комитетінің төрағасы болды, содан кейін Грузия Орталық Атқару Комитетіне басшылық етті. 1922 жылы Махарадзе «Грузия ісіне» қатысып, Серго Орджоникидзенің Грузияға қатысты жоспарларына қарсы шықты. Келесі он жыл бойы Махарадзе Транскавказдық КСР Госпланына, Грузия Халық Комиссарлар Кеңесіне және Транскавказдық КСР Орталық Атқару Комитетіне жетекшілік етті. 1938 жылы Грузин КСР Жоғарғы Кеңесі Президиумының төрағасы болды, кейіннен КСРО Жоғарғы Кеңесі Президиумы төрағасының орынбасары лауазымына көтерілді. Коммунистік партияның 12-ден 18-ші съездеріне қатысып, Марксизм-Ленинизм институтын басқарды. Саяси өмірінде Махарадзе бірқатар еңбектер жазды, оның ішінде Александр Пушкин және Максим Горький туралы монографиялар, сондай-ақ «Транскавказдағы большевиктік революциялық қозғалыс тарихы» (1927), «Грузиядағы кеңестер және кеңес билігі үшін күрес» (1928), «Грузияның 19 ғасырдағы тарихы» (1932) және «Грузиядағы жұмысшылар мен шаруалар қозғалысының тарихы» (1932) кітаптары бар.
Born in the village of Shemokmedi (Guria, Georgia), Makharadze studied at the Theological Seminary in Tbilisi and later graduated from the Veterinary Institute of Warsaw (Poland). He joined the Social Democratic movement in 1891 and participated in activities in Georgia and Azerbaijan. In 1903, he joined the Caucasian Joint Committee of the Russian Social Democratic Labour Party and played an active role in the 1905 Revolution in the Caucasus; he was allegedly involved in the assassination of the prominent Georgian public figure Ilia Chavchavadze in 1907. In 1907–1915, he led various Bolshevik groups in Transcaucasia and, after the February Revolution, he co founded the Tbilisi Soviet of Workers' Deputies. In April 1917, he was elected as a delegate to the 7th RSDRP(B) Conference and served in the Bolshevik Caucasian Region Committee. In 1919–1920, he led Bolshevik groups resisting the Menshevik government of independent Georgia. After the Soviet takeover of Georgia, he became chairman of the Georgian Revolutionary Committee in February 1921 and then directed the Georgian Central Executive Committee. In 1922, Makharadze was involved in the Georgian Affair and opposed Sergo Ordzhonikidze's designs with respect to Georgia. Over the next decade, Makharadze headed the Transcaucasian SFSR Gosplan, the Georgian Council of People's Commissars and the Transcaucasian SFSR Central Executive Committee. In 1938, he became the Chairman of the Presidium of Supreme Soviet of the Georgian SSR and later rose to the position of deputy presidium chairman of the USSR Supreme Soviet. He attended the 12th through 18th Congresses of the Communist Party and directed the Institute of Marxism–Leninism. During his political career, Makharadze also authored a number of works, including monographs on Alexander Pushkin and Maxim Gorky, and books on the history of the Bolshevik revolutionary movement in Transcaucasia (1927), on the Soviets and the struggle for Soviet power in Georgia (1928), on the history of Georgia in the 19th century (1932), and the history of the workers' and peasants' movement in Georgia (1932).