Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Осман империясындағы конституциялық монархия кезеңі (1908–1920)
Period of constitutional monarchy in the Ottoman Empire (1908–1920)
Екінші конституциялық дәуір (; İkinci Meşrutiyet Devri) – Осман империясындағы 1908 жылғы жас түркі төңкерісі мен 1920 жылғы Бас Ассамблеяның таратылуы арасындағы, империяның құлдырау кезеңінде парламенттік биліктің қайта орнатылған кезеңі. Сұлтан Абдулхамид II-нің абсолюттік билігіне жас түрктер қарсы шықты, ол реформаторлардың құпия қозғалысы болып, конституциялық монархияны қалпына келтіруді талап етті. 1908 жылы жас түрктердің ішіндегі «Одақ және прогресс комитеті» (CUP) фракциясы Абдулхамид II-ді 1876 жылғы либералды конституцияны және жас түрк төңкерісіндегі Бас Ассамблеяны қайта орнатуға мәжбүр етті. Абдулхамид бұған дейін парламент пен конституцияны 1878 жылы, олар енгізілгеннен екі жыл өткен соң тоқтатқан еді. Алғашқы конституциялық дәуірде саяси партиялар болмаған, екінші дәуірде империя ішінде бұрын-соңды болмаған саяси көптік пен ашық сайлаулар өтті. Бұл кезең саяси тұрақсыздықпен сипатталды, өйткені оппозициялық топтар CUP үстемдігіне және оның күшейе берген репрессивті бейіліне қарсы тұруға тырысты. 1909 жылы CUP 31 наурыздағы оқиға кезінде Константинопольден (Истанбул) уақытша қуылды, бұл қала гарнизонының сарбаздарының бүлік көтергенінен туған реакциялық көтеріліс болды. Дағдарыстан кейін Абдулхамид II тақтан алынып, оның інісі Мехмед V сұлтан болып тағайындалды. Екінші ірі партия – «Азаттық және келісім партиясы» CUP-пен билік үшін күресіп тұрды. 1912 жылғы жалпы сайлауда CUP-тың сайлауда алаяқтық жасауынан кейін, оның әскери қанаты 1912 жылдың шілдесінде сәтті төңкеріс жасады. CUP келесі жылы төңкеріс арқылы билікті қайта алып, басқа оппозициялық партияларды қуғынға түсірді, «Үш паша» – Талаат паша, Энвер паша және Джемал паша басқаратын бірпартиялық жүйені орнатты. Империя тұрақты дағдарыс жағдайында болды, себебі үнемі аумақтық шығындарға ұшырады: Болгария тәуелсіздігін жариялады, Австрия-Мажарстан Боснияны аннексиялады, ал Осман Македониясындағы этникалық қақтығыстар тоқтамай жалғасты. Италия 1911 жылы Осман Триполитаниясына басып кірді, ал империя 1912 жылы Балқан одағы Румелияны басып алғанда Еуропадағы қалған аумағының көп бөлігінен айырылды. 1914 жылы Осман империясы Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысты, ал радикалданған CUP империяның армян, ассириялық және грек азаматтарына қарсы этникалық тазалау мен геноцид жасады, бұл оқиғалар кейде «Кейінгі Осман геноцидтері» деп аталады. 1918 жылы Осман империясы капитуляциялағаннан кейін CUP басшылығы эмиграцияға қашып кетті, ал одақтастар Константинопольді басып алды. Осман парламенті Анкарадағы түрік революционерлерімен Амасия протоколына қол қойып, «Мисак-и Милли» (Ұлттық келісім) келісіміне келісіп, одақтастардың наразылығын тудырды. Лондон конференциясынан кейін Осман империясын бөлу жоспарлары күшейген кезде одақтастар жиналысты таратуға мәжбүр болды, осылайша Екінші конституциялық дәуір аяқталды. Көптеген парламентарийлер Түркияның Тәуелсіздік соғысы кезінде Ұлы Ұлттық Ассамблеяның мүшелері болды және ақырында республикада мансаптарын жалғастырды.
The Second Constitutional Era (; İkinci Meşrutiyet Devri) was the period of restored parliamentary rule in the Ottoman Empire between the 1908 Young Turk Revolution and the 1920 dissolution of the General Assembly, during the empire's twilight years. The absolutist rule of Sultan Abdulhamid II had been opposed by the Young Turks, an underground movement of reformists which called for the restoration of constitutional monarchy. In 1908, a faction within the Young Turks called the Committee of Union and Progress (CUP) forced Abdulhamid II to restore the liberal constitution of 1876 and the General Assembly in the Young Turk Revolution. Abdul Hamid had previously suspended the parliament and constitution in 1878, two years after they had been introduced. Whereas the short First Constitutional Era lacked political parties, the second era initially featured unprecedented political pluralism within the empire and openly contested elections. The period was marked by political instability as opposition groups attempted to challenge the CUP's dominance and its increasingly repressive tendencies. In 1909, the CUP was briefly expelled from Constantinople (Istanbul) during the 31 March incident, a reactionary uprising sparked by a mutiny of soldiers from the city's garrison. In the aftermath of the crisis, Abdulhamid II was deposed and his brother Mehmed V appointed sultan. The second largest party, the Freedom and Accord Party, remained locked in a power struggle with the CUP and following electoral fraud by the CUP in the 1912 general election its military wing launched a successful coup in July 1912. The CUP regained power in a coup the following year and repressed other opposition parties, effectively establishing a one party state led by the "Three Pashas", Talaat Pasha, Enver Pasha, and Cemal Pasha. The empire was in a perpetual state of crisis as it suffered continual territorial losses: Bulgaria declared independence, Austria Hungary annexed Bosnia and ethnic conflict in Ottoman Macedonia continued unabated. Italy invaded Ottoman Tripolitania in 1911 and the empire lost the vast majority of its remaining European territory when the Balkan League overran Rumelia in 1912. In 1914, the Ottoman Empire entered World War I and the increasingly radicalised CUP conducted ethnic cleansing and genocide against the empire's Armenian, Assyrian, and Greek citizens, events sometimes collectively referred to as the Late Ottoman genocides. Following the Ottoman surrender in 1918, the CUP leadership fled into exile and the Allies occupied Constantinople. The Ottoman parliament angered the Allies by signing the Amasya Protocol with Turkish revolutionaries in Ankara and agreeing to a Misak ı Millî (National Pact). As plans for the partition of the Ottoman Empire advanced following the Conference of London, the Allies forced the dissolution of the assembly, thus bringing the Second Constitutional Era to an end. Many parliamentarians would become members of the Grand National Assembly during Turkey's War for Independence, and ultimately continued their careers in the Republic.
