Бернард Эшли – британдық кәсіпкер, инженер, Laura Ashley брендінің негізін қалаушы. Сәулетке құштар, қонақүй иесі, миллионер. Биографиясы туралы оқыңыз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын бизнесмені және инженері, британдық бизнесмен, сэр Бернард Альберт Эшли (11 тамыз 1926 – 14 ақпан 2009) – ағылшын бизнесмені және инженері. Ол Лора Эшлидің күйеуі және олардың сән тоқыма бизнесін құрған сәттен бастап оның серіктесі болды. Пойыз, ұшақ және қайықтарды ұнататын инженер Ашли, көбінесе медиада дизайнер емес, бизнесмен ретінде бейнеленді, бірақ оның түстер мен дизайнға деген құштарлығы зор болды. Оның Лора Эшли Холдингсі және Лангоед Холл елдік үй қонақ үйіне қатысты мүдделері болды. "Sunday Times Rich List" тізімі бойынша, ол Ұлыбританиядағы ең бай 796-шы адам, оның сән және қонақ үй бизнесі 60 миллион фунт стерлингке бағаланды. Ол негізінен Брюссельде тұрды, сонымен қатар Хей-он-Уай және Францияда да үйлері болды.
English businessperson and engineer
the British businessperson
Sir Bernard Albert Ashley (11 August 1926 – 14 February 2009) was an English businessman and engineer. He was the husband of Laura Ashley, and was her business partner from the founding of their fashion textiles centred business. An engineer with a love of trains, planes and boats, Ashley was often portrayed in the media as a businessman instead of a designer – but he had a huge love of colour and design. He had interests in Laura Ashley Holdings and the country house hotel Llangoed Hall. Ranked 796th richest person in the UK with a fortune of £60m in fashion and hotels by the Sunday Times Rich List. He lived mainly in Brussels, but had houses in Hay on Wye and France.
Ерте өмір
Эшли 1925 жылғы 11 тамызда Альберт Эшли мен Хилда Мод Эшлидің ұлы ретінде дүниеге келді. Ол Кройдон қаласындағы Уитгифт орта мектебінде білім алған.
Ashley was born 11 August 1925, the son of Albert Ashley and Hilda Maud Ashley. He attended Whitgift Middle School in Croydon.
Лаура Эшли компаниясы
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін инженер Бернард Эшли Лондонның Уоллингтон қаласындағы жастар клубында Уэльстің хатшысы Лора Маунтнимен танысты. Ол хатшы болып жұмыс істеп, алғашқы екі баласын өсірген кезде, бос уақытында салфеткалар, үстел төсемелері, шай сүлгілерін жасады, оларды Бернард Лондонның Пимлико қаласындағы шатырлы пәтерінде орнатылған машинасымен басып шығарды. Ерлі-зайыптылар экран аяғына арналған ағашқа 10 фунт стерлинг, бояулар мен бірнеше метр зығырға инвестиция жасады. 