Кіріспе

Рурик Ивнев, туған есімі Михаил Александрович Ковалёв (1891 жылғы 23 ақпан, Ескі стиль бойынша 11 ақпан – 1981 жылғы 19 ақпан) – орыс ақыны, романист және аудармашы.

Алғашқы жылдар

Рурик Ивнев Тифлисте (Тбилиси) ақсүйек отбасында дүниеге келді. Оның әкесі, Александр Самойлович Ковалев, орыс армиясының капитаны болған. Балалар (Михаилдің үлкен ағасы Николай болған) аналары, Анна Петровна Ковалева Принц тәрбиеледі. Оның шежіресінде Петр I-мен бірге Ресейге келген голландия графы болған. 1894 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін отбасы Карсқа көшті, онда анасы қыздар гимназиясының директоры қызметін атқарады. Анасының тілегімен ұлдары Тифлис әскери училищесіне түсті, Михаил 1900 жылдан 1908 жылға дейін онда оқыды. Училищені бітірген соң Михаил әскери карьераны ойластырып, Санкт-Петербургке кетті, онда Санкт-Петербург университетінің құқық факультетіне студент болып қабылданды. 1912 жылы Санкт-Петербург университетінен кетуге мәжбүр болып, білімін Мәскеуде жалғастырды. 1913 жылы Мәскеу университетін заңгер мамандығы бойынша бітіріп, Санкт-Петербургке оралды, онда ол мемлекеттік бақылау кеңсесінде қызметке кірісті.

Әдеби мансап: Эго-футурист

Рурик Ивневтің поэзияға алғашқы талпыныстары 1904 жылға дейін жетеді. Оның алғашқы жарияланымы – 1909 жылы Вышний Волочек қаласында шыққан студенттік альманахтағы «Біздің күндер» поэмасы болды. Екі жыл өткен соң ол өлеңдері мен прозасын Александр Блокқа көрсетті, бірақ одан жағымсыз пікір алды. 1912 жылы оның тағы екі өлеңі большевиктердің «Искра» газетінде жарық көрді. Көп ұзамай Михаил Вадим Шершеневич, Константин Олимпов және Василиск Гнедовпен бірге «Эго-футуризм» қозғалысына қосылып, «Петербургский Глашатай», «Центрифуга» және «Мезанин поэзии» баспаларынан шыққан «Эго-футуризм» альманахтарына белсенді қатысты. 1913 жылы оның «Өзін өртеу» атты алғашқы өлеңдер жинағы жарыққа шықты. Осы кезде Михаил Ковалев Рурик Ивнев болып өзгерді. Ақынның өзі бұл псевдонимді «Өзін өртеу» кітабы басылған күні алдындағы түні армандағанын айтқан. Бұл кітап жас ақынға зор даңқ әкелді. Ол Санкт-Петербургтегі әдеби үйірмелерге жиі баратын, онда Дмитрий Мережковский, Зинаида Гиппиус, Михаил Кузьмин, Николай Гумилев, Анна Ахматова, Федор Сологуб және Владимир Маяковский сияқты жазушылармен танысты.

Ресей революциясы және мемлекеттік қызмет

Қазан төңкерісі жеңісінен кейін ол білім беру халық комиссары Анатолий Луначарскийдің хатшысы болды. Осымен қатар, ол ВЦИК газеті "Известия"мен ынтымақтастық етті және жұмысшы, шаруа, солдат және казак депутаттарының IV кезектен тыс съезін ұйымдастыруға қатысты. 1919 жылы Ивнев А. В. Луначарский атындағы үгіт пойызының ұйымдастыру бюросының басшысы ретінде оңтүстікке жіберілді, Украина мен Грузияны аралады. 1921 жылы Мәскеуге оралғаннан кейін Бүкілресейлік ақындар одағына жетекшілік етті. Осы кезеңде Ивнев образшылдармен жақындаса бастады.

1920-шы жылдар: Идеяшыл

Қазір Мәскеуде, ол 1920 жылдары негізінен байланысты болған, жаңа поэтикалық бағыт – имиджинизмге қосылды. 1925 жылы Ивнев Германияға сапар шекті, содан кейін Владивостокта "Книжное дело" баспасында жұмыс істеді. 1927 жылы Жапонияға барды. 1920 жылдардың екінші жартысында Рюрик Ивнев "Актрисаның өмірі" атты эпикалық трилогиясын жариялады, оған "Махаббатсыз сүйіспеншілік" (1925), "Ашық үй" (1927) және "Романның батыры" (1928) романдары кірді.

Кейінгі жылдар

1930 және 1940 жылдары кеңес билігінің күшейген қысымына байланысты Ивнев шетел тілдеріндегі поэзияны аудару және тарихи пьесалар жазу арқылы күнкөрісін қамтамасыз етті. 1930 жылдардың соңында ол "Мтатсминди табанында" атты өмірбаяндық роман жұмысын бастады. Осы кезеңде Ивнев тағы бір өмірбаяндық роман, "Богемия" романымен айналыса бастады және оны өлімінен бір ай бұрын аяқтады. Ол сол кезде Тбилисиде тұрып, грузин поэзиясын аударды. 1950 жылы Мәскеуге қайтып келді. Сталиндік кезең аяқталғаннан кейін ол естеліктерін жазуға кірісті. Ол тоқсан жасқа толуына төрт күн қалғанда дүниеден өтті.

Жеке өмір

Рюрик Ивнев өмірі бойы көптеген гомосексуалдық қарым-қатынастарда болды және осы кездесулер туралы 2013 жылы жарияланған күнделіктерінде айтқан.