Өмірбаян
Француз революциясы мен Наполеон соғыстарының салдарынан ұлтшылдық және ұлттық мемлекеттер сияқты идеялар кеңінен тарады, бұл көпмәдени елдер мен империялардың азшылық этникалық топтар үшін заңды болып көрінуін қиындатты. Осман империясы да осы ұлтшылдық толқынынан тыс қалмады, және оның христиан халқы, әсіресе, толық тәуелсіздік талап ету үшін көтеріліс жасауды бастады. Осман билігімен байланысы жоқ христиандардың тәуелсіздік талаптары империяның бұрынғы көпмәдени қоғамын теріс өзгертіп, көршілер арасында зорлық-зомбылық пен күдік тудырды. Империяның көптеген мәселелерін шешу үшін 1839–1876 жылдар аралығында Танзимат реформалары жүзеге асырылды. Бұл реформалар Осман империясын жаңғырту ғана емес, сонымен қатар этно-діни емес, Осман әулетіне деген ұлттық мақтанышқа негізделген біртұтас Осман ұлттық санасын қалыптастыру мақсатын көздеді. Империя алдындағы тағы бір мәселе – христиан халқының Еуропа державаларының сыртқы қолдауы арқасында мұсылман халқымен салыстырғанда айтарлықтай экономикалық жетістіктерге қол жеткізуі болды. Сондықтан орталықтандыру және экономикалық ұлтшылдық Османшылдық пен Танзиматтың маңызды мақсаттары болды. Олардың мақсаты – ескірген Миллет жүйесін жою сияқты бұрынғы автономды қоғамдық бөлімдерді біріктіру арқылы заң алдында барлығына теңдік құру, сондай-ақ үкіметке мұсылман халқына байлық пен мүмкіндіктерді қайта бөлуге мүмкіндік беру болды. Абдулхамид II 1876 жылы Осман империясындағы реформалардың шарықталу кезеңінде таққа отырды. Оның сұлтан ретіндегі алғашқы қадамдарының бірі – Осман империясын конституциялық монархияға айналдыру болды, осылайша империяның демократиямен алғашқы, бірақ қысқа ғасырлық тәжірибесі – Бірінші конституциялық дәуір басталды. Алайда, 1877–1878 жылдардағы Ресейдің басып кіруінен кейін, соғысты басқарудағы сыннан кейін Абдулхамид сұлтан ретіндегі конституциялық өкілеттігін пайдаланып парламент пен конституцияны тоқтата тұрды. Оның орнына ол империяның ислами сипатын және өзінің халифа ретіндегі мәртебесін баса назарлайтын автократ ретінде билік жүргізді (замандастары атап өткендей, көптеген адамдар жаңа режимге бірнеше жылдан кейін оның ескірген деспотизміне қайта оралуды қалады). 1877–78 жылдардағы Ресейге қарсы соғыс империя халқының көп бөлігі үшін ауыр соққы болды. Ресей әскері Константинопольге (Истанбул) жақын келді, сонымен қатар соғыс кезінде көптеген Балқан мұсылмандары қуып шығарылды және қаза тапты. Нәтижесінде 1878 жылғы Берлин шарты көптеген Балқан елдерінің тәуелсіздігін және Кавказ вилаяттарының жоғалуын бекітті. 1881 жылы империя банкротқа ұшырағанда Осман экономикасы Еуропа державалары бақылауындағы Осман мемлекеттік қарыз басқармасының бақылауына көшті, ол империяның қаржысын басқаруға арналған еді. Хамиди автократиясының негіздемесі империяның құламауына жол бермеу болғанымен, көптеген адамдар Абдулхамидтің батыс державаларының қысымына егемендік, жер және экономиканы беру арқылы мойынұсқағанын екі жүзділік деп санады. Осман экономикасындағы Осман христиандарының үстемдігі және Осман қаржысына Еуропаның бақылауы мұсылман халқының арасында христианға қарсы ксенофобияға әкелді. Осман христиандары, әсіресе Осман армяндары, Хамиди қанағатсыздықтарынан (1894–1896) кейін Осман азаматтары ретінде өздерінің қауіпсіздігін сезінбей бастады және үкіметтен автономия талап ете бастады. Осы жағдайда «Жас түріктер» қозғалысы империядағы Абдулхамид II сұлтанның абсолютизміне қарсы шыққан элементтердің еркін коалициясы ретінде құрылды. Конституционализмге деген ортақ сеніммен біріктірілген олар Осман империясындағы зайырлы заңды кодификациялау Осман ұлтшылдығын дамытады және этникалық қақтығыстарды болдырмайды, соның арқасында империя қалған Балқан аймақтарын сақтап қалуға көмектеседі деп мәлімдеді.
A consequence of the French Revolution and the Napoleonic wars was popularisation of ideas such as nationalism and nation states, which made multi cultural countries and empires increasingly difficult to appear legitimate to minority ethnic groups. The Ottoman Empire was no exception to this wave of nationalism, and its Christian subjects would especially start to rise up to demand full independence. These demands for independence by Christians who did not identify with Ottoman rule would therefore turn the Empire's previously multicultural society upside down, creating cycles of violence and suspicion between neighbors. To solve the many problems the Empire was facing the Tanzimat reforms (1839–1876) were undertaken not only to modernize the Ottoman Empire, but also to build a cohesive Ottoman national identity centered around national pride in the House of Osman rather than in an ethno religious group. Another problem facing the Empire was that its Christian subjects achieved significant economic advancement in contrast to its Muslim subjects due to external patronage from the European powers, which Muslims were not given access to. Therefore, centralization and economic nationalism were also key goals of Ottomanism and Tanzimat, not only in create equality for all under the law by consolidating previously autonomous sections of society such as abolishing the outdated Millet system, but also to empower the government to redistribute wealth and opportunity to its Muslim subjects. Abdulhamid II ascended to the throne in 1876 at the height of this period of reform in the Ottoman Empire. One of his first acts as Sultan was transforming the Ottoman Empire into a constitutional monarchy with the introduction of a constitution, thus starting the Empire's first short experience with democracy: the First Constitutional Era. However, in the aftermath of Russian invasion in 1877–1878, following criticism of his handling of the war, Abdulhamid used his constitutional power as Sultan to suspend parliament and the constitution. He instead went on to rule as an autocrat (istibdâd as marked by contemporaries, although many expressed longings for his old fashioned despotism a few years into the new regime), emphasizing the empire's Islamic character and his position as Caliph. To many in the empire, the war against Russia in 1877–78 was traumatic. The Russian army almost captured Constantinople (İstanbul) and the war also saw the expulsion and massacres of many Balkan Muslims. The resultant 1878 Treaty of Berlin established the independence of many Balkan nations and the loss of the Caucasian vilayets. When the Empire declared bankruptcy in 1881 the Ottoman economy came under the control of the Ottoman Public Debt Administration, an institution controlled by the European powers and designed to manage the Empire's finances. Though the justification of the Hamidian autocracy was so that the empire won't collapse, many found it hypocritical of Abdulhamid to be content with foreign pressure by conceding sovereignty, land, and the economy to western powers. The combination of European control over Ottoman finances and Ottoman Christian domination in the Ottoman economy resulted in much anti Christian xenophobia in its Muslim subjects. Ottoman Christians, especially Ottoman Armenians, started to increasingly feeling insecure in their position as Ottoman subjects after these sentiments manifested in the Hamidian massacres (1894–1896), and started demanding autonomy from the government. It was in this context the Young Turks movement formed as a loose coalition of elements in the empire opposed to Sultan Abdulhamid II's absolutism. Held together by a common belief in constitutionalism, they argued that the codification of secular law in the Ottoman Empire would foster a sense of Ottoman nationalism and prevent ethnic conflict, helping the empire to hold on to its remaining Balkan territories.
