Нацизмге қарсы күрескен неміс дипломаты Эдуард Брюкльмайер

Кіріспе

Неміс дипломаты және қарсылық күресшісі Эдуард Роберт Вольфганг Брюкльмайер (8 маусым 1903 – 20 қазан 1944) – нацистік режимге қарсы күрескен неміс дипломаты және қарсылық күресшісі, 20 шілдедегі қастандыққа қатысқандығы үшін өлім жазасына кесілді.

Өмір

Брюкльмайер Мюнхенде дүниеге келді, 1923 жылы құқық тану оқуын бастады және Лейпцигке, Вюрцбургке және Лозаннаға көшкенге дейін Бавария Мюнхеннің асыл корпусының мүшесі болды. 1927 жылы Вюрцбургте алғашқы мемлекеттік емтиханды тапсырып, мамыр айында Сыртқы істер министрлігінің үш жылдық дайындық бағдарламасына қабылданды. 1930 жылы оқуын аяқтаған соң, дипломат ретінде шетелге жіберілді. 1933 жылы, нацистік партия Германияда билікті басып алған жылы, Брюкльмайер Катовицедегі Бас консулдықта жұмыс істеген кезде азшылықтар мәселелерімен айналысты. Бұл оның нацистік билікпен алғашқы қақтығысына әкелді. 1936 жылы ол Лондондағы неміс елшілігінде дипломатиялық хатшы болып тағайындалды, оның басшысы неміс диктаторы Адольф Гитлердің болашақ Сыртқы істер министрі Иоахим фон Риббентроп болды. 1937 жылы Брюкльмайер Клотильда фон Обермайер Марнахқа үйленді. Олардың Моника есімді бір қызы болды, кейін ол Фридрих Мандльге тұрмысқа шықты. Брюкльмайер де нацистік партияға қосылды, ол 1934 жылы партияға қабылдану үшін өтініш берген болатын. Келесі жылы, 1938 жылы Брюкльмайер мен Риббентроп Берлинге оралды. Сол кезде Брюкльмайер де, Сыртқы істер министрлігінің мемлекеттік хатшысы Эрнст фон Вайцзекер де британ үкіметімен бірлесіп жұмыс істейтін неміс диссиденттері Гитлердің соғысқа қатысты көріне бастаған жоспарларын тоқтатуға үміттенді. Алайда 1939 жылы ол "әлсіздік" білдіретін мәлімдеме жасағаны үшін айыпталып, концлагерге жіберу қаупіне тап болды. Бірақ, көрінетіндей, Рейх қауіпсіздік бас басқармасының (РСХА) басшысы Рейнхард Гейдрихтің ықпалымен, ол Сыртқы істер министрлігінен мерзімінен бұрын зейнеткерлікке шықты. Зейнеткерлікке кеткеннен кейін Брюкльмайер Францияда әскери қызметтен өтті, Берлиндегі Шетелдік сынақ орталығындағы Вермахт штабының қызметкері болды, содан кейін Армия Жоғарғы Бас қолбасшылығының Мемлекеттік әкімшілік кеңсесінде әскери әкімші болып жұмыс істеді. 1942 жылы оған Мемлекеттік мергендер батальоны (Landesschützenbataillon) жұмыс берді. Осы уақытқа дейін Брюкльмайер Гитлерді өлтіруге бағытталған 20 шілдедегі төңкеріске қатысқан қарсылық күресшілерімен кең байланыс орнатқан. 1930 және 1931 жылдары Тегерандағы дипломатиялық миссияда жұмыс істеген кезде Брюкльмайерді білетін Фридрих Вернер фон дер Шуленбург Брюкльмайер мен төңкерістің негізгі мүшелері арасында байланыс орнатты. Брюкльмайер төңкеріске қолдау көрсеткісі келді, бірақ оны 20 шілдеге дейін кейінге қалдырғаны туралы хабарланбады. Бір аптадан кейін, 27 шілдеде, төңкеріс сәтсіз аяқталып, Брюкльмайердің қатысы анықталды. Ол Прагада тұтқындалып, 28-29 қыркүйек аралығында неміс "Халық сотында" (Volksgerichtshof) сотталды. 20 қазанда ол қылмыстың серігі деп танылып, өлім жазасына кесілді. Сол күні Брюкльмайер Берлиндегі Плоццензее түрмесінде асылып өлтірілді.

Brücklmeier was born in Munich, where in 1923 he began his study of law and became member of the noble Corps Bavaria Munich, before moving to Leipzig, Würzburg and Lausanne. In 1927, he passed the first state examination in Würzburg and in May entered the Foreign Office's three year preparatory programme. On completing it in 1930, he was posted abroad as a diplomat. In 1933, the year the Nazi Party seized power in Germany, Brücklmeier found himself dealing with minority issues while working at the Consulate General in Katowice. This led to his first conflict with Nazi authorities. In 1936, he was appointed diplomatic secretary at the German Embassy in London, headed by German dictator Adolf Hitler's future Foreign Minister, Joachim von Ribbentrop. In 1937, Brücklmeier married Klothilda von Obermayer Marnach. They had one daughter, Monika, who later married Friedrich Mandl. Brücklmeier also joined the Nazi Party, having originally submitted his application to join in 1934. The following year, 1938, Brücklmeier and Ribbentrop returned to Berlin. By that time both Brücklmeier and Foreign Office State Secretary Ernst von Weizsäcker were hoping that German dissenters, working with the British government, could thwart Hitler's ever more evident plans for war. In 1939, however, he was denounced for making "defeatist" statements and was very nearly sent to a concentration camp. Instead, however – apparently at the instigation of the chief of the Reich Security Main Office (Reichssicherheitshauptamt, RSHA), Reinhard Heydrich – he was given early retirement from the Foreign Office. Following his departure, Brücklmeier underwent military service in France; became a Wehrmacht staff member at the Foreign Testing Centre in Berlin; and then became a military administrator in the State Administration Office of the Army High Command (Oberkommando des Heeres). In 1942, he was given a job by the State Marksmen's Battalion (the Landesschützenbataillon). By this time, Brücklmeier had established extensive links with the resistance fighters that took part in the 20 July Plot to assassinate Hitler. Friedrich Werner von der Schulenburg, who had come to know Brücklmeier while he was working at the Tehran diplomatic mission during 1930 and 1931, arranged contacts between Brücklmeier and the plot's core membership. Brücklmeier wished to support the plot's attempted coup d'état, but was not informed that it had been delayed to 20 July. One week later, on 27 July, following the plot's failure, Brücklmeier's involvement was traced. He was arrested in Prague and, from 28 to 29 September, his case was heard at the German "People's Court" (Volksgerichtshof). On 20 October, he was found guilty as an accessory and sentenced to death. On the same day Brücklmeier was hanged at Plötzensee Prison in Berlin.