Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Жапондық семсерге негізделген жекпе-жек өнері
Japanese sword based martial art
Касима Шинден Джикишинкаге рю (鹿島神傳直心影流, かしましんでんじきしんかげりゅう), көбінесе Джикишинкаге рю немесе Касима Шинден деп аталады, – жапондық семсерлесу өнерінің (кендзюцу) дәстүрлі мектебі (корю). Бұл мектеп 16 ғасырдың ортасында, ескі семсерлесу стиліне негізделген, және бүгінгі күнге дейін сақталған санаулы ежелгі жапондық жекпе-жек өнері мектептерінің бірі. Касима Шинден Джикишинкаге рю «Қасима мектебі, құдайдан берілген, жүректің адал көрінісі» деп аударылуы мүмкін. Ұдайы жаттығулар арқылы адам, джикишинге (直心) – бекем ниетке және сеймэйшинге (生命心) – сананың толық айқындығына ұмтылып, ғаламмен тұрақты байланыс орнатады, бұл бұлтсыз аспан сияқты жарқын күнге ұқсайды. Джикишин мен сеймэйшинге жеткен тәлімгердің fudōshin (不動心) – өзгермейтін жүрегі бар делінеді.
Kashima Shinden Jikishinkage ryū (鹿島神傳直心影流, かしましんでんじきしんかげりゅう), often referred to simply as Jikishinkage ryū or Kashima Shinden, is a traditional school (koryū) of the Japanese martial art of swordsmanship (kenjutsu). The school was founded in the mid 16th century, based upon older styles of swordsmanship, and is one of the few ancient Japanese martial arts schools still existing today. Kashima Shinden Jikishinkage ryū can be translated as the "divinely transmitted, honest reflection of the heart, school of Kashima". By repetitive practice, one maintains a constant connection with the cosmos by aspiring to jikishin (直心) unwavering intention and seimeishin (生命心) perfect clarity of mind, just like a cloudless sky on a brilliant sunny day. A practitioner who has attained heightened jikishin and seimeishin is said to have fudōshin (不動心) immovable heart.
Тарих
Жикишинкаге рю стилі Муромачи дәуірінің соңында дамыған кендзюцу стильдерінен тараған, ол Сенгоку дәуірінің басында немесе 15-шы ғасырдың соңында немесе 16-шы ғасырдың басында Касима киіз үйінің жанында негізін қалаушы Мацумото Бизен но Ками Наокацу (松本 備前守尚勝, 1467–1524) жасаған. Сакакибараның өмірінде жүздеген шәкірттері болды, олардың көптегені менкё кайден (免許皆伝) және шихан (師範) дәрежесіне көтерілді, осылайша толық дәстүрді жеткізе алды. Ресми тізімде кем дегенде 20 менкё кайденді табуға болады. Олардың кейбіреулері өздерінің тармақтарын құрды. Оның ең талантты шәкірті Ямада Жирокичи (山田 次朗) болды, одан Сейто ха (正統派), яғни негізгі желі немесе дәстүрлі мектеп пайда болды. Кем танымал, бірақ өте білікті менкё кайден дәрежесіндегі шәкірт – Мацудайра Ясутоси, ол Ямада Жирокичи сияқты Джикишин Каге рю-ның дәстүрлі жолдарын зерттеді. Ясутосидің ең жақсы шәкірті – Хоккайдодан шыққан самурай отбасынан туған Макита Шигекацу болды. Оның есімі және Джикишин Каге рю 1868 жылы Жапон азаматтық соғысы кезінде солтүстік аралда кеңінен танылды. Ол қылышпен күресуден басқа, сонымен қатар кюдо (弓道), яғни жапондық садаға тарту шебері болды. Ол Джикисинкаге рю-ның шихан атағының мұрагері болды, бірақ өкінішке орай, ол революцияда императорға қарсы жеңіліс тапты. Самурайлар тобы таратылды, ол қашуға мәжбүр болды. Кейін Хоккайдоға оралып, өзінің жеке додзёсын ашып, оны Жикишин Кан додзё деп атады. Ол тек кендзюцу ғана емес, түрлі жекпе-жек өнерлерін де үйретті. Оның додзёсы 1876 жылы катанаға тыйым салынғанға қарамастан, танымал болды. Шигекацу қайтыс болғаннан кейін Ацута ауылы оның есіне қара граниттен обелиск орнатты. Бұл ескерткіш бүгінге дейін сақталған. Оның ұрпағы – Кимиёси Судзуки. Судзуки сенсей сонымен қатар Годзю рю каратэсі мен Джикишин Каге рю Кендзюцу шебері. Судзуки Кимиёси менкё кайденін Наганума хадан алған. Бірақ ол өзінің мұғалімдік қызметін бабасы Макита Шигекацудың мұрасын жалғастыру ретінде қарастырады, сондықтан мектебін «Макита ха» деп атады. Сондықтан ол екі рет кездеседі. Оның 1992 жылы құрылған мектебі Венгрияда «Шинбукан додзо» деп аталады. Судзуки Кимиёси Қиыр Шығыс жекпе-жек өнерін насияттау және Жапон кендзюцуын Венгрияға енгізудегі еңбегі үшін Венгрияның мемлекеттік сыйлығы – «Құрметтің