Жас түрік төңкерісі (1908)
Жас түрік төңкерісі Македониядағы Біріккен және Даму Комитетінің (БДК) жақтастарының шағын көтерілісімен басталды және империя бойынша жылдам тарады. Македониядағы көпұлтты вилайеттер жылдар бойы биліктің құлдырауына тап болды және «Македония күресі» деп белгілі этникалық қақтығысқа ұшырады. Бұл, аймақтағы әскери шенеуніктер үшін жүйені реформалауді уәде еткен БДК сияқты революциялық ұйымдарға қосылуды тартымды етті. Провинцияны қайта бақылауға ала алмаған Сұлтан Абдулхамит II 1876 жылғы конституцияны қайта жариялады және 1908 жылдың 23 шілдесінде парламентті қайта шақырды. Төңкерістен кейін билік бұлжымай сарай (Абдулхамит), Жоғарғы Порта және БДК арасында бөлісті, оның Орталық Комитеті әлі де Салоникада орналасқан және қазіргі күшті жасырын күштер тобын білдірді. 1876 жылғы жаңартылған Осман Парламенті екі палатадан тұрды: Сенат (жоғарғы палата) және Депутаттар палатасы (төменгі палата). Депутаттар палатасы халық тарапынан сайланды, әр 50 000 еркекке, 25 жастан асқан және салық төлеген азаматтарға бір депутаттан берілді. Сенаторлар, керісінше, Сұлтан тарапынан өмір бойына тағайындалды, 40 жастан асып, олардың саны Депутаттар палатасы мүшелерінің үштен бірінен аспауы керек еді. Жалпы сайлау әр төрт жыл сайын өткізілуге тиіс болды. Алайда, жалпы халық Парламентте өкілдік еткісі келген депутаты үшін тікелей дауыс бермеді. 15 сайлау округінің әрқайсысында тіркелген сайлаушылар 500 сайлаушыға 1 делегаттан сайлауға құқылы болды, ал бұл делегаттар (сайланған әкімшілік кеңестер) Палатадағы өкілдерді таңдаудың нақты құқығына ие болды. Сонымен қатар, аумақтарды басқару осы делегаттарға сайланған Әкімшілік Кеңестерде сеніп тапсырылды. Осылайша, бұл Кеңестер сайланды және сайлау алқасы ретінде ғана емес, сонымен қатар провинциялар мен аудандардағы жергілікті билік ретінде де қызмет етті (түрікше: вилайеттер).
The Young Turk Revolution began with a small insurrection of Committee of Union and Progress (CUP) supporters in Macedonia and spread quickly throughout the empire. The multiethnic vilayets in Macedonia for years faced a collapse of authority and were going through an ethnic conflict known as the Macedonian Struggle. This made recruitment to revolutionary societies like the CUP promising to reform the system attractive to army officers stationed in the region. Unable to regain control of the province, Sultan Abdulhamid II announced the restoration of the 1876 constitution, reconvening the parliament on 23 July 1908. After the revolution, power was informally shared between the palace (Abdulhamid), the Sublime Porte, and the CUP, whose Central Committee was still based in Salonica, and now represented a powerful deep state faction. As in 1876, the revived Ottoman Parliament consisted of two chambers: a Senate (upper house) and a Chamber of Deputies (lower house). The Chamber of Deputies was elected by the people, in the ratio of one member for every 50,000 males of the population over the age of 25 who paid taxes. Senators, on the other hand, were nominated for life by the Sultan, had to be over 40 years of age, and their number could not exceed a third of the membership of the Chamber of Deputies. General elections were to take place every four years. The general population did not, however, vote directly for the Deputy that he desired to represent him in the Parliament. In each of the 15 electoral districts, registered voters were entitled to choose delegates in the proportion of 1 delegate for 500 voters, and these delegates (elected Administrative Councils) had the actual power of choosing the representatives in the Chamber. Moreover, the administration of territories was entrusted to these delegates in the elected Administrative Councils. Thus, these Councils were elected and served not only as an electoral college, but also as a local government in the provinces and districts (Turkish: vilayets).
