Кіріспе

Өз ішінде туындайтын нәрсені білдіретін термин, Даниялық топ. Causa sui (кауза суи) – латынша термин, ол өзінен-өзі туындайтын нәрсені білдіреді. Бұл ұғым нәрселердің өздеріне қоятын мақсатына қатысты қолданылады және Барух Спиноза, Зигмунд Фрейд, Жан-Поль Сартр және Эрнест Бекердің еңбектерінде маңызды орын алды.

Әлеуметтік ғылымдар

Фрейд пен Беккердің жағдайында бұл ұғым көбінесе өлместік құрал ретінде қолданылған, арқылы бір нәрсе өзінің өмірінен кейін де мағына тудыра алады немесе мағына тудыруын жалғастыра береді. Норман О. Браун өзінің танымал "Өлімге қарсы өмір" еңбегінде Фрейдтің Эдип кешенінің мәнін causa sui ("өзінің өзін жасаушы") жобасы деп түсіндіреді, онда анадан бөлініп, "басқа" екенімізді қабілденгеннен кейін, анамен қайта бірігуге ұмтыламыз.

Тәңіршілдікте

Дәстүрлі Батыс теизмінде, Құдайды ешқандай күш немесе жаратылыс жарата алмайтын болса да, оны causa sui деп анықтауға болмайды, себебі мұндай анықтама Спинозаның пантеистік «өздігінен пайда болу» идеясын білдіреді, бұл схоластикалық теологияның Құдай өзгеруге қабілетсіз деген сеніміне қайшы келеді. Католиктердің Құдайды табиғаты бойынша толыққанды тәуелсіз және өзінен-өзі бар деп түсінуі, соның салдарынан, мәңгілікке дейін ешқандай өзгеріс мүмкін емес, толық кемелді болуы, абсолютті немесе таза болмыстың пантеистік тұжырымдамасына толыққанды қарсы келеді, ол уақыт өте келе өздігінен дамиды, анықталады және іске асырылады. Керісінше, жақындағы процестік теология бұл ұғымды христиандық Құдайдың қасиеттерінің қатарына қосады. Ал "Жапжи Сахиб" кітабында Сикхизмнің негізін қалаушы Гуру Нанак Құдайды өзінен-өзі бар деп анықтаған.