Соғылымдардың көпшілік пікірінің маңызы

Кіріспе

Сот төрешілерінің жартысынан астамы қолдаған сот пікірі – заң бойынша, сот мүшелерінің жартысынан астамы келіскен сот пікірі. Бұл пікір соттың шешімін және оның негіздемесін баяндайды. Барлық сот ісінде көпшілік пікірі болуы міндетті емес. Кейде көпшілік шешімге дауыс берген судьялар (мысалы, төменгі соттың шешімін растау немесе жою үшін) дауыс беру себептері бойынша мүлдем келіспеуі мүмкін, ортақ негіздерге келе алмайды. Мұндай жағдайда бірнеше келісетін пікірлер жазылуы мүмкін, бірақ ешқайсысы да сот мүшелерінің көпшілігінің пікірін білдірмейді. Сондықтан, ең көп судья қол қойған келісетін пікір – көпшілік пікір деп аталады. Әдетте, апелляциялық соттарда (немесе алқаларда) теңдік нәтижесін болдырмау үшін судьялардың саны тақ болады. Кейде, және кейбір юрисдикцияларда, сот лауазымдары бос болғанда немесе судья өзін істен шеттетуге мәжбүр болғанда, сот теңдікке келіп қалуы мүмкін. Бұл жағдайда төменгі соттың шешімі түсіндірмесіз, тең бөлінген сотпен бекітіледі. Ортақ құқық жүйесін қолданатын елдерде көпшілік пікірі сот практикасының бір бөлігі болып табылады.

Өңір бойынша көпшілік пікірлер

Бір жағынан АҚШ, екінші жағынан Ұлыбритания және басқа да ортақ құқық жүйесіне жататын елдердің арасында маңызды стильдік айырмашылық бар. АҚШ-та көпшілік пікірдегі апелляциялық шағымның қаралысы көбінесе қазіргі уақытта жазылады, сондықтан қаралыс өзі орындалатын әрекет болып табылады. Яғни, АҚШ соты төменгі соттың шешімін «біз бекітеміз (немесе жоққа шығарамыз)» немесе «[төменгі соттың] шешімі осымен бекітілді (немесе жоққа шығарылды)» деп көрсетеді. Осылай айту арқылы сот сол әрекетті іске асырады. Ұлыбританияда және көптеген басқа ортақ құқық елдерінде көпшілік пікірдегі қаралыс болашақ уақытта ұсыныс ретінде беріледі. Мысалы, Ұлыбритания Жоғарғы Сотының судьялары көпшілік пікірін «Мен апелляцияны қабылдамаймын» немесе «Мен апелляцияны қабылдауға болады» деп аяқтаса, Австралия Жоғарғы Сотының судьялары «Апелляция қабылданбауы тиіс» немесе «Апелляция қабылданғаны жөн» деп аяқтайды. Қаралысты ұсыныс түрінде жазудың басты себебі – тарихи тұрғыдан алғанда, Ұлыбританиядағы жоғарғы сот Лордтар палатасының Апелляциялық комитеті болды. Ол өзінің пікірлерінің Лордтар палатасындағы пікірсайыстарда айтылған сөздер ғана екендігі туралы заңдық тұжырымды сақтады. Апелляциялық комитеттің мүшесінің белгілі бір құқықтық мәселе бойынша «есеп» қарастыру туралы ұсынысы бойынша бұл жүзеге асырылды. Мұндай баяндамаларды тікелей оқу 1963 жылы тоқтатылғанмен, Лордтар палатасы комитет ұсыныстарын қабылдау туралы формалды дауыс беру арқылы парламенттік билікті жүзеге асырғанға дейін тараптар үшін міндетті шешім қабылданбады. Американдық келіспеуші және қолдау білдіретін пікірлер кейде болашақ уақытта жазылады, себебі олар көпшіліктің істеп жатқан әрекеттерінен гөрі, орын алмауы мүмкін болжамдық жағдайлар туралы айтады. Дегенмен, тіпті келіспеуші пікірлер де қазіргі уақыттағы орындалатын сөзбен аяқталуы мүмкін, көбінесе «Мен құрметпен келіспеймін» деген сөз тіркесінің бір түрі қолданылады. Кейбір соттарда, мысалы АҚШ Жоғарғы Сотында, көпшілік пікір нөмірленген немесе әріптелген бөлімдерге бөлінеді. Бұл «жартылай келісетін» немесе «жартылай келіспейтін» пікір жазған судьяларға көпшілікпен келісетін және келіспейтін бөлімдерді анықтауға оңай мүмкіндік береді.

There is a key stylistic difference between the United States on the one hand, and the United Kingdom and other common law countries on the other. In the United States, the disposition of an appeal in a majority opinion is usually drafted in the present tense, so that the disposition is itself a performative utterance. That is, a U. S. court will say that "we affirm (or reverse)" the lower court's decision, or, "the decision of the [lower court] is hereby affirmed (or reversed)." By saying so, the court does so. In the United Kingdom and many other common law countries, the disposition in a majority opinion is phrased in the future tense as a recommendation. For example, the Justices of the Supreme Court of the United Kingdom end a majority opinion by stating that "I would dismiss the appeal" or "I would allow the appeal," while the Justices of the High Court of Australia end a majority opinion by stating that "the appeal should be dismissed" or "the appeal should be allowed." The main reason for phrasing dispositions as recommendations is that historically, the highest court in the United Kingdom was the Appellate Committee of the House of Lords, which adhered to the legal fiction that its opinions were merely speeches delivered in debate in the House of Lords, upon motion by a member of the Appellate Committee to consider its "report" on a particular legal matter. Although the actual reading of such speeches was abandoned in 1963, There was no final decision binding upon the parties until the House of Lords had formally exercised parliamentary sovereignty by voting on such pro forma motions to accept the Committee's recommendations. American dissenting and concurring opinions are sometimes partially drafted in the future tense, since they are speaking in terms of hypothetical situations that will not occur, as opposed to what the majority is doing in its opinion. However, even dissenting opinions may end in a present tense performative utterance, which is usually some variation on the phrase "I respectfully dissent." In some courts, such as the Supreme Court of the United States, the majority opinion may be broken down into numbered or lettered sections. This allows judges who write an opinion "concurring in part" or "dissenting in part" to easily identify which parts they join with the majority, and which sections they do not.