Бастапқы қайта ашу (1908-1909)
Конституция мен парламент қайта құрылғаннан кейін, көптеген Жас түркі ұйымдары, CUP сияқты, саяси партияларға айналды. Дегенмен, конституцияны қайта орнату мақсатына қол жеткізгеннен кейін, осы біріктіруші фактордың жоқтығынан CUP және революция жарылып, түрлі фракциялар пайда бола бастады. Мехмед Сабахеттин басқарған либералды Жас түркі фракциясы «Еркіндік» партиясын құрды, ал 1911 жылы – «Еркіндік және келісім» партиясын. «Еркіндік» партиясы либералды көзқараста болды, британдық ықпалы күшті және сарайға жақын тұрды. CUP либералдармен ынтымақтастық жасағанымен, олардың мақсаттары күрт өзгеше болды. Либералдар әкімшілік децентрализацияны және реформаларды жүзеге асыру үшін еуропалық көмекті жақтады, сондай-ақ индустрияландыруды қолдады. CUP-тің негізін қалаушылардың екеуі – Ибрагим Темо мен Абдулла Чевдет 1909 жылғы ақпанда Осман демократиялық партиясын құрды. Паристен отанына оралған Ахмет Риза Парламент палатасының төрағасы болды және CUP радикалданған сайын одан алшақтады. Жас түркі революциясынан кейін Адрианополь, Константинополь және Смирна қалаларында алғашқы ұйымдастырылған еңбек даулары ереуілдерге ұласты. Бұл ереуілдердің себебі – Жас түрктердің жұмысшылардың құқықтарын жақсарту туралы берген уәделерін орындамауы, нәтижесінде жұмысшылар ереуілінің көптеген түрлеріне тыйым салынды және кәсіподақтар құрылды. Сұлтан Осман Парламентті ресми түрде таратып жібермегенін мәлімдегендіктен, үш онжылдық бұрын жиналған бұрынғы парламентарийлер (қызмет етуге қабілетті болса) кенеттен халықты қайтадан өкілдік етуге мүмкіндік алды. Революциядан кейін Парламент қысқа ғана уақытқа және символдық түрде ғана шақырылды. Олардың жалғыз міндеті – жаңа сайлау тағайындау болды. Жаңа Парламент 1908 жылғы сайлауда сайланды және 142 түрік, 60 араб, 25 албан, 23 грек, 12 армян (соның ішінде төрт дашнак және екі хунчак), 5 еврей, 4 болгар, 3 серб және 1 влахтан тұрды. CUP 275 орынның 60-ын алып, Парламенттегі ең ірі партияға айналды. Революцияның басты күші болған CUP «Еркіндік» партиясына қарсы үстемдікке ие болды. 1909 жылғы 30 қаңтарда ішкі істер министрі Хюсейн Хилми-паша мұсылман және мұсылман емес депутаттардың қолдауымен қойылған сауалға жауап беру үшін трибунаға шықты, олардың көпшілігі Балқан қалаларынан келген. Сауалда үкімет заң мен тәртіптің жоқтығына, кісі өлтірулер мен қарулы шабуылдардың көбеюіне, қарақшылардың қысым көрсетуіне қалай қарсы тұратыны туралы сұрақтар қойылды. Империядағы этникалық және діни зорлық-зомбылық өмір мен байлыққа нұқсан келтіріп жатты. Бұл жаңа құрылған жүйенің парламенттік тәртіптің «дұрыс» сақталуы бойынша алғашқы сынағынан өтуімен маңызды оқиға болды. Отырысқа әртүрлі елдердің дипломатиялық миссияларының өкілдері қатысты. Жаңа конституция баспасөз бостандығын қамтамасыз етті, журналистер мен басқа да қонақтар отырысты бақылады. Протоколдың бірінші бөлігі (министрдің сөзі, депутаттардың қарсылығы) орындалды. Бірақ депутаттар арасында пікір таласы басталып, көп ұзамай барлық әдептік нормалар бұзылды, ауызша күрес империяны мазалаған этникалық проблемалардың көрінісі болды. Мұсылман емес депутаттар арасындағы пікір алмасу этникалық және діни тегіне сәйкес ұлтшылдық желілері бойынша жүргізілді, ал Османдық идеология осы бәсекелестік идеологияларға жауап ретінде айтылды. 1909 жылғы 16 тамызда үкімет этникалық негіздегі саяси партияларды тыйым салған «Бірлестіктер туралы заңды» қабылдады. Бір айдан кейін үкімет «Бригадирлік пен бүлікшіліктің алдын алу туралы заңды» қабылдады, ол Македониядағы партизандарды ұстау үшін «арнайы қуғын-сүргін жасақтарын» құрды, жеке азаматтардың қару-жарақ иеленуін заңсыз деп жариялады және партизандардың қызметі туралы хабарламағандарға қатаң жазалар тағайындады. Үкімет сонымен қатар жаңа мектептер ашу арқылы білім беру жүйесін кеңейтті, сонымен бірге енді оқудың жалғыз тілі түрік тілі болатынын жариялады.
With the reestablishment of the constitution and parliament, most Young Turk organizations turned into political parties, including the CUP. However, after meeting of the goal reinstating the constitution, in the absence of this uniting factor, the CUP and the revolution began to fracture and different factions began to emerge. The Liberal Young Turk faction led by Mehmed Sabahaddin founded the Liberty Party and later in 1911 the Freedom and Accord Party. The Liberty Party was liberal in outlook, bearing a strong British imprint, and closer to the Palace. Although the CUP collaborated with the Liberals, their respective goals contrasted strongly. Liberals favored administrative decentralization and European assistance to implement reforms and also promoted industrialization. Ibrahim Temo and Abdullah Cevdet, two original founders of the CUP, founded the Ottoman Democratic Party in February 1909. Ahmet Rıza who returned to the capital from his exile in Paris became president of the Chamber of Deputies, the parliament's lower house, and gradually distanced himself from the CUP as it became more radical. It was after the Young Turk Revolution that the first organized labor disputes turned into strikes in the cities of Adrianople, Constantinople, and Smyrna. The motivation of these strikes came from dissatisfaction of the Young Turks' unfulfilled promises to improve worker's rights, which led to a ban on most forms of workers strikes and establishment of trade unions. Since the sultan declared that he had never officially dissolved the Ottoman Parliament, the former parliamentarians (those still able to serve) who had gathered three decades before suddenly found themselves representing the people again. The parliament convened after the revolution only briefly and rather symbolically. The only task they performed was to call a new election. The new parliament was elected in the 1908 election and composed of 142 Turks, 60 Arabs, 25 Albanians, 23 Greeks, 12 Armenians (including four Dashnaks and two Hunchaks), 5 Jews, 4 Bulgarians, 3 Serbs and 1 Vlach. The CUP became the biggest party among a fragmented parliament with only 60 of the 275 seats. The CUP, the main driving force behind the revolution, managed to gain the upper hand against the Liberty Party. On 30 January 1909, the minister of the interior, Hüseyin Hilmi Pasha, took the podium to answer an inquiry sponsored by both Muslims and non Muslims, all but one of whom were from cities in the Balkans. It was about how the government would deal with what these deputies called lacking of the law and order; the rise of assassinations and armed assaults; the roaming of bandits. Ethnic and sectarian violence between various communities in the empire was costing both lives and resources. This was an important event as the newly established system was passing the first test regarding the "proper" parliamentary conduct. There were members of various diplomatic missions among the audience. The new constitution secured the freedom of the press, newspapermen and other guests were observing the proceedings. The first section of the protocol (minister's speech, deputies oppositions) achieved. However arguments began to break out between deputies and soon all decorum was cast aside, the verbal struggle was representation of the ethnic troubles plaguing the empire. The interchanges were performed along the nationalism lines among the non Muslim deputies, according to their ethnic and religious origins, and of Ottomanism as a response to these competing ideologies. On 16 August 1909, the government passed the "Law of Associations", which banned ethnically based political parties. A month later, the government passed the "Law for the Prevention of Brigandage and Sedition", which created "special pursuit battalions" to hunt down guerrillas in Macedonia, made it illegal for private citizens to own firearms and imposed harsh penalties for those who failed to report the activities of guerrillas. The government also expanded the educational system by founding new schools, while at the same time announcing that henceforward Turkish would be the only language of instruction.