1953 жылдан бастап Бернард қалалық жұмысынан кетіп, олар компанияны кеңейте бастады. Осылайша олар бүкіл әлемде танымал брендке ие болған халықаралық компанияға айналды. Лора баспаға арналған суреттерді жасады, ал Бернард баспа жабдығын құрастырды, осылайша компанияға жылдар бойы ерекше күш берген толықтыратын серіктестік құрылды. Лора өмірінің соңына дейін дизайнмен айналысып тұрды, ал Бернард операциялық мәселелерді шешті. Сатудың өсуімен жұмыс істеу үшін қызметкерлерді жұмысқа алып, компания бастапқыда Эшли Маунтни (Лораның бойжеткен аты) деп тіркелді, бірақ Бернард оның атын Лора Эшли деп өзгертті, өйткені ол осы тауар түрі үшін әйел есімінің қолайлырақ екенін ойлады. Жаңадан құрылған компания 1955 жылы Кентке көшіп келді, бірақ 1958 жылы Дарент өзенінің тасып кетуінен бизнес жойылмастан қалды – жабдықтар, бояулар мен маталар үш фут суға батып қалды. 1960 жылы айналым 2000 фунттан 8000 фунтқа дейін өсті, ал төртінші баласы дүниеге келгеннен кейін отбасы 1961 жылы Уэльске көшіп кетті. Бастапқыда Монтгомериширдегі Карно қаласындағы әлеуметтік клубта орналасқан зауыт 1967 жылы ауылдың теміржол станциясына көшірілді. Бұл компанияның дамуындағы маңызды кезең болды – Бернард аптасына 5000 метр мата өндіретін жазық баспа процесін жетілдірді, ал 1966 жылы Лора жұмыстық емес, әлеуметтік киім үшін өзінің алғашқы көйлегін жасады. 1970 жылы сату жылына 300 000 фунтқа жетті, ал бір апта ішінде Лондонның Фулхэм-роуд дүкенінде 4000 көйлек сатылды, нәтижесінде Ньютаунда жаңа фабрика ашылды. 1974 жылы Париж дүкені ашылды, ол ерекше жасыл фасадымен және ағаштан жасалған интерьерімен ерекшеленді; сондай-ақ сол жылы Сан-Францискода АҚШ-тағы алғашқы дүкен ашылды. Лицензиялық келісімдер 1971 жылдан бастап Австралияда, Канадада және Жапонияда универмагтардағы сату орындарының ашылуына әкелді. 1975 жылы компанияның жылдық айналымы 5 миллион фунт стерлингке жетті және бүкіл әлемде мың адам жұмыс істеді. Лора OBE ұсынысынан бас тартты (Бернардқа ұсынылмағандықтан ренжіді), бірақ 1977 жылы экспорт саласындағы Король сыйлығын қабылдады. 1985 жылы Лора қайтыс болғаннан кейін екі ай өткен соң, Лора Эшли Холдингс акцияларын биржада сатуға шықты, оларға 34 есе артық сұраныс болды. Бернард Эшли 1987 жылы рыцарь атағын алды. Алайда, 1980 жылдардың соңында Лора Эшли сәннен шығып қалды. Әйелдер кеңес бөлмелеріне еніп, қатал костюмдер мен иық жапқыштар Лора Эшлинің ұстанымдарына қайшы келді. Сэр Бернардтың ерекше тұлғасы мен өзіндік басқару стилі оның қала үшін жағымсыз болуына себеп болды. Жаңа бас директорлар тобының біріншісі Джеймс Максмин болды, ол өндіріс және тарату жүйесін жаңартты – бұл жүйе бұрын Гонконгта жасалған футболканы Жапониядағы бөлшек сауда дүкеніне жібермес бұрын Уэльстегі Ньютаун қоймасына жіберіп отырды. 1992 жылы доктор Максмин Лора Эшлиді 1989 жылдан бергі алғашқы жалпы табысқа жеткізді, ал 1993 жылғы қаржылық жылы жалпы табыстың 12 миллион фунтқа жетеді деп күтілді. Бірақ 1994 жылдың сәуір айының басында доктор Максмин Сер Бернардпен стратегиялық келіспеушіліктерді айта отырып, Лора Эшлиден кенеттен кетіп қалды. Лора Эшли 1993 жылы өзінің 40 жылдығын тойлады, сол жылы сэр Бернард төрағалықтан зейнеткерлікке шығып, құрметті өмірлік президент атанды.
