Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Генрих Лауфенберг (19 қаңтар 1872 – 3 ақпан 1932) – көрнекті неміс коммунисі және Ұлттық большевизм идеясын қалыптастырушылардың бірі. Лауфенберг кәсібі бойынша тарих ғалымы болған және Карл Эрлер деген атпен де белгілі болды.
Heinrich Laufenberg (19 January 1872 – 3 February 1932) was a leading German communist and one of the first to develop the idea of National Bolshevism. Laufenberg was a history academic by profession and was also known by the pseudonym Karl Erler.
ЕБД белсенділігі
Бастапқыда Орталық партиясының мүшесі болған Лауфенберг 1900 жылдардың басында Германияның Социал-демократиялық партиясына (СДПГ) қосылды. Ол Вильгельм Шмитт пен Питер Бертен басқарған партияның сол қанатымен байланысты болды, ал бұл топ 1904 жылы Дюссельдорф партиясында үстемдікке ие болғанда Лауфенберг партияның органы «Volkszeitung» редакторы болып тағайындалды. Лауфенберг партия ішінде педагог ретінде де жұмыс істеді, Дюссельдорфтың партия мүшелеріне социализм негіздері бойынша курстар ұсынды. Мансабының осы кезеңінде Лауфенберг ортодоксалды марксизмді жақтады және Герхард Хильдебранд сияқты ревизионистермен идеологиялық күресінде Клара Цеткинді қолдады. 1908 жылы Гамбургке көшіп кеткенде Дюссельдорф тобын жетекші ойшылынан айырды.
Initially a member of the Centre Party, Laufenberg joined the Social Democratic Party of Germany (SPD) in the early 1900s. He became associated with a faction on the left of the party led by Wilhelm Schmitt and Peter Berten and when this group gained the upper hand within the Düsseldorf party in 1904 Laufenberg was appointed editor of the party organ Volkszeitung. Laufenberg also worked as an educationalist within the party, offering basic courses on socialism to party members of Düsseldorf. At this point in his career Laufenberg endorsed orthodox Marxism and supported Clara Zetkin in her ideological struggles with revisionists like Gerhard Hildebrand. He left the city in 1908 when he moved to Hamburg, leaving the Düsseldorf group without their leading intellectual.
Гамбургтің басшылығы
Гамбургте Лауфенберг Германияның тәуелсіз социал-демократиялық партиясының (USPD) мүшесі болғанға дейін SPD-нің сол жағында жұмыс істеуді жалғастырды. Бұл, SPD-нің Бірінші дүниежүзілік соғыстағы Германияның қатысуын қолдауынан кейін USPD-ден бөлініп шыққан партия еді. Соғыс созыла берген сайын және адамдар қақтығысқа қатысудан шаршағанда Лауфенбергтің танымалдылығы артты. 1918 жылдың 30 қарашасында, Германия революциясы кезінде, ол Гамбург жұмысшылар мен солдаттар кеңесінің президенті болып сайланды. Бұл кеңестің төрағасы ретінде Лауфенберг Гамбург Сенатын және Bürgerschaft-ты таратып, оларды Жұмысшылар кеңесі үкіметімен алмастырды. Бірақ көп ұзамай ол қаланың бизнес мүдделеріне жасалған игілік деп есептеп, екі мекемені қайта құруға келісті. Шындығында, қаладағы банктер бұл мекемелер қайта құрылмаса, қала әкімшілігіне несие бермейміз деп үміттенді. Банктерге тәуелділігінен және SPD-нің сынынан әлсіреген Лауфенбергтің беделі күрт төмендеді және ол басшылығына қарсы кең ауқымды наразылықтарға тап болды. Өзінің орнын сақтап қалуға шамасы келмеген Лауфенберг 1919 жылдың 19 қаңтарында отставкаға кетіп, кеңестің басшылығын SPD-ге тапсырды. Соғыстан кейін, 1919 жылдың қазан айында, екеуі Карл Радекпен байланысқа шығып, оған олардың бұрыннан "Ұлттық большевизм" деп атап кеткен саясатын ұсынды. Олар неміс ұлтшылдығын пайдаланып, елді Совет Одағымен одақтасып, одақтас әскерлерге қарсы соғысқа дайындауға мүмкіндік беретін пролетариат диктатурасын құруды көздеді. Бұл идеяға Спартак лигасының мүшелері бастапқыда ынталы болды. Алайда, Владимир Ленин бұл саясатты жария түрде айыптағаннан кейін қолдау азайды. Ленин Лауфенбергтің неміс буржуазиясымен соғыс коалициясын құруға тырысқанын мәлімдеп, оны "абсурд" деп атады. Радек бастапқыда ынталы болғанмен, көп ұзамай Лауфенбергтің Ұлттық большевизмін де қатысты түрде сынады.