31 наурыз дағдарыс (1909)
Көп ұзамай конституциялық және парламенттік үкіметке қауіп туды. Жаңа парламенттік сессия басталғалы тоғыз ай өткен соң, конституционализмге наразылық пен реакциялық көзқарас 31 наурыздағы оқиғада айқындалды. Конституционалистер Махмуд Шевкет пашаның "Қозғалыс армиясы" (Харекет Ордюсу) арқылы Осман үкіметін реакционерлерден қайтарып алды. Халық сайлаған Ұлттық жиналыс екі күннен кейін жасырын отырыста жиналып, Абдулхамид II-ні тақтан түсіруге бірауыздан дауыс берді. Олар бұл қарсы төңкерістің Сұлтанның жетекшілігімен ұйымдастырылғанын, ол бұрынғы тәртіпті қайта орнату үшін әскерді жемқорлыққа салынып, бузды деп санайды. Оның інісі Мехмед V жаңа Сұлтан болды. Хилми паша тағы да бас уәзір болды, бірақ 1909 жылғы 5 желтоқсанда Хаққи бей оны алмастырғаннан кейін отставкаға шықты. Конституцияға халық сайлаған депутаттар палатасын күшейту үшін түзетулер енгізілді, бұл сайланбаған Сенаттың және Сұлтанның жеке құқықтарының есебінен жасалды. Жаңа конституциялық түзетулер сонымен қатар барлық құпия қоғамдарды тыйым салды.
Threats to the experiment in constitutional and parliamentary government soon appeared. Nine months into the new parliamentary term, discontent and reactionary sentiment against constitutionalism manifested in the 31 March Incident. The constitutionalists were able to wrestle back control of the Ottoman government from the reactionaries with Mahmud Şevket Pasha's Action Army (Hareket Ordusu). The popularly elected National Assembly met in a secret session two days later and voted unanimously for the deposition of Abdulhamid II. They reasoned that the countercoup had been inspired and organized by the Sultan, who had corrupted the troops so that he might restore the old regime. His younger brother, Mehmed V, become the new Sultan. Hilmi Pasha again became grand vizier, but resigned on 5 December 1909 when he was succeeded by Hakki Bey. The constitution would be amended to strengthen the popularly elected Chamber of Deputies at the expense of the unelected Senate and the Sultan's personal powers. The new constitutional amendments also banned all secret societies.
Бейбіт жылдар (19091911)
Парламент 27-сі күні үш айға тоқтатылды. Демалыс кезінде CUP Салоникада конгресс өткізіп, өзінің қағидаларын өзгертті. CUP құпия ұйым болмай қалды. Бұл реформаланған парламентке деген сенімділіктің белгісі ретінде қарастырылды, ол маңызды қаржылық және әкімшілік реформалардың негізін салған еді. Билікке келген соң CUP жаңаруды ынталандыру мақсатында бірқатар жаңа бастамаларды енгізді. CUP күшті орталық үкімет аясында жүйелі реформалар бағдарламасын, сондай-ақ барлық шетелдік әсерді жоюды жақтады. CUP индустрияландыру және әкімшілік реформаларды іске қосты. Аймақтық әкімшілік реформалары тез арада орталықтандыру деңгейінің артуына әкелді. Сонымен қатар, CUP заң жүйесін діни сипаттан айырып, әйелдердің біліміне субсидия берді және мемлекеттік бастауыш мектептердің басқару құрылымын өзгертті. Жаңа парламент Империяның байланыс және көлік желілерін жаңғыртуға тырысты, сонымен бірге еуропалық компаниялар мен мұсылман емес банкирлердің ықпалына түспеуге ұмтылды. Германия мен Италия 1914 жылы Осман мемлекетінің барлық территориясында бар болған жалғыз жолмен жүретін 5991 шақырымдық теміржолға ие болды. 1881 жылдан бері төленбеген Османның сыртқы қарызын еуропалықтар басқарып келді. Осман империясы іс жүзінде экономикалық колонияға айналды. Осы кезеңде Назарет маңында сионистер мен палестиналық шаруалар арасында қақтығыстар болды. Яффадан келген палестиналық депутат Осман парламентінде алғаш рет сионистік мәселені көтерді.
Parliament was prorogued for three months on the 27th. During the recess, the CUP held a congress at Salonica and modified its own rules. The CUP ceased to be a secret association. This was regarded as an expression of confidence in the reformed parliament, which had laid the foundation of the important financial and administrative reforms. Once in power, the CUP introduced a number of new initiatives intended to promote the modernization. The CUP advocated a program of orderly reform under a strong central government, as well as the exclusion of all foreign influence. CUP promoted industrialization and administrative reforms. Administrative reforms of provincial administration quickly led to a higher degree of centralization. In addition, the CUP implemented the secularization of the legal system and provided subsidies for the education of women, and altered the administrative structure of the state operated primary schools. The new parliament sought to modernize the Empire's communications and transportation networks, trying at the same time not to put themselves in the hands of European conglomerates and non Muslim bankers. Germany and Italy already owned the paltry Ottoman railways (5,991 km of single track railroads in the whole of the Ottoman dominions in 1914) and since 1881 administration of the defaulted Ottoman foreign debt had been in European hands. The Ottoman Empire was virtually an economic colony. During this period clashes arose between Zionists and Palestinian farmers near Nazareth. A Palestinian deputy from Jaffa raised the Zionist issue for the first time in Ottoman parliament.
Дағдарыс жылдары (1911-1913 жылдар)
Қазан айының ортасында парламенттің ең беделді саясаткерлерінің көптеген өкілдері, соның ішінде Хакки Паша, Талат, Кавид, Халил Ментеше, Крикор Зограб, Варткес Серенгулян және Карекин Пастермаджиан жиналды. Кездесудегі басты мәселе Конституцияға адалдық және Бірлестік және прогресс комитеті (КОП) мен либералдар арасындағы ынтымақтастықты арттыру болды, КОП-тің үкіметке үздіксіз араласуынан гөрі. Бұл ұсыныс қабылданбаған соң, либералдар «Бостандық және келісім» партиясы аясында бірігіп, бірден 70 депутатты қатарына қосты. Құрылғаннан кейін 20 күн өткен соң, 1911 жылғы желтоқсанда Стамбулда өткен қосымша сайлауда Либералдық одақтың үміткері жеңіске жетті, бұл жаңа саяси ахуалдың расталуы ретінде қабылданды. 1911–13 жылдар аралығы Осман үкіметі үшін ішкі және сыртқы саясат тұрғысынан өте даулы кезең болды. Бұл Бірлестік және прогресс комитеті (КОП) мен «Бостандық және келісім» арасындағы саяси билік күресімен еректелді, оның ішінде бұрмаланған сайлау, әскери бүлік және Ливия мен Балқан соғыстарының аясында ақыры мемлекеттік төңкеріс болды.
