Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мюнхендегі үш жеке сарайдан тұратын кешен, Бавария, Германия.
Group of three individual palaces in Munich, Bavaria, Germany
Шлейсхайм сарайы (Schloss Schleißheim) Германияның Бавариясындағы Мюнхен қаласының маңындағы Обершлейсхайм ауылындағы әсем барокко саябағында орналасқан үш жеке сарайды біріктіреді. Бұл сарай Виттельсбах әулетінің Бавария билеушілерінің жазғы резиденциясы болған.
The Schleißheim Palace (Schloss Schleißheim) comprises three individual palaces in a grand Baroque park in the village of Oberschleißheim, a suburb of Munich, Bavaria, Germany. The palace was a summer residence of the Bavarian rulers of the House of Wittelsbach.
Ескі Шлайсхайм сарайы
Шлейсхайм сарайының тарихы 1598 жылы салынған Ренессанс стиліндегі шағын сарай және Дахау сарайының жанында Вильгельм V құрған шеттеу үйінен басталады. Екі ауланың арасындағы орталық қақпа мен сағат мұнарасы алғашқы құрылыс кезеңіне жатады. Ішкі аула Максимилиансхоф, ал сыртқы аула Вильгельмсхоф деп аталады. Вильгельмнің ұлы Максимилиан I тұсында 1617 және 1623 жылдар аралығында Генрих Шён мен Ханс Крумпер ғимараттарды кеңейтіп, осылайша "Ескі сарай" құрылды. Бұл жоспар тип жағынан Максимилианның бауыры Альберт бастаған Оберхакингтегі Лауфзорн қамалымен ұқсас. Сол жерде де бірінші қабатқа, тұруға арналған бөлмеге апаратын еркін баспалдақ бар. Кейінгі Ренессанс дәуірінде Андреа Палладио стилінде салынған бұл ғимарат 1623 жылы аяқталды. Бөлмелерді Питер Кандид безендірді. Максимилианның ұлы және мұрагері Фердинанд Мария 1679 жылы осы жерде қайтыс болды. Екінші дүниежүзілік соғыста ауыр зардап шеккен сарай кең ғимараттарымен бірге қайта жаңартылды. Вильгельмсшапель капелласының көптеген штукатурлық әшекейлері сақталған. Бүгінде Ескі Шлейсхайм сарайында екі көрме орналасқан: біреуі діни мәдениетке, екіншісі Пруссия тарихына арналған. Қазіргі таңда мұражайларға кіреберіс ретінде қызмет ететін Үлкен зал сарайдың орталық бөлігінде орналасқан. Ескі сарайдың бағында Бірінші дүниежүзілік соғыста сарайдың жанындағы әуежайда қызмет еткен Бавария Корольдік әуе күштеріне арналған ескерткіш орнатылған.
The history of Schleißheim Palace started with a Renaissance country house (1598) and hermitage founded by William V close to Dachau Palace. The central gate and clock tower between both courtyards both date back to the first building period. The inner courtyard is called Maximilianshof, the outer one Wilhelmshof. Under William's son Maximilian I the buildings were extended between 1617 and 1623 by Heinrich Schön and Hans Krumpper to form the so called Old Palace. This plan is typologically similar to the castle of Laufzorn in Oberhaching begun by Maximilian's brother Albert the year before. There, too, a free staircase leads up to the first floor, which is used as a mansion. The building, which was designed in the style of Andrea Palladio in the late Renaissance, was completed in 1623. The rooms were decorated by Peter Candid. Maximilian's son and successor Ferdinand Maria died here in 1679. After heavy destruction in the Second World War the palace with its spacious buildings was reconstructed. Most of the stucco decoration of the chapel Wilhelmskapelle has been preserved. The Old Schleißheim Palace houses today two exhibitions, one on religious culture, the other the history of Prussia. The Grand Hall in the middle of the main building today serves as foyer for the museums. In the garden of the Old Palace is a memorial to the Royal Bavarian Air Force, who served during World War I at the airfield next to the palace grounds.