In Hamburg Laufenberg continued to work on the left of the SPD before becoming a member of the Independent Social Democratic Party of Germany (USPD), which broke from the SPD following the SPD's support for German involvement in the First World War. Laufenberg's popularity grew as the war dragged on and people began to tire of involvement in the conflict. On 30 November 1918, during the German Revolution, he was elected President of the Council of the Workmen and Soldiers of Hamburg. As head of this group Laufenberg oversaw the dissolution of Hamburg's Senate and Bürgerschaft and their replacement with Workers' Council government. Before long however he agreed to bring the two institutions back in what was seen as a concession to the city's business interests. Indeed, the banks in the city had threatened to withdraw credit to the city authorities if these institutions were not re established. Hamstrung by his reliance on the banks and criticism from the SPD Laufenberg's stock fell dramatically and he faced widespread demonstrations against his leadership. Unable to sustain his position, Laufenberg resigned on 19 January 1919 and handed leadership of the Council over to the SPD. Following the war, in October 1919, the pair made contact with Karl Radek and suggested a policy to him that they were already calling 'National Bolshevism'). They sought a dictatorship of the proletariat which would harness German nationalism and place the country back on a war footing against the occupying Allied armies in alliance with the Soviet Union. The idea initially met with some enthusiasm amongst members of the Spartacus League. Such support soon ebbed however when Vladimir Lenin publicly denounced the policy, claiming that Laufenberg was seeking a war coalition with the German bourgeoisie, before branding him as "absurd". Radek, after showing initial enthusiasm, soon also denounced Laufenberg's National Bolshevism vehemently.
Кейінгі жылдар
Лауфенберг Германия Коммунистік жұмысшылар партиясының (KAPD) негізін қалаушы мүшесі болды, партияны құру үшін Хайдельберг конференциясында Вольфхайммен бірге қатысты. Алайда, 1920 жылға қарай ол партиядан қуылды, себебі ресми түрде оның ұлттық большевизмі көрсетілді. Лауфенберг неміс коммунистік айналымдарында жағымсыз тұлғаға айналды, ал бұрынғы сыншы болған Радек 1923 жылы Альберт Лео Шлагетерді мақтаған сөзі үшін оның ізін басқан деп айыпталды. Оның нацистік партияның шетіндегі топтарға қатысқан одақтасы Вольфхаймнан айырмашылығы, ол саясаттан шеттеді және 1932 жылы Эрнст Никеш оны Ұлттық большевизмнің алға басушысы ретінде еске алды, "1919 жылы Лауфенберг континенттер тұрғысынан ойлады" деп жазды.
Laufenberg went on to become a founder member of the Communist Workers Party of Germany (KAPD), joining Wolffheim at the Heidelberg conference establishing the party. By 1920 however he had been expelled from the party, with his national Bolshevism the official reason for his departure. Laufenberg became persona non grata in German communist circles and Radek, who had earlier been a critic, was accused of following his ways when he made a speech praising Albert Leo Schlageter in 1923. Unlike his ally Wolffheim, who became involved in groups on the fringes of the Nazi Party, he retired from politics and in 1932 was mourned as a pioneer of National Bolshevism by Ernst Niekisch who wrote that "in 1919 Laufenberg already thought in terms of continents".