After World War II, engineer Bernard Ashley met Welsh secretary Laura Mountney at a youth club in Wallington, London. While working as a secretary and raising her first two children, part time she designed napkins, table mats, tea towels which Bernard printed on a machine he had designed in an attic flat in Pimlico, London. The couple had invested £10 in wood for the screen frame, dyes and a few yards of linen. From 1953, Bernard left his city job and the couple began to expand the company. This put themselves on the road to becoming an international company with a brand that is recognised around the globe. Laura designed the prints and Bernard built the printing equipment, so forging a complementary partnership that was to give the company its unique strength throughout the years. Laura remained in charge of design until shortly before her death, while Bernard handled the operational side. Employing staff to cope with the growth of sales, the company was originally registered as Ashley Mountney (Laura's maiden name), but Bernard changed the name to Laura Ashley because he felt a woman's name was more appropriate for the type of products. The newly formed company moved to Kent in 1955, but the business was nearly wiped out in 1958, when the River Darent overflowed – leaving equipment, dyes and fabrics floating in three feet of water. Turnover rose from £2,000 to £8,000 in 1960, and in light of the birth of the third of their four children, the family moved to Wales in 1961. Originally located in the social club in Carno, Montgomeryshire, in 1967 the factory moved across to the village's railway station. These were crucial times in the development of the company – Bernard had developed his flat bed printing process to produce 5,000 metres of fabric per week, and in 1966 Laura produced her first dress for social rather than work attire. By 1970, sales had reached £300,000 per year, and in one week alone, London's Fulham Road shop sold 4,000 dresses – which resulted in the new factory in Newtown, Montgomeryshire. It was the opening of the Paris shop in 1974 which was the first to feature the distinctive green frontage and stripped wooden interior; and, in the same year, the first USA shop opened in San Francisco. A licensing operation led to the opening of department store concessions in Australia, Canada and Japan from 1971 onwards. By 1975, turnover was £5million per year and the company employed a thousand people worldwide. Laura turned down the offer of an OBE (she was upset Bernard had not been offered one) but a Queen's Award for Export was accepted in 1977. Two months after Laura's death in 1985, Laura Ashley Holdings plc went public in a flotation that was 34 times oversubscribed. Bernard Ashley was knighted in 1987. However, by the end of the 1980s Laura Ashley was distinctly out of fashion. Women were making inroads in the boardroom, and sharp suits and shoulder pads were at odds with everything Laura Ashley stood for. Sir Bernard's larger than life personality and idiosyncratic style of management meant that he fell out of favour with the City. The first of a new group of CEO's was employed, in James Maxmin, who rationalised the production and distribution system – that until then, replaced a legacy system that would route, for example, a T shirt manufactured in Hong Kong to a warehouse in Newtown, Wales, before sending it to a retail store in Japan. In 1992, Dr Maxmin led Laura Ashley to its first gross profits since 1989, and in fiscal 1993, gross profits were expected to reach 12 million pounds. But in early April 1994, Dr Maxmin abruptly resigned from Laura Ashley, citing major differences over strategy with Sir Bernard. Laura Ashley celebrated its 40th anniversary in 1993, the same year that Sir Bernard retired as chairperson and became honorary life president.
Еланбах
2000 жылы сэр Бернард Elanbach деп аталатын жаңа тоқыма компаниясын құрды және қызы Эмма Шукбургті (туған аты Эшли) оның шығармашылық директоры қызметін атқаруын сұрады. Эмманың Раядер маңындағы Элан аңғарындағы үйінің құрметіне аталған бұл компания Сер Бернардтың Брекон маңындағы бес жұлдызды Ллангод Холл қонақ үйінде орналасқан және Лондон мен Париждегі дүкендерде сатылатын болды. Эмма BBC тілшісіне әкесінің ұсынысынан қатты таң қалғанын айтты: «Бұл өте қызықты. Бұл – арманымның орындалуы. Мен әкемнің «Мен пікірімді өзгерттім. Мен әзілдедім» дейтінін күтіп жүрдім». Ол ештеңеге қарсы болған жоқ, сондықтан барлығы дүкендерге түседі. Анасының дизайнын бақылап өскен Эмма бұл жұмыстың өзіне табиғи түрде келгенін айтады: «Мен 14 жасымда Лора Эшли үшін алғашқы киім дизайнымды жасадым, киетін киімімнің жоқтығына шағымданып жүрдім. Ол: «Жарайды, онда өзің жобала» деді». Мен өзімді ешқандай үлкен үмітке сай етіп көрсетуім керек деп ойламаймын». Компания 2001 жылы Уайдағы Хейде алғашқы дүкенін ашты, онда Эмманың қызы Розаның да дизайндары болды.
In 2000, Sir Bernard set up a new textile company named Elanbach and requested that daughter Emma Shuckburgh (née Ashley) act as its creative director. Named after Emma's home in the Elan Valley near Rhayader, it is based at Sir Bernard's five star hotel, Llangoed Hall, near Brecon, and was to be sold in shops in London and Paris. Emma admitted to the BBC that she was surprised to be asked by her father: It's very exciting. It's a realisation of a dream. I kept thinking my father would say "I have changed my mind. I was joking." He hasn't said no to anything, so it's all going in the shops. Having grown up watching her mother design, Emma says the job simply comes naturally to her: I did my first dress design for Laura Ashley when I was 14, I was complaining there was nothing I could wear. She said, "right, just design some stuff then." I don't feel I have to live up to some great thing at all. The company launched its first shop in Hay on Wye in 2001, and included designs from Emma's daughter, Rose.
Эшли үйлері
Сэр Бернард Эшли Лангойд залын сатып алды, оны Эдвард дәуіріндегі үй кештерінің атмосферасын қайта жарату арманын орындайтын орын деп есептеді. Кейіннен ол осыны басқа да жерлерде іске асырды, бірақ 1999 жылы екі американдық мүлікті 2014 жылы Belmond Ltd. болып қайта аталған Orient Express Hotels компаниясына сатты. Кесуик Холл – Шарлоттсвилл, Вирджинияда – 1999 жылы Orient Express Hotels компаниясына сатылды. Ллангоед Холл – Брекон, Поуис маңында орналасқан. 1987 жылы сатып алынып, қазір қонақ үй ретінде жұмыс істейді және Elanbach үшін негіз болып табылады. Мэриленд штатының Талбот округіндегі Перри Кэбин қонақ үйі 1999 жылы Orient Express Hotels компаниясына сатылды.
Sir Bernard Ashley bought Llangoed Hall, seeing it as the place where he could fulfill his ambition to recreate the atmosphere of an Edwardian house party. He later replicated this in other locations, but sold the two American properties in 1999 to Orient Express Hotels, renamed as Belmond Ltd. in 2014. Keswick Hall – in Charlottesville, Virginia – sold in 1999 to Orient Express Hotels. Llangoed Hall – near Brecon, Powys. Purchased 1987, now a hotel and the base for Elanbach. Inn at Perry Cabin hotel, in Talbot County, Maryland – sold in 1999 to Orient Express Hotels.
Жеке өмір
Лаура мен сэр Бернард 1949 жылдан бастап 1985 жылы қайтыс болғанға дейін үйленген. Лаураның төрт баласы болды, бизнестің кеңеюі демалысқа шығуға және шығармашылыққа мұқтаж болды. Олар 1970-ші жылдардың басында Францияда үй сатып алды және сэр Бернардтың ұшқыш ретіндегі шеберлігі арқасында ұшып, отбасымен және бизнеспен байланыста болды. Эшлидің барлық балалары бизнеске қатысты. Дэвид (1954/55 жылы туған), үлкен ұлы, Америка бойынша 182 дүкенді жобалап ашты, қызы Джейн компанияның фотографы болды; кіші қызы Эмма маталарды жобалады, ал екінші ұлы Ник 1985 жылы компанияның сәтті акцияға шығуы кезінде Лора Эшлидің дизайн директоры болды. Ник өзінің жеке бренді «Ник Эшли» атты эксклюзивті ерлер киімдерінің желісін іске қосты, ол Ноттинг-Хиллде дүкенімен және Жапониядағы сауда орындарымен ұсынылды. Сэр Бернард Эшли Лора Эшли компаниясының төрағасы болды, ал Лора маталарға ерекше назар аударды. Көтеріліс кезеңіндегі шағын өнеркәсіптің таңғажайып табысы Эшлилерге яхта, жеке ұшақ, Пикардиядағы француз шатосы, Брюссельдегі қалалық үй және Багам аралдарының Нью-Провиденс аймағындағы Лайфорд Кейдегі «Вилла Контента» үйін сыйлады, ол 2006 жылы 8,5 миллион долларға сатылды. 1985 жылы, 60 жасқа толған күні, Ұлыбританиядағы балаларын көріп тұрғанда Лаура баспалдақтан құлап, ауруханаға жеткізілді, онда он күннен кейін қайтыс болды. Оның есімі бизнесі арқылы мәңгі есте қалады. Ол Уэльстің Поуис аймағындағы Карнодағы Сент-Джон Баптист шіркеуінің маңында жерленген. 1990 жылы Реджин Бернеллге үйленді. Ол 2009 жылдың 14 ақпанында рактан қайтыс болды және Лаурамен бірге жерленді.