Лустхайм сарайы
Содан кейін Энрико Цуккали 1684–1688 жылдары Максимилиан II Эммануил мен оның алғашқы әйелі, австриялық ханшайым Мария Антония үшін итальян стилінде Люстхайм сарайын бақша вилласы ретінде салдырды. Люстхайм дөңгелек аралда орналасқан және барокко сарай бағының көркемдік шешімі болып табылады. Сарайдың жоспары стильделген H әрпін еске салады, орталық негізгі ғимараттың екі жағында екі қанатты аван-корп орналасқан. Кірпіштен салынған және сыланған ғимарат екі қабатты, ортаңғы бөлігінде белдере басым, ол айналағы ландшафтқа кең көрініс ашады. Сарайдың орталық бөлігі – ортаңғы бөлімдегі үлкен зал, оның екі жағында сайлаушы мен сайлаушы әйелінің пәтерлері орналасқан. Жоғарғы қабаттарда қызметшілер үшін қарапайым бөлмелер болса, жертөледе ас үй мен шаруашылық жайлар орналасқан. Ішкі кеңістіктің басты бөлігі – ғимараттың ортасындағы үлкен банкет залы. Фрескалар Иоганн Антон Гумпп, Франческо Роза және Иоганн Андреас Трубиллионың туындылары. 1968 жылдан бері сарайда Мейсен фарфорының көрнекті коллекциясы орналасқан, ол Дрездендегі Цвингердегі Дрезден фарфор коллекциясынан кем түспейді. Бұл сарай бір кезде дөңгелек ғимараттардың жартылай шеңберіндегі орталық нүкте болған. Екі павильон қазірге дейін сақталған: Люстхайм алаңының оңтүстігінде 1686 жылы Цуккали Ренатус капелласын оңтүстік павильонда салдырды. Солтүстік павильонда сайлаушы Макс Эммануилдің сүйікті жылқылары үшін салынған әсем атқора орналасқан.
Then Enrico Zuccalli built Lustheim Palace as a garden villa in Italian style in 1684–1688 for Maximilian II Emanuel and his first wife, the Austrian princess Maria Antonia. Lustheim lies on a circular island and forms as a point de vue the conclusion of the baroque court garden. The floor plan of manor reminiscent of a stylized H, to the central main building will be followed by two wing like avant corps. The brick built and plastered building has two storeys, the middle section is dominated by a belvedere, which provides a wide view of the surrounding countryside. The center of the palace is the great hall in the middle section, which is flanked laterally by the apartments of the Elector and Electress. Upstairs rooms were simple for the servants, the basement contained the kitchen and utility rooms. The interior is dominated by the large banqueting hall in the middle of the building. The frescoes were done by Johann Anton Gumpp, Francesco Rosa and Johann Andreas Trubillio. Since 1968 the palace has housed a grand collection of Meissen porcelain, only outranged by the Dresden Porcelain Collection in the Zwinger, Dresden. The palace once formed the centre point of a semicircle of round buildings. Two pavillons still exist: To the south of Lustheim Place the Renatus Chapel was erected in 1686 by Zuccalli in the southern pavillon. The northern pavillon houses the decorated stable which was built for the favourite horses of Elector Max Emanuel.
Жаңа Шлейсхайм сарайы
Зуккалли 1701–1704 жылдары екі сарайдың арасында жаңа резиденция ретінде барокко стиліндегі Жаңа сарайды тұрғызды, себебі сайлаушы императорлық тәжді күтті. Бірақ Макс Эммануэль Испания мұрагерлік соғысында Баварияны бірнеше жылға жоғалтқаннан кейін құрылыс жұмыстары тоқтатылды. Жозеф Эффнер 1719–1726 жылдары ғимаратты ең әсерлі барокко сарайларының біріне дейін кеңейтті. Бірақ тек негізгі қанаты ғана аяқталды. Жаңа сарай – ұзындығы 300 метрден асатын кең құрылыс. Негізгі ғимарат, корпус де логис, 37 бақшаға қараған терезе саңылауларымен бөлінеді, ортаңғы бөлімге он бір ось – ұлы баспалдақ, би залы және галерея орналасқан. Ортаңғы бөлік пилястрлармен құрылымдалған. Негізгі қанат аркадалармен оңтүстік және солтүстік жақтардағы екі павильонмен байланысты, оңтүстік павильон қонақ үй ретінде қызмет етуі тиіс, ал солтүстік павильонда парктегі әсем шөмелелерге су жеткізетін сорғы станциясы орналасқан. Сарайдың орталық ғимараты үш қабаттан тұрады. Орталық ғимараттың жоғарғы қабаты баққа қарай ығысқан, сондықтан үлкен терраса пайда болды. Бұл терраса жобаға енгізілген өзгерістің нәтижесі, себебі құрылыс кезінде бақшалық фасадының бөліктері жеткіліксіз іргетас салдарынан құлап кетті. Неміс барокко архитектурасының маңызды мысалдары – әсіресе, Үлкен зал, Үлкен галерея, кең баспалдақ, Максимилиан капелласы және Шарль Дубу, Франц Йоахим Бейх, Иоганн Баптист Циммерман, Космас Дамиан Асам, Жакопо Амигони, Джузеппе Волпини, Гилльмус де Гроф (Вильгельм де Грофф) және Антуан Мотте сияқты суретшілермен безендірілген төрт мемлекеттік бөлме. Макс Эммануэльдің жеңіске толы генерал ретіндегі беделі – бұл тақырыптың негізгі ойы болды. Үлкен галерея Роберт де Котт ұсынған жоба бойынша салынды. Жеңіс залы, Қызыл кабинет және Электресс капелласы ең маңызды интерьерлік безендірулерін сақтайды. Зуккалидің Ұлы баспалдағы архитектуралық тұрғыдан ерекше маңызды: баспалдақтар мен тұғырлар биік, кең залдың ішінде орналасқан, бұл идеяны Балтазар Нейман кейіннен Брюльдегі Аугустбург сарайын және Вюрцбургтегі Резиденция сарайын жобалау кезінде пайдаланды. Космас Дамиан Асам салған күмбез фрескасында Венера вулканның теміршілерінде бейнеленген, онда оның ұлы Энейге қару жасап жатыр, ал Энейдің сыртқы келбеті сайлаушы Макс Эммануэльге ұқсайды. Бөлмелердің көпшілігі әлі де түріктерге қарсы сайлаушының жеңістерін тойлайтын барокко стиліндегі бастапқы безендірулерін сақтап тұр. Макс Эммануэль испандық Нидерландының губернаторы қызмет еткен кезде фламанд мануфактураларынан толығымен сақталған Гобелен гобелендерін сатып алған. Макс Эммануэльдің ұлы, император Карл VII Альберт, Нимфенбург сарайындағы жеке атмосфераны артық көргендіктен, жоспарланған төрт қанаттың тек біреуі ғана аяқталды. Бірақ Макс Эммануэльдің немересі Максимилиан III Иосиф кейбір бөлмелерді рококо стилінде безендіруді бұйырды. 1763 жылы Игнац Гюнтер шығыс порталдың қанаттарын аллегориялық әшекейлермен безендірді. Патша Людвиг I тұсында Лео фон Клензе ақыры Ұлы баспалдақты аяқтады. Клензе жасаған фасадының неоклассикалық өзгерістері Екінші дүниежүзілік соғыстағы қиратудан кейін қалпына келтірілген жоқ.
Zuccalli also finally erected the Baroque New Palace between the two palaces in 1701–1704 as the new residence, since the elector expected the imperial crown. But after Max Emanuel had lost Bavaria for some years in the War of the Spanish Succession, the construction work was interrupted. Joseph Effner enlarged the building to one of the most impressive Baroque palaces in 1719–1726. But only the main wing was completed. The New Palace is a wide bearing construction of more than 300 meters in length. The main building, the corps de logis, is divided by 37 garden sided window bays, eleven axes fall on the middle section with the grand staircase, the ballroom and the gallery. The middle section is structured with pilasters. The main wing is connected by arcades with two pavilions in the south and in the north, the southern pavilion should serve as a guest house, the northern one keeps the pumping station for the trick fountains of the park. The central building of the castle has three storeys. The top floor of the central building is set back garden side, so there is a large terrace. This terrace is the result of a change in the draft, after parts of the garden facade were still collapsed during construction due to an insufficient foundation. Important examples of German baroque architecture are especially the Grand Hall, the Grand Gallery, the wide staircase, the Maximilian's Chapel and the four state apartments decorated by artists such as Charles Dubut, Franz Joachim Beich, Johann Baptist Zimmermann, Cosmas Damian Asam, Jacopo Amigoni, Giuseppe Volpini, Guillielmus de Grof (Wilhelm de Groff) and Antoine Motté. Max Emanuel's fame as a triumphant general was the overall theme. The Grand Gallery was constructed in line with a draft provided by Robert de Cotte. The Victory Hall, the Red Cabinet and the Chapel of the Electress keep the most significant interior decorations. The Grand Staircase of Zuccalli is particularly significant in terms of architecture: The stairs and pedestals lie within a high, wide hall, an idea which Balthasar Neumann later took up in the design of the palace of Augustusburg in Brühl and the Residence Palace in Würzburg. The dome fresco by Cosmas Damian Asam depicts Venus in the blacksmiths of the volcano, where the weapons are made for her son Aeneas, who is wearing the facial features of Elector Max Emanuel. Most of the rooms still show their original late baroque decoration celebrating the elector's victories against the Turks. The entirely preserved Gobelin tapestries were acquired by Max Emanuel from Flemish manufacturies when he served as Governor for the Spanish Netherlands. Max Emanuels's son Emperor Charles VII Albert preferred the more private atmosphere of Nymphenburg Palace, so only one of four planned wings was completed. But Max Emanuel's grandson Maximilian III Joseph ordered to decorate some rooms in Rococo style. In 1763 Ignaz Günther decorated the wings of the east portal with allegorical adornments. Under King Ludwig I finally Leo von Klenze completed the Great Staircase. Klenze's neoclassical alterations of the façade were not restored with the renovation after the destructions in World War II.
Барокко кескіндемелері галереясы
Бавария мемлекеттік суреттер жинағына тиесілі барокко суреттерінің галереясы бүгінде бірнеше бөлмеде көрсетілуде. Суретшілердің арасында Питер Пауль Рубенс және Антоний ван Дейк сияқты фламанд барокко суретшілері, Гвидо Рени, Лука Джордано, Герчино, Карло Сарачини, Маркантонио Бассетти, Алессандро Турчи, Карло Дольчи және Пьетро да Кортона сияқты итальяндықтар, сондай-ақ немістер Йоахим фон Зандрат, Иоганн Генрих Шёнфельд және Иоганн Карл Лот, испан суретшілері Алонсо Кано, Хосе Антолинез және Хосе де Рибера бар. Сарайда көрсетілген 17-18 ғасырлардағы француз суреттері көбінесе тарихи тұрғыдан сайлаушы Макс Эммануэль мен оның отбасымен тығыз байланысты. Мысалы, Пьер Дени Мартиннің кейбір суреттерінде оның француз және поляк туыстары бейнеленген, оның әпкесі Ұлы Дофинге үйленген, ал ол өзі поляк корольі Ян Собескийдің қызымен екінші некеде болған. Жозеф Вивиеннің ауқымды тарихнамасы 1715 жылы сайлаушының отбасымен қайта қосылуына арналған. Соғыс суреттері салынған бөлмелер сайлаушыны құрметтейді. 1762 жылдан бастап жаңа асханаға айналған бұрынғы Gardesaal, 1597 мен 1777 жылдар аралығындағы Баварияның барлық сайлаушыларының портреттерін көрсетеді. Солтүстік қабырғада Николаус Пруггердің Максимилиан I портреті, Джордж Десмарестің тұрған Фердинанд Мария портреті және Мартин Мэнгаудтың атқа отырған қолбасшы Макс II Эммануэльдің суреті, ал оңтүстік қабырғада Карл Альберт пен Макс III-нің атпен жүрген портреттері бейнеленген, олар Десмарестің туындылары. Қабырғаға орнатылған мата суреттері көне, қазіргі өлшемге келтірілген. 1852 жылы Бавария корольдік үйінің рұқсатымен Шлейсхайм, Аугсбург және Нюрнбергтегі Бавария мемлекеттік суреттер жинағында сақталған 1000-нан астам картина ашық аукционда сатылды. Алған қаражат Виттельсбах портрет галереясының жаңа туындыларын сатып алуға жұмсалды.
The gallery of baroque paintings owned by the Bavarian State Picture Collections is today exhibited in several rooms. Among the artists are Flemish Baroque painters such as Peter Paul Rubens and Anthony van Dyck, Italians like Guido Reni, Luca Giordano, Guercino, Carlo Saraceni, Marcantonio Bassetti, Alessandro Turchi, Carlo Dolci and Pietro da Cortona, but also the Germans Joachim von Sandrart, Johann Heinrich Schönfeld and Johann Carl Loth and the Spanish painters Alonso Cano, José Antolínez and José de Ribera. The French paintings of the 17th and 18th centuries exhibited in the palace are for the most part historically closely related to Elector Max Emanuel and his family. For example, some pictures of Pierre Denis Martin show his French and Polish relatives, his sister was married to the Grand Dauphin, he himself was in a second marriage engaged with a daughter of the Polish king Jan Sobieski. A huge historiography of Joseph Vivien deals with the reunion of the Elector with his family in 1715. Rooms with battle paintings are celebrating the Elector. The former Gardesaal, converted from 1762 to a new dining room, shows the portraits of all the Electorates of Bavaria between 1597 and 1777. On the north wall are a portraits of Maximilian I by Nikolaus Prugger, a portrait of Ferdinand Marias in standing position by George Desmarées and a depiction of Max II Emanuel on horseback as a commander by Martin Maingaud, on the south wall shows equestrian portraits of Charles Albert and Max III. Joseph by Desmarées. The canvas paintings, which are embedded in the walls, are older and had been retrofitted to today's frame size. In 1852, over 1000 paintings that had been in storage at the Bayerische Staatsgemäldesammlungen in Schleißheim, Augsburg and Nuremberg were sold at a public auction with the permission of the Bavarian royal house. The proceedings were used to fund modern acquisitions for the Wittelsbach portrait gallery.
Парк
Үлкен саябақ – Германиядағы сирек сақталған барокко бақтарының бірі. Оның каналдармен және боскет аймағымен құрылымын Зуккалли жоспарлаған. Доминик Жирар, Ле Нотрдың шәкірті, 1720 жылға дейін үлкен партерді және каскадты салған. Су бақтың орталық элементі болып табылады. Бақ ортасындағы Үлкен канал және Люстхайм аралының шағын каналы Мюнхеннің солтүстік канал жүйесінің бір бөлігі, бұл су жолдары жүйесі Нимфенбург сарайы кешенімен де байланысты. Ескі сарайдан көрініс оңтүстікке қарай Мюнхендегі Фрауэнкирхе шіркеуіне дейін созылады, ол Фюрерстрид сарайының көрініс бағытының соңғы нүктесі де болып табылады. Солтүстік жақтағы каналдың бағыты Дахау сарайына қарай. 1867 жылы Ескі сарайдың солтүстігінде Карл фон Эффнер салған Бруннхауста (құдық үйі) су доңғалағы мен сорғылар әлі де сақталған, алайда бұрқақтар қазір электр сорғыларымен жұмыс істейді. Сарай бағында бірнеше рет найзағай шағып, 300 жылдан астам уақыттан бері тірі қалған ағаш та бар.
The grand park is one of the rare preserved Baroque gardens in Germany. Its structure with canals and bosquet area was arranged by Zuccalli. Dominique Girard, a pupil of Le Nôtre, constructed the grand parterre and the cascade until 1720. Water forms since the central element in the garden. The Grand Canal in the garden center and the ditch round of Lustheim island are part of the northern Munich channel system, a system of waterways that connected also to the complex of Nymphenburg Palace. From the Old Palace, a line of sight goes south to the Frauenkirche in Munich, which is also the end point of another line of sight of the Fürstenried Palace. The northern side channel has finally Dachau Palace as target. In the Brunnhaus (well house), which was built in 1867 north of the Old Palace by Carl von Effner, the waterwheel and the pumps are still present, the fountains are, however, now powered by electric pumps. The Palace Garden is also the home of a 300 year old tree that has survived several lightning strikes.
Арақ бақшасы
Schlosswirtschaft Oberschleißheim Biergarten сарай аумағында орналасқан, 1000 адамға арналған орынға ие. Оның тамыры 1597 жылға дейін жетеді, Хофбраухаус сыраханасының негізін қалаушы сол кездегі шаруа қожалығына зейнетке шыққанда бастау алған. 17 ғасырда Жаңа Шлейсхайм сарайы салынғаннан кейін, Schlosswirtschaft (сарай мейрамханасы) сарайдың жұмысшылары мен қызметшілеріне тамақ қызметін көрсеткен. Содан кейін патшалық сыра зауыты ашылып, ұзақ жылдар бойы сәтті жұмыс істеп, бірақ соңында жабылды. Стэнли Кубрик режиссерлік еткен "Даңқ жолы" (1957) фильмі сарайды және оның аумағын кеңінен пайдаланды. Сарай француз армиясы дивизиясының штабы қызметін атқарды; Бірінші дүниежүзілік соғыстағы француз әскерлерінің атылуы Жаңа сарайдың үлкен бағында (Gartenfassade des Neuen Schlosses) түсірілді; ал әскери сот сарайдың ішіндегі Үлкен зал (Grosser Saal) ішінде өтті. Ален Ресне режиссерлік еткен "Мариенбадтағы соңғы жыл" (1961) фильмінде сарай (Мюнхендегі тағы екі сараймен бірге) басты түсірілім орны ретінде қолданылды. "Үш мылтықшы" (2011) фильмі сарайдағы кейбір сахналарды түсірді. Мен үшін, мәңгілікке (2001 Музыкалық бейнеклип: Эрос Рамацотти) режиссері Паоло Скарфо. Оператор: Массимо Зери. Толығымен сарайда түсірілді.
The Schlosswirtschaft Oberschleißheim Biergarten is located on the palace grounds, with seating for 1,000. Its roots trace back to 1597, when the founder of the Hofbräuhaus brewery retired to a farm there. Following the building of the New Schleißheim Palace in the 17th century, the Schlosswirtschaft (palace restaurant) provided catering to its workers and servants. A royal brewery followed, enjoying a long period of success before closing. Paths of Glory (1957) directed by Stanley Kubrick used the palace and its grounds extensively. The palace served as the French Army division headquarters; the execution of the World War I French soldiers was filmed in the grand garden of the New Palace (Gartenfassade des Neuen Schlosses); and the court martial in the Great Hall (Grosser Saal) inside the palace. Last Year at Marienbad (1961) directed by Alain Resnais used the palace (along with two others in Munich) as a principal filming location. The Three Musketeers (2011) filmed some scenes in the palace. Per me, per sempre (2001 Music Video: Eros Ramazzotti) Directed by Paolo Scarfo'. Cinematographer: Massimo Zeri. Entirely shot in the palace.