Британдық балетмейстер және хореограф Энтони Тюдор өмірі мен шығармашылығы
Antony Tudor
Ағылшын балет хореографы, бишісі Энтони Тьюдор (Уильям Кук) туралы ақпарат. Лондон балеті мен Филадельфия балет гильдиясын құрған. Би өнеріне қалай келгені.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық биші және хореограф
British dancer and choreographer
Антони Тюдор (шын аты Уильям Кук; 4 сәуір 1908 – 19 сәуір 1987) – ағылшын балет хореографы, педагог және биші. Ол Лондон балетін, ал кейін 1950-ші жылдардың ортасында АҚШ-та, Пенсильвания штатындағы Филадельфияда Филадельфия балет гильдиясын құрды.
Antony Tudor (born William Cook; 4 April 1908 – 19 April 1987) was an English ballet choreographer, teacher and dancer. He founded the London Ballet, and later the Philadelphia Ballet Guild in Philadelphia, Pennsylvania, U. S., in the mid 1950s.
Ерте өмір және білім
Тюдор Уильям Кук болып Шығыс Лондонда дүниеге келді және Финсбери ауданында өсті. Ол биді кездейсоқ ашты. Тюдордың кәсіби балетпен алғашқы танысуы жасөспірім шағында болды, ол Сергей Дягилевтің «Балет Рус» труппасының қойылымын көрген кезде осы әлемге қадам басты. 1928 жылы ол Баланчиннің «Аполлон Мусагет» балетінде Дягилев балетінің бишісі Серж Лифарды тамашалады. Кейін «Орыс балеттері» оны Анна Павловамен таныстырды, ол оның би өнеріне деген құштарлығын одан әрі арттырды. Тюдор Лондонның Чарлинг-Кросс-роуд ауданындағы балет кітап дүкенінің иесі Сирил В. Бомонтқа оқуға қатысты кеңес сұрап келді, ол оған Цечетти әдісін үйреткен бұрынғы Дягилев балетінің бишісі Мари Рамбертпен сабақ алуды ұсынды.
Tudor was born William Cook in East London, and grew up in the Finsbury area. He discovered dance accidentally. Tudor's first exposure to professional ballet was in his late teens when he first saw Sergei Diaghilev's Ballets Russes. He witnessed the dancer Serge Lifar of the Diaghilev Ballet in Balanchine's Apollon Musagète in 1928. Later, the Ballets Russes would introduce him to Anna Pavlova, who further inspired his journey into the world of dance. Tudor reached out to Cyril W. Beaumont, the owner of a ballet book shop in the Charing Cross Road district in London, to seek advice regarding training and was instructed to study with Marie Rambert, a former Diaghilev Ballet dancer who taught the Cecchetti method.
Мансап
1928 жылы Мари Рамбертпен кәсіби билеуді бастады, келесі жылы оның Балет клубының бас көмекшісі болды. Жиырма үш жасында ол өзінің бишілері үшін «Cross Garter’d», содан кейін «Lysistrata», «The Planets» және басқа да туындыларды шағын «Mercury» театрында, «Notting Hill Gate»-те және оның ең революциялық екі туындысы – «Jardin aux lilas» (Лилактар бағы) және «Dark Elegies» шығармаларын отыз жасқа толғанға дейін, өзі басты рөлдерді орындады. 1938 жылы ол Рамберт мүшелерімен, оның ішінде болашақ өмірлік серіктесі Хью Лэйн, Андре Говард, Агнес де Милль, Пегги ван Прааг, Мод Ллойд және Уолтер Гормен бірге «London Ballet» балетын құрды. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, 1940 жылы оны олармен бірге Нью-Йоркке шақырып, Ричард Плезант пен Люция Чейстің қайта ұйымдастырылған «Ballet Theater» балет театрына қосылды. Кейін Чейздің компаниясы «American Ballet Theatre» Америка балет театрына айналды, ол Тюдормен өмірінің соңына дейін тығыз байланыста болды. Ол он жыл бойы «Ballet Theater» балет театрының резидентуралық хореографы болды, оның ертеректегі кейбір шығармаларын қайта қойды, сонымен қатар жаңа туындылар жасады, оның ішінде «Pillar of Fire» (1942) «От тірегі», «Romeo and Juliet» «Ромео мен Джульетта», «Dim Lustre» және «Undertow» шығармаларын соғыс аяқталғанға дейін сол компания үшін жасады. 1950 жылы билеуден зейнеткерлікке шыққан ол «Metropolitan Opera Ballet School» Метрополитен Опера Балет мектебінің оқытушылар тобын басқарды, 1950 жылдан бастап «Juilliard School» Джульярд мектебінде сабақ берді. Ол түрлі терілі бишілерге кеңес берді және 1950 жылдардың ортасында өзі құрған «Philadelphia Ballet Guild» Филадельфия балет гильдиясында апта сайын сабақтар өткізді. 1963-1964 жылдары «Royal Swedish Ballet» Швед Корольдік балетінің көркемдік директоры болды. Ол «New York City Ballet» Нью-Йорк Сити Балеті үшін үш шығарма хореографиялады. 