Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Лахор қаласындағы мешіт, Пәкістанның Пәнджаб провинциясы
Mosque in Lahore, Punjab, Pakistan
Дай Анга мешіті (урду: دايي انگا مسجد) – Пәкістанның Пәнджаб провинциясындағы Лахор қаласында, Лахор теміржол стансасының оңтүстік-шығысында орналасқан мешіт. Мешіт 1635 жылы Моғол императоры Шахжаханның баламасы Дай Анганың құрметіне салынған деп айтылады.
Dai Anga Mosque (Urdu: ) is a mosque situated to southeast of the Lahore Railway Station, in the city of Lahore in Pakistan's Punjab province. The mosque is said to have been built in 1635 in honour of the wetnurse of the Mughal Emperor Shah Jahan, Dai Anga.
Өмірбаян
Зеб-ун-Ниса болып туған Дай Анга патша отбасында зор құрметке ие болды. Мешіттің оның тапсырысымен салынғаны және оның қажылыққа аттануынан бұрын аяқталғаны айтылады. Оның отбасы Моғол империясымен тығыз байланыста болды. Оның күйеуі Мурад Хан Жахангир императорының Биканердегі судьясы қызметін атқарды, ал оның ұлы Мұхаммед Рашид Хан мемлекеттегі ең шебер садақшылардың бірі болды және Шах Джаханның үлкен ұлы Дара Шикохтың қызметінде шайқаста қаза тапты. Дай Анганың мазары "Гулаби Баг" деп аталады және ол да Лахорда орналасқан.
Born as Zeb un Nisa, Dai Anga was well respected in the royal family. The mosque was said to be commissioned by her, and built prior to her departure for the Hajj. Her family was closely associated with the Mughal empire. Her husband Murad Khan served Emperor Jahangir as Magistrate of Bikaner, and her son Muhammad Rashid Khan, was the best archers in the kingdom, and died fighting in the service of Shah Jahan's eldest son Dara Shikoh. The Tomb of Dai Anga is known as the "Gulabi Bagh," and is also located in Lahore.
Тарих
Мешіттің 1635 жылы салынғаны айтылады, алайда мешіт ішіндегі жазулар оны 1649 жылға жатқызады. Мешітте сондай-ақ, құрылысын белгілі бір Мақбұл қадағалағанын көрсететін жазулар бар, бірақ оның кім екені белгісіз. Ранжит Сингх билікке келген соң мешіт оқ-дәрі сақтау орны ретінде қолданылды. 1849 жылы Пәкістанды британдықтар жаулап алғаннан кейін мешіт «Лахор жылнамасының» редакторы Генри Коуптың жеке үйіне айналды. Коуп кейін оны Пәкістан мен Дели теміржол компаниясына сатты, олардың басқаруымен ғимарат теміржол тасымалы бастығының кеңсесі ретінде пайдаланылды. 1903 жылы ғимарат қайта мешітке айналдырылып, қалпына келтірілді және сақталды.
The mosque was said to have been built in 1635, however, the inscriptions in the mosque date it to 1649. The mosque also bears inscriptions that refer to its construction being supervised by a certain Maqbul, whose identity is uncertain. After Ranjit Singh came to power, the mosque was used as a gunpowder magazine. Following the British annexation of Punjab in 1849, the mosque was converted into a private residence for Henry Cope, editor of the Lahore Chronicle. Cope then sold it to the Punjab and Delhi Railway Company, under whom the building was used as an office for the railway traffic superintendent. In 1903, the building was reclaimed as a mosque and conserved.
Сәулет
Мешіт жақын маңдағы Бадшахи мешіті сияқты ірі моғол мешіттерінің кішірейтілген нұсқасы ретінде жобаланған. Мешіттің алдында 84 фут енді аула орналасқан, ал ғимараттың өзі үш бөлікке бөлінген. Ортаңғы бөлігі ең ірісі болып табылады және оның үстінде 19 фут биіктіктегі күмбез тұр. Оның екі жағында 16 фут биіктіктегі күмбездері бар екі кішірек бөлік орналасқан. Мешіттің орталық бөлігі көбінесе көк, қызғылт сары және сары түсті қашани плиткаларымен әсем безендірілген. Бұрын ішкі жағында да әдемі фрескалар болған, алайда олардың көп бөлігі қазіргі заманғы плиткалармен ауыстырылған. Мешіттің сыртқы жағы да әдемі плиткалармен безендірілген, бұл Вазир Хан мешітінің плиткаларымен ұқсастықтарды көрсетеді. Сыртқы бөлігінде де плиткадан жасалған сәндік өрнектер бар.
The mosque was designed on a scaled down version of larger Mughal mosques, such as the nearby Badshahi Mosque. The mosque is fronted by an 84 foot wide courtyard, while the building itself is divided into three section. The central section is the largest and is topped by a 19 foot dome. This is flanked by two smaller sections with 16 foot domes. The central portion of the mosque is elaborately decorated with predominantly blue, orange, and yellow qashani tile work. The interior also displayed fine frescoes previously, unfortunately these have largely been replaced by modern tiles. The exterior of the mosque has been embellished with fine tile work, echoing similarities to the tiles of the Wazir Khan Mosque. The exterior features rich decorative works in tile as well.
Қорғау
Мешіт Пәнджаб археология департаментінің қорғалатын мұра ескерткіштері тізімінде тұр.
The mosque is listed on the Protected Heritage Monuments of the Archaeology Department of Punjab.