In mid October, many of the parliament's most esteemed politicians including Hakkı Pasha, Talat, Cavid, Halil Menteşe, Krikor Zohrab, Vartkes Serengülian, and Karekin Pastermajian met, where the main discussion was commitment to the Constitution and more cooperation between the CUP and liberals rather than incessant intervention by the CUP in government. When this proposal was rejected, the liberals coalesced around the big tent Freedom and Accord Party, immediately attracting 70 deputies to its ranks. Only 20 days after formation, a by election in Istanbul in December 1911 in which the Liberal Union candidate won was taken as a confirmation of a new political atmosphere. The period of 1911–13 was a highly turbulent time for the Ottoman government in terms of both domestic and foreign affairs. It marked a political power struggle between the CUP and Freedom and Accord, consisting of rapid exchanges of power involving a rigged election, a military revolt, and finally a coup d'état on a background of the disastrous Libyan and Balkan Wars.
Құтқарушы офицерлердің көтерілісі және Ұлы кабинет
1909 жылдың жазынан бастап Македониядағы көтерілістердің мәнері өзгерді. Христиан қауымдары көтеріліс әрекеттерін тоқтатты, ал 70% мұсылман және осы уақытқа дейін Македониядағы ең адал топ болған албандар енді Осман мемлекетіне қарсы көтеріле бастады. Осы уақытқа дейін Унионистер исламның мұсылман албандардың адалдығын қамтамасыз етеді деп есептеген, сондықтан албандардың жиі көтерілістері таң қалдырды. Мектептерде түрік тілін міндетті ету және албан тілінің тек араб әліпбиінде жазылуын қарастырған заң қабылдануы, ал албандардың көпшілігі латын әліпбиін қабылдауды қалаған. 1909 жылы албандықтардың бір көтерілісін басып жаншудан кейін, 1910 жылдың наурыз айында тағы бір көтеріліс болды. Көтеріліс күзге қарай басылды, көптеген албан ұлтшылдары өлімге кесті, албандық газеттер мен жеке мектептерге тыйым салу арқылы албан ұлтшылдығын жоюға жүйелі күш салынды. 1911 жылдың наурыз айында тағы бір албан көтерілісі болды, бірақ бұл жолы үкімет келіссөздер жүргізуді жөн көрді, сол себепті солтан Мехмед V-ті 1911 жылдың маусым айында Македонияға сапарға жіберіп, қаруын тастаған албан көтерілісшілеріне кешірім жариялады. Ливияны Италияның басып алуы елге тағы бір соққы болды. Италияға қарсы соғыстың ортасында және тағы бір албан көтерілісі кезінде, «Еркіндік және келісім» партиясының жақсы ұйымдасуы мен өсуіне бөгет қою мақсатында ерте ұлттық сайлау шақырылды. «Құтқарушы офицерлер» тез арада «Еркіндік және келісім» партиясының жақтастарына айналып, астана Истанбұлда тәртіпсіздік тудырды. Сабахаддин ханзаданың қолдауына ие болғаннан кейін, «құтқарушы офицерлер» газеттерде жарияланымдар жасады. Соңында, әскери кеңеске меморандум тапсырғаннан кейін, «құтқарушы офицерлер» Мехмед Саид-пашаны (олар оны КӨП-тің палатада үстемдікке ие болуына әкелген мерзімінен бұрынғы сайлауға рұқсат бергені үшін кінәлады) қызметтен шеттетуге қол жеткізді. Мехмед Саид-пашаның орнына Ахмет Мухтар-паша басқаратын партиялық емес үкімет (сонымен қатар «Ұлы кабинет» деп те аталады) келді. «Құтқарушы офицерлердің» қолдауымен Ахмет Мухтар-паша КӨП мүшелерімен толы палатаны таратып, 5 тамызда жаңа сайлау шақыру туралы шешім қабылдады. Қазан айында Балқан соғысының басталуы сайлау жоспарларын күйретіп, сайлау тоқтатылды, ал Ахмет Мухтар-паша бас уәзір лауазымынан кетті. Үкімет зимилерді әскерге шақыру туралы заң жобасын қабылдады. Жаңа бас уәзір Камил-паша «Еркіндік және келісім» кабинетін құрып, «құтқарушы офицерлердің» бүліктерінен кейін қалған КӨП-тің қалдықтарын жоюға кірісті. Британдықтармен жақсы қарым-қатынасын пайдаланып, Камил-паша бірінші Балқан соғысын дипломатиялық жолмен аяқтауға тырысты. Алайда, соғыс кезінде Осман әскерінің ауыр жеңілістері моральды төмендетіп, астананы Стамбулдан ішкі Анатолияға көшіру туралы қауесет тарады. Болгар әскері тез арада Чаталджаға жетті. Осы кезде Камил-паша үкіметі 1912 жылдың желтоқсан айында Болгариямен қарулы келісімге қол қойып, соғысты аяқтау туралы келісімді жасау үшін Лондон бейбітшілік конференциясына қатысты. Ұлы державалар – Британ империясы, Франция, Италия және Ресей – 1878 жылғы Берлин шартына сілтеме жасай отырып, қақтығысты төрелік етуге тырысты. Ұлы державалар Осман империясының Эдирне (Адрианополь) қаласын Болгарияға және оның бақылауындағы Эгей теңізіндегі аралдарды өздеріне беруін талап ете отырып, Ұлы Портаға нота жіберді. Соғыста армияның көп шығынға ұшырауына байланысты, Камил-паша үкіметі батысқа қарай «Мидье-Енез сызығын» шекара ретінде қабылдауға бейімді болды және Эдирне қаласын Болгарияға тікелей беруден гөрі, оны халықаралық комиссияға беруді жөн көрді.
From the summer of 1909 onwards the nature of the rebellions in Macedonia changed. The Christian communities largely ceased their rebellious activities while the Albanians, who were 70% Muslim and until that time had been the most loyal group in Macedonia, now started to rebel against the Ottoman state. Until that time, it had always been assumed by the Unionists that Islam would ensure the loyalty of the Muslim Albanians, so the frequent Albanian revolts came as a surprise. The decision to impose Turkish as the language in schools together with another law announcing that Albanian could only be written in the Arabic alphabet while the majority of Albanians had wished to adopt the Latin alphabet. After crushing one Albanian revolt in 1909, another one broke out in March 1910. The uprising had been crushed by the autumn, many Albanian nationalists were executed and a systematic attempt was being made to crush Albanian nationalism by banning Albanian newspapers and private schools. In March 1911, yet another Albanian revolt broke out, but this time, the government chose negotiation by sending the sultan Mehmed V to tour Macedonia in June 1911 and proclaim an amnesty for those Albanian rebels who agreed to lay down their arms. The Italian invasion of Libya came as another blow against the country. In the middle of the war against Italy and in the midst of yet another Albanian revolt, the CUP called for early national elections in order to thwart Freedom and Accord Party's ability to better organize and grow. The Savior Officers, quickly becoming partisans of Freedom and Accord, soon created unrest in the capital Istanbul. After gaining the support of Prince Sabahaddin, the Savior Officers published public declarations in newspapers. Finally, after giving a memorandum to the Military Council, the Savior Officers succeeded in getting Mehmed Said Pasha (who they blamed for allowing the early elections that led to the CUP domination of the Chamber) Mehmed Said Pasha was succeeded by the non partisan government of Ahmed Muhtar Pasha (the so called "Great Cabinet", links=no). With the support of the Savior Officers, Ahmed Muhtar Pasha also dissolved the Chamber, which was still full of CUP members, and called for new elections on 5 August. The eruption of the Balkan War in October derailed plans for the elections, which were canceled, and Ahmed Muhtar Pasha resigned as Grand Vizier. The government won passage of a bill conscripting dhimmis into the army. The new Grand Vizier, Kâmil Pasha, formed a Freedom and Accord cabinet and began an effort to destroy the vestiges of the CUP remaining after the Savior Officers' revolt. Using his friendly relations with the British, Kâmil Pasha also sat down to end the ongoing First Balkan War diplomatically. However, the heavy Ottoman military upsets during the war continued to sap morale, as rumors that the capital would have to be moved from Istanbul to inland Anatolia spread. The Bulgarian Army had soon advanced as far as Çatalca. At this point, Kâmil Pasha's government signed an armistice with Bulgaria in December 1912 and sat down to draw up a treaty for the end of the war at the London Peace Conference. The Great Powers–the British Empire, France, Italy, and Russia–attempted to arbitrate the conflict, citing the 1878 Treaty of Berlin. The Great Powers gave a note to the Sublime Porte that they wanted the Ottoman Empire to cede Edirne (Adrianople) to Bulgaria and the Aegean islands under its control to the Great Powers themselves. Because of the losses experienced by the army so far in the war, the Kâmil Pasha government was inclined to accept the "Midye Enez Line" as a border to the west and, while not outright giving Edirne to Bulgaria, favored transferring control of it to an international commission.
Ұлы қақпаға шабуыл
Камил Пашаның "Азаттық және келісім" үкіметі, Бірлік және прогресс комитетінің (КПК) басшылары Мехмед Талаат пен Исмаил Энвер жасаған төңкеріс (сонымен қатар, "Сұлу қақпаға шабуыл", Баб-ы Али баскыны деп те аталады) нәтижесінде құлатылды. Талаат пен Энвер Камил Пашаның болгариялықтарға Эдирне қаласын беруге келісіп, "ұлтты құрметсіздікке ұшыратты" деген желеумен әрекет етті. 1913 жылғы 23 қаңтарда Энвер Бей өзінің бірнеше серіктестерімен бірге кабинет отырысы кезінде Сұлу қақпаға шабуыл жасады, нәтижесінде соғыс министрі Назым Паша қаза тапты. Жаңа Бірлік және прогресс комитеті үкіметі құрылды, оның төрағасы – Ұлы визир Махмуд Шевкет-паша. Махмуд Шевкет-паша 1913 жылғы 11 маусымда қанымен құрбан болды, бірақ төңкерістен кейін ол оппозициядағы "Азаттық және келісім" партиясына жақсы қарым-қатынас жасады. Оның қайтысынан кейін Саид Халим-паша басшылыққа келді, ал Бірлік және прогресс комитеті "Азаттық және келісім" және басқа да оппозициялық партияларды қысымға алып, олардың көптеген көшбасшыларын (мысалы, принц Сабахаддин) Еуропаға қашуға мәжбүр етті.
The Freedom and Accord government with Kâmil Pasha was overthrown in a coup d'état (also known as the Raid on the Sublime Porte, Bâb ı Âlî Baskını) engineered by CUP leaders Mehmed Talaat and Ismail Enver, who used the pretext of Kâmil Pasha "dishonoring the nation" by allegedly agreeing to give away Edirne to the Bulgarians. On 23 January 1913, Enver Bey burst with some of his associates into the Sublime Porte while the cabinet was in session, a raid in which the Minister of War Nazım Pasha was killed. A new CUP government was formed, headed by Grand Vizier Mahmud Shevket Pasha. Mahmud Shevket Pasha would be assassinated on 11 June 1913, although he was genial towards the now opposition Freedom and Accord after the coup. After his death, he was succeeded by Said Halim Pasha, and CUP began to repress Freedom and Accord and other opposition parties, forcing many of their leaders (such as Prince Sabahaddin) to flee to Europe.