1973 жылдан бастап Тюдор өзінің оқытушылық мансабын «University of California, Irvine» Калифорния университетінің «Department of Dance» би кафедрасында балет техникасының профессоры ретінде жалғастырды (жұмысы ауыр жүрек ауруына байланысты қысқартылды), 1974 жылы «American Ballet Theatre» Америка балет театрына көркемдік директордың көмекшісі ретінде қайта оралып, 1978 жылы өзінің соңғы ірі жұмыстарын – «The Leaves Are Fading» «Жапырақтар сарғыш түске еніп жатыр» және «Tiller in the Fields» «Егістіктегі егінші» шығармаларын жасады. Лэйнмен бірге ол Калифорниядағы «Laguna Beach» Лагуна Бич қаласында маусымдық тұрғылықты жерін жалғастырды. Оған арналған балеттерді жасаған музалар – Мод Ллойд, Хью Лэйн және Нора Кей. Олар үшін арнайы балеттер жасалмаса да, Диана Адамс пен Салли Уилсонды да Тюдордың музалары деп санауға болады. Мұғалім ретінде Тюдор бишінің эгосын жойып, оны өз жайлылығынан шығарып, әлеуетін кеңейтуге мүмкіндік беру үшін физикалық және психологиялық егжей-тегжейлерге назар аударғанымен белгілі болды. Дик Каветтпен сұхбаттасқанда Тюдор: «Балеттегі кейіпкерге жету үшін жеке мінез-құлықтардан арылу керек, ал бишілер оны тастағысы келмейді. Адамды құрту қиын емес. Бірақ сіз оларды бірден көлеңкелерін жинап, Феникске айналдырмасаңыз, оларды бұза алмайсыз. Бұл қиын нәрсе. Сіз оларды жайлап, үстіне басып жүруге қатты құштар боласыз».
He began dancing professionally with Marie Rambert in 1928, becoming general assistant for her Ballet Club the next year. A precocious choreographer, at age twenty three he created for her dancers Cross Garter'd, then Lysistrata, The Planets and other works at the little Mercury Theatre, Notting Hill Gate, and his two most revolutionary, Jardin aux lilas (Lilac Garden) and Dark Elegies, before the age of thirty, himself dancing the main roles. In 1938, he founded the London Ballet with Rambert members, including his future life partner Hugh Laing, Andrée Howard, Agnes de Mille, Peggy van Praagh, Maude Lloyd and Walter Gore. With the onset of World War II, in 1940 he was invited with them to New York, joining Richard Pleasant's and Lucia Chase's reorganized Ballet Theater. Chase's company was later to become the American Ballet Theatre, with which Tudor was closely associated for the rest of his life. He was a resident choreographer with Ballet Theater for ten years, restaging some of his earlier works but also creating new works, his great Pillar of Fire (1942), Romeo and Juliet, Dim Lustre and Undertow, on that company by the end of the war. Retiring from dancing in 1950, he headed the faculty of the Metropolitan Opera Ballet School, taught at the Juilliard School recurrently from 1950 onwards. He mentored dancers of color and offered weekly classes at the Philadelphia Ballet Guild, which he established in the mid 1950s. He was artistic director for the Royal Swedish Ballet from 1963 to 1964. He choreographed three works for the New York City Ballet. From 1973, Tudor continued his teaching career as professor of ballet technique at the Department of Dance, University of California, Irvine (work curtailed by a serious heart condition), while rejoining American Ballet Theatre in 1974 as associate artistic director, creating The Leaves Are Fading and Tiller in the Fields, his last major work, in 1978. With Laing, he continued seasonal residence in Laguna Beach, California. Muses for whom specific ballets where created include Maude Lloyd, Hugh Laing and Nora Kaye. While specific ballets were not created for them, Diana Adams and Sallie Wilson can also be considered as muses of Tudor. As a teacher, Tudor was known for focusing on physical and psychological details to strip away the ego allowing the dancer to be pushed outside their comfort zone and extend their potential. In an interview with Dick Cavett, Tudor said, "You've got to get rid of the personal mannerisms to get to the character in the ballet and dancers don't want to let go. Breaking down a person isn't hard. But you cannot break them down unless you are willing to pick up the ashes right away and turn them into the Phoenix. That's the tough thing. You're terribly tempted to lay them flat and walk on them."