қола айқасымен» марапатталды. Премьер-министр Виктор Орбанның 20 тамыздағы мемлекеттік мерекеге орай ұсынған сыйлығын шілде айының соңында республика Президенті Янош Адер Судзукиге табыс етті. Сыйлық 2017 жылдың 18 тамызында Будапешттің Vigadó залында Адам ресурстары министрі Зольтан Балог тапсырды. Сакакибараның тұсында Джики Шинкаге рюдің көптеген басқа да танымал жаттығушылары болды, олар жүйенің ең жоғары деңгейіне жетпеді және олардың мұрагерлері деп аталмады. Олардың ішіндегі ең танымал – Дайто-рю Айки джиу-дзюцудың негізін қалаушы Сокаку Такеда. Алайда, кейбір авторлар Мусо Гонносуке сияқты басқа да танымал тарихи тұлғалар Джики Шинкаге рю-ның таралу тізбегінде болған деп мәлімдейді. Бірақ Гонносуке ешқашан Джики Шинкаге рю-ның тікелей ұрпағы болған емес.
The Jikishinkage ryū style descends from the kenjutsu styles developed in the late Muromachi period which overlaps the early Sengoku period, or better dated as late 15th or early 16th century, at the Kashima Shrine by the founder, Matsumoto Bizen no Kami Naokatsu (松本 備前守 尚勝, 1467–1524). Sakakibara had hundreds of students during his lifetime, many of them rising to the "rank" of menkyo kaiden (免許皆伝) and shihan (師範), thus able to pass on the full tradition. At least 20 menkyo kaiden can be found in official listing of successors. Some of them derived their own branch lines. His most talented disciple was Yamada Jirokichi (山田 次朗) from whom the Seito ha (正統派), which means main line system or traditional school. A less well known, but highly skilled, menkyo kaiden ranked student was Matsudaira Yasutoshi, who, like Yamada Jirokichi, studied the more traditional ways of Jikishin Kage ryū. The best apprentice of Yasutoshi was Makita Shigekatsu, a young man from a samurai family from Hokkaidō. His name and Jikishin Kage ryū became famous on the northern island in the times of the Japanese civil war in 1868. By sword fighting, he was an expert in kyūdō (弓道), Japanese archery. He was the heir of the title of shihan of Jikishinkage ryū, but unfortunately, he was fighting a losing battle against the Emperor in the revolution. The cast of the samurai was disbanded, and he had to run. Later, he returned to Hokkaidō, and opened his own dōjō, called Jikishin Kan Dōjō. He was teaching various martial arts, not just kenjutsu. His dōjō was popular, in spite of the prohibition of the katana in 1876. After Shigekatsu's death, the village of Atsuta raised a black granite obelisk in his memory. This memorial can be seen today. The family tradition has been taken by his grandson, Kimiyoshi Suzuki. Suzuki sensei is also a master of Gōjū ryū karate and Jikishin Kage ryū Kenjutsu. Suzuki Kimiyoshi earned his menkyo kaiden at the Naganuma ha. But he regards his work as a teacher as the continuation of his grandfather’s, Makita Shigekatsu legacy, so he named his school "Makita ha". This is why he shows up twice. His school, founded in 1992, Hungary is named Shinbukan Dojo. Suzuki Kimiyoshi received the state award Hungarian Bronze Cross of Merit, acknowledging his activity in popularizing the Far Eastern martial arts and introducing the Japanese kenjutsu fencing in Hungary. The award, proposed by Prime Minister, Mr. Viktor Orbán, on the occasion of state holiday 20 August was granted to sensei Suzuki at the end of July by the President of Republic, Mr. János Áder. The award was presented on the 18th of August, 2017 by the Minister of Human Resources, Mr. Zoltán Balog in the great hall of the Budapest Vigadó. There were many other famous practitioners of Jiki Shinkage ryū under Sakakibara who did not reach the highest levels of the system and consequently were not named as successors. Perhaps the most famous of these was Sōkaku Takeda, founder of Daitō ryū Aiki jūjutsu. In contrast, some writers have claimed that other famous historical personages such as Musō Gonnosuke were in the line of transmission of Jiki Shinkage ryū. However, Gonnosuke was never in the direct lineage of Jiki Shinkage ryū.