Бір партиялы мемлекет (19131918)
Балқан соғыстарынан кейін Осман империясы екі негізгі құрамдас бөліктен – түріктер мен арабтардан тұратын мемлекетке айналды. Жаңа құрылымда араб провинцияларының өкілдерінің үлесі 1908 жылғы 23%-дан 27%-ға, түркімендердің үлесі 1908 жылғы 14%-дан 22%-ға, ал Бірлік және прогресс комитетінің (CUP) мүшелерінің үлесі 1908 жылғы 39%-дан 67%-ға дейін артты. Жаңа біріккен жүйеде армяндарға қатысты мәселелер сияқты азшылықтардың мәселелері саяси күн тәртібінде басымдық алды. Армениялық саясаткерлер CUP-ты қолдағанмен, парламент құрылғанда нәтиже күтілгеннен өзгеше болды. Балқан соғыстары көпұлтты және көпдінді Осман империясын мұсылман ядросына қарай айтарлықтай өзгертті. Парламенттегі CUP көпшілігінің үлкендігі, азшылықтар шеттетілгендіктен, күш емес, әлсіздік көзіне айналды. Балқаннан жер аударылған мұсылмандар (түріктер) Анатолияның батыс бөлігіне қоныстанды және өздерімен бірге жаңа мәселелер әкелді. Армениялықтар парламентте өкілдік үлесінің артуын күткенімен, демократияның сипаты оларды азшылықта қалдырды. Бұл армениялықтар үшін күтпеген нәтиже болды, өйткені олар 1453 жылдан бері қорғаулы жағдайда болған. 1913 жылы Стамбулдағы саясат араб және армениялық реформаторлардың талаптарын шешуге бағытталды. 19 ғасырдағы Осман империясының саясаты Балқан елдерінің орталықтандырудан бас тарту талаптарымен айналысты. 1913 жылы осы үлгі шығыс провинциялардан бастау алды. Балқан соғыстарынан кейін христиан халқының көп бөлігі империяны тастап кеткендіктен, Осман саясатының қайта қаралуы мұсылмандықты біріктіруші күш ретінде басымдыққа қойды. Бұл саясатты таңдау сыртқы күштердің (империалистердің) христиан дінінде болғандығын ескеру қажет. Осман империясы Балқан мен Ливияны жоғалтқан және CUP орнатқан бірпартиялық жүйеге қарамастан, Осман парламенті 1914-1918 жылдар аралығында этникалық азшылықтарды шамамен бірдей үлесте ұсынуға тырысты, нәтижесінде 11 армениялық және оннан астам грек депутат болып сайланды. Сот ұйымдастырылған қырғынның ұйымдастырушылары Талат, Энвер, Джемал және басқаларды өлім жазасына кесті. 2 қарашада Үш паша (Талат, Энвер және Джемал) Константинопольден қашып, эмиграцияға кетті. Осман парламентіне соңғы сайлау 1919 жылдың желтоқсан айында өтті. Жаңадан сайланған 140 Осман парламентінің мүшелері, олардың көп бөлігі "Анатолия және Румелияның құқықтарын қорғау қауымдастығынан" (Anadolu ve Rumeli Müdafaa i Hukuk Cemiyeti) сайланған кандидаттардан құралды. Бұл қауымдастықтың төрағасы Мұстафа Кемал паша болды, ол өзі Анкарада қалды. Парламенттің төртінші (және соңғы) сессиясы 1920 жылдың 12 қаңтарында ашылды. Ұзаққа соқпаған және ерекше жағдайларға қарамастан, бұл соңғы жиналыс "Мисак-и Милли" (Ұлттық келісім) деп аталатын бірқатар маңызды шешімдер қабылдады. 1919 жылдың 22 қазанында Анкарада Түрік ұлттық қозғалысымен Амасия протоколына қол қойылды, онда екі тарап елді басып алған одақтастарға қарсы бірігуге және осы сайлауды өткізуге келісті. Протокол бойынша Осман үкіметін Әскери-теңіз министрі Салих Хулуси паша, ал Түрік ұлттық қозғалысын Мұстафа Кемал Ататүрік, Рауф Орбай және Бекір Сами Кундух, олардың "Өкілдер делегациясы" (Heyeti Temsiliye) лауазымымен ұсынды. Іс жүзінде 18 наурыздағы кездесу Осман парламенттік жүйесінің және Парламенттің өзінің соңы болды, ол бұрын адамдар "мәңгілік бостандық" (hürriyet i ebediye) үшін күресінің символы болған. Осман парламентінің таратылуы сұлтанды империядағы жалғыз билікке ие тұлға қалдырды. Сұлтан 11 сәуірде парламенттің таратылуы туралы өзінің мәлімдемесін жариялады. 100-ге жуық Осман саясаткері Мальтаға жер аударылды. Қалған жүзден астам мүше көп ұзамай Анкараға барып, жаңа жиналыстың ядросын құрады. 5 сәуірде сұлтан Мехмед VI Вахдетдин одақтастардың қысымымен Осман парламентін ресми түрде жапты.
After the Balkan Wars, Ottoman Empire became an entity with two major constituents; namely Turks and Arabs. In the new framework, the percentage of representatives from Arab provinces increased from 23% (1908) to 27%, Turkomans 14% (1908) to 22% and in total CUP members from 39% (1908) to 67%. In the new consolidated structure minority issues, such as those affecting the Armenians, dominated mainstream politics. Armenian politicians were supporting the CUP, but when the parliament was formed the result was very different from the expected one. The Balkan wars had significantly shifted from a multiethnic and multireligious Ottoman Empire to a Muslim core. The size of the CUP's majority in parliament proved to be a source of weakness rather than strength as minorities became outsiders. The deported Muslims (Turks) from the Balkans were located in the western parts of Anatolia and they brought their own issues. Armenians were expecting more representation through the parliament, but the nature of democracy kept them in a minority position. That was an unexpected result for the Armenians after they had been in a protected position since 1453. In 1913, politics in Istanbul was centered around finding a solution to the demands of Arab and Armenian reformist groups. 19th century politics of Ottoman Empire dealt with the decentralist demands of the Balkan nations. In 1913, the same pattern was originating from the eastern provinces. With most of the Christian population having already left the Empire after the Balkan Wars, a redefinition of Ottoman politics was in place with a greater emphasis on Islam as a binding force. The choice of this policy should also be considered as external forces (imperialists) were Christians. Taking account of the loss of the Balkans and of Libya for the Ottoman Empire and despite the single party regime installed by the CUP, the Ottoman ethnic minorities were going to be represented at similar proportions during the 1914–1918 term of the Ottoman Parliament, with 11 Armenians and a dozen Greeks being elected as deputies and having served in that capacity. The court reached a verdict which sentenced the organizers of the massacres, Talat, Enver, Cemal and others to death. On 2 November, the Three Pashas (Talaat, Enver, and Cemal) escaped from Constantinople into exile. The last elections for the Ottoman Parliament were held in December 1919. The newly elected 140 members of the Ottoman Parliament, composed in their sweeping majority of candidates of "Association for Defense of Rights for Anatolia and Rumelia (Anadolu ve Rumeli Müdafaa i Hukuk Cemiyeti)", headed by Mustafa Kemal Pasha, who himself remained in Ankara, opened the fourth (and last) term of the Parliament on 12 January 1920. Despite being short lived and the exceptional conditions, this last assembly took a number of important decisions that are called Misak ı Milli (National Pact). It had signed the Amasya Protocol with the Turkish National Movement in Ankara on 22 October 1919, in which the two groups of agreed to unite against the Allies occupying the country and call for these elections. At the Protocol, the Ottoman government was represented by Minister of the Navy Salih Hulusi Pasha, and the Turkish National Movement was represented by Mustafa Kemal Atatürk, Rauf Orbay, and Bekir Sami Kunduh in their title of Delegation of Representatives (Heyeti Temsiliye). In practical terms, the meeting of 18 March, was the end of the Ottoman parliamentarary system and of the Parliament itself, which had previously served as symbol of a generation's quest for "eternal freedom" (hürriyet i ebediye) for which men had sacrificed themselves. The dissolution of the Ottoman Parliament had left the Sultan as the sole tangible authority in the Empire. The Sultan announced his own version of the declaration of the Parliament's dissolution on 11 April. About 100 Ottoman politicians were sent to exile in Malta (see Malta exiles). More than a hundred of the remaining members soon took the passage to Ankara and formed the core of the new assembly. On 5 April, the sultan Mehmed VI Vahdeddin, under the pressure of the Allies, closed the Ottoman parliament officially.