Тану
Тюдор Брандейс университетінің шығармашылық өнер медалімен, Dance Magazine және Capezio сыйлықтарымен, Нью-Йорк қаласының Хендел медалімен, сондай-ақ Кеннеди орталығының және Dance/USA ұлттық құрмет наградаларымен марапатталды. Тюдор 1988 жылы Ұлттық би мұражайындағы Корнелиус Вандербильт және оның әйелі Уитнидің Атақ-даңқ залына енгізілді.
Tudor was awarded a creative arts medal by Brandeis University, the Dance Magazine and Capezio awards, New York City's Handel Medallion, and both Kennedy Center and Dance/USA National Honors. Tudor was inducted into the Mr. & Mrs. Cornelius Vanderbilt Whitney Hall of Fame at the National Museum of Dance in 1988.
Өлім және мұра
Тюдор 79 жасында Құтқарылу мерекесінің жексенбісінде Американың Бірінші Дзен институтындағы резиденциясында қайтыс болды. Тюдор қазіргі заманғы би түрлерінің ең ірі түпнұсқаларының бірі ретінде жақсы танымал. Джордж Баланчинмен бірге ол балетті заманауи өнерге трансформациялаудың негізгі қайраткері саналады, бірақ балет формаларынан бастап емес, оларды пайдаланатын гений. Оның туындылары көбінесе заманауи "психологиялық" өрнек ретінде қарастырылады, бірақ – оның авторы сияқты – қатаңдық, әсемдік және сұлулыққа толы, негізінен классикалық формаларды қолданады. Михаил Барышников: "Біз Тюдордың балеттерін орындауға міндеттіміз. Тюдордың еңбегі – біздің санамыз." Тюдордың отызынан астам биі Dance Notation Bureau ұйымының Labanotation әдісімен жазылған. Ноттардың кіріспе бөлімінде билердің тарихы, актерлер тізімі, стильдік ескертулер, Тюдор туралы ақпарат және қойылымдарды сахналау үшін қажетті мәліметтер (костюмдер, декорациялар, жарықтандыру, музыка) бар.
A disciplined Zen Buddhist, Tudor died on Easter Sunday in his residence at the First Zen Institute of America, aged 79. Tudor is generally accepted as one of the great originals of modern dance forms. Along with George Balanchine, he is seen as a principal transformer of ballet into a modern art, but of a genius that uses, rather than proceeds from, ballet forms. His work is usually considered as modern "psychological" expression, but – like their creator – of austerity, elegance and nobility, remarkably primarily using only classical forms. Mikhail Baryshnikov said, "We do Tudor's ballets because we must. Tudor's work is our conscience." Thirty of Tudor's dances have been documented in Labanotation by the Dance Notation Bureau. The scores' introductory material contains history of the dances, cast lists, stylistic notes, background on Tudor, and information needed to stage the works (costumes, sets, lighting, music).
Сенім
Антоний Тюдор балетінің қоры Тюдордың шығармаларын сахналауды жалғастыру үшін құрылды. Оның өсиеті бойынша Салли Брейли Блис 1987 жылы Нью-Йорк штатының қамқорлық сотына өсиетін тапсырғаннан кейін, оның балеттерінің жалғыз сенімдісі ретіне тағайындалды. Қорға келесі қайта қоюшылар кіреді: Диана Байер, Джон Гарднер, Айри Химнинен, Джеймс Джордан, Дональд Малер, Аманда Маккерроу, Кристофер Ньютон, Кирк Петерсон, Дэвид Ричардсон, Вилли Шивс, Лэнс Уэствуд, Селия Франка (есте сақтау) және Салли Уилсон (есте сақтау). Тара МакБрайд – қордың әкімшісі.
The Antony Tudor Ballet Trust was established to continue staging Tudor's works. His will appointed Sally Brayley Bliss as the sole trustee of his ballets upon his will submission to the Surrogate's Court of the State of New York in 1987. The trust includes the following répétiteurs: Diana Byer, John Gardner, Airi Hymninen, James Jordan, Donald Mahler, Amanda McKerrow, Christopher Newton, Kirk Peterson, David Richardson, Willy Shives, Lance Westwood, Celia Franca (in memoriam) and Sallie Wilson (in memoriam). Tara McBride is the administrator for the trust.