Сен-Вандрий Рансон: Нормандиядағы тарихи аббат және ауыл
Saint-Wandrille-Rançon
Сен-Вандрий Рансон – бұрынғы коммуна, Францияның Нормандия аймағында. 2016 ж. Rives en Seine коммунасына бірікті. Сены өзені жағасында орналасқан шағын ауыл.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сент-Вандрилл-Рансон (сɛ̃ vɑ̃dʁij ʁɑ̃sɔ̃) – Францияның солтүстік-батысындағы Нормандия аймағындағы Сен-Маритим департаментіне қарасты бұрынғы коммуна. 2016 жылдың 1 қаңтарында ол Рив-ан-Сен жаңа коммунасына біріктірілді.
Saint Wandrille Rançon (sɛ̃ vɑ̃dʁij ʁɑ̃sɔ̃) is a former commune in the Seine Maritime department in the Normandy region in north west France. On 1 January 2016, it was merged into the new commune of Rives en Seine.
География
Сейн өзенінің жағасында, Руан қаласынан солтүстік-батысқа қарай шамамен 29 шақырым жерде, D22, D33 және D982 тас жолдарының тоғысқан жерінде орналасқан, егіншілік және орман шаруашылығымен айналысатын ауыл. 1960 жылға дейін Бротонне көпірі Сена өзеніндегі алғашқы көпір болып саналды. Бүгінде ол D490 тас жолын өзен арқылы алып өтеді.
A village of farming and forestry situated by the banks of the Seine, some 18 mile (29 km) north west of Rouen at the junction of the D22, D33 and the D982 roads. Until 1960, the Pont de Brotonne was the first bridging point of the Seine. Today it carries the D490 over the river.
Қызықты орындар
Ол өзінің бенедиктиндік аббатханасының қираған жерімен, Сент-Вандрилл аббатханасымен (бұрынғы Fontenelle аббатханасы деп аталатын) белгілі. Аббат шіркеуі 13 және 14 ғасырларда салынған; кеме қабырғаларының бөліктері ұшқыш тіреулермен нығайтылған, ал терезелер мен бүйірлік дәліздердің күмбездері жақсы сақталған. Шіркеу Ренессанс дәуірінің әдемі есігі арқылы тамақханаға (рефлекторияға) қосылатын монастырь галереяларымен (клаустерлермен) біріктірілген. Бұл кіреберістің жанында Ренессанс дәуіріндегі әсем әшекейленген қол жуатын тас (лавабо) орналасқан. Тамақхана 100 футтан асатын ұзындықтағы бөлме, және сол дәуірдің сәнді терезелері арқылы жарық түседі. Аббатхананы 7 ғасырда Сент-Вандрилл құрған, оған II Кловистің қайырымдылығы көмектескен. Көп ұзамай ол білім мен ізгілік ортасы ретінде танымал болды. 13 ғасырда аббатхана өртеніп, қайта құрылысы 16 ғасырдың басында ғана аяқталды. Кейін сол ғасырдың соңында гугеноттар оны жартылай қиратты, ал толық қалпына келтіру жұмыстары жүз жылдан астам уақытқа созылды. Шіркеуді бұзу Революция кезінде басталды, бірақ 1832 жылы тоқтатылды.
It is celebrated for the ruins of its Benedictine abbey, the Abbey of Saint Wandrille (formerly known as Fontenelle Abbey). The abbey church belongs to the 13th and 14th centuries; portions of the nave walls supported by flying buttresses are standing, and the windows and vaulting of the side aisles are in fair preservation. The church is joined to cloisters from which an interesting door of the Renaissance period opens into the refectory. Beside this entrance is a richly ornamented lavabo of the Renaissance period. The refectory is a room over 100 ft. long and lit by graceful windows of the same period. The abbey was founded in the 7th century by Saint Wandrille, aided by donations from Clovis II. It soon became renowned for learning and piety. In the 13th century it was burnt down, and rebuilding was not completed till the beginning of the 16th century. Later in the same century it was practically destroyed by the Huguenots, and again the restoration was not finished for more than a hundred years. The demolition of the church began at the time of the Revolution but stopped in 1832.