Иосиф Уткин: қазақша ақпарат. 2-ші дүйн. соғысының ақыны, өмірі мен шығармашылығы. Иркутск қаласында туған, ерте шығармашылық жолы. Тарландырушы, газет сатушы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Иосиф Павлович Уткин (Ио́сиф Па́влович У́ткин) (27 мамыр 1903 [ескі стиль бойынша 14 мамыр 1903] – 13 қараша 1944) – Екінші дүниежүзілік соғыс буынының орыс ақыны. Уткин 13 мамырда Қытай Шығыс темір жолының Хинган станциясында (қазіргі Якеши) дүниеге келді. Туғаннан кейін отбасы туған қаласына, Иркутскке қайтып оралды, онда болашақ ақын 1920 жылға дейін өмір сүрді. Жаман мінез-құлық пен еркін ойлауы үшін орта мектептен қуылды. Күнбағыс зауытында маркер болып жұмыс істеді, газет сату арқылы және телеграмма жеткізу арқылы күнкөріс жасады. 1919 жылы Иркутскте Колчакқа қарсы көтеріліс кезінде Кеңес билігі қайта орнатылғанға дейін Жұмысшылар гвардиясының (коммунистік партизандар) мүшесі болды. 1920 жылы ол Ырқытск комсомолының бірінші тобымен бірге Кеңес Одағының Шығыс майданына ерікті болып кірді. Әскерде ол далалық хабаршы және жөндеу шеберханаларының әскери комиссары болды. 1922 жылы «Еңбекке күш» газетінде тілші, кейін Комсомол облыстық комитетінде Комсомол газетінің хатшысы және әскери дайындықтан өтетін жастарға саяси жетекші болып жұмыс істеді. 1924 жылы Мәскеудегі Журналистика институтына оқуға жіберілді. 1922 жылдан бастап өлеңдерін Сібір баспасөзінде жарияласа, Мәскеуге келгеннен кейін ол да онда жарық көрді. 1925 жылы оның «Қызыл шашты Мотель туралы повесть» (Повесть о рыжем Мотэле) атты алғашқы кітабы, ал 1926 жылы – алғашқы өлеңдер жинағы жарық көрді. 1925 жылдан бастап «Комсомольская правда» газетінде жұмыс істеді. 1927 жылы институтты бітіргеннен кейін ақындар Жаров пен Безыменскиймен бірге шетелге жіберілді, онда екі ай бойы болды. 1928 жылы «Балалық шақ сағынышы» поэмасын жариялады. Германия-Совет соғысы басталғанда майданға аттанды. Брянск маңында жарақаттанды және Ташкентте емделді. Сол жерде «Мен өзім көрдім» атты кітабын жазды, оның үзінділерін «Комсомольская правда» газетінің редакциясына оқыды. Дәрігерлердің ескертуіне қарамастан, оң қолынан төрт саусағын жоғалтқан күйі майданға қайта оралды. Ол жауынгерлік шайқастарға қатысып, марш әндерін жазды. Оның көптеген өлеңдері әнге айналып, майданда кең таралды. 1944 жылдың 13 қарашасында майданнан оралғанда Уткин ұшақ апатында қаза тапты.
Iosif Pavlovich Utkin (Ио́сиф Па́влович У́ткин ) (27 May 1903 [O. S. 14 May 1903] – 13 November 1944) was a Russian poet of the World War II generation. Utkin was born on 13 May at the Khingan station (in modern Yakeshi) of the Chinese Eastern Railway, which his parents were helping to construct. After his birth the family returned to their native city Irkutsk, where the future poet lived until 1920. He was expelled from middle school for poor behavior and free thinking. He worked as a marker at a tannery, sold newspapers, and delivered telegrams for a living. In 1919 during the anti Kolchak uprising in Irkutsk he became a member of the Workers Guard (Communist guerrillas) until the re establishment of Soviet power. In 1920 he enlisted as a volunteer with the first group of Irkutsk Komsomol members for the Soviet Far East Front. In the army he was a field informant and military commissar of repair shops. In 1922 he worked as a reporter for the newspaper Power to Labor, then for the Provincial Committee of Komsomol as a secretary of the Komsomol newspaper and a political instructor for pre induction trainees. In 1924 he was sent to study at the Institute for Journalism in Moscow. Since 1922 he had published his poems in the Siberian press, and on his arrival in Moscow he was published there. In 1925 his first book "Story about the redhead Motele " (Повесть о рыжем Мотэле ) was published, and in 1926 his first book of poems. From 1925 he worked in Komsomolskaya Pravda. After graduating from the Institute in 1927, he was sent along with the poets Zharov and Bezymensky abroad, where he stayed two months. In 1928 he published the poem "Dear Childhood." At the beginning of the German Soviet War, he went to the front. Near Bryansk, he was injured, and he was treated in Tashkent. There he wrote the book I saw it myself, verses from which he read to the editorial staff of Komsomolskaya Pravda. In spite of the opinions of his physicians he returned to the front, although he had lost four fingers on his right hand. He participated in combat and wrote march songs. Many of his verses became songs and were popular at the front. Returning from the front on 13 November 1944, Utkin perished in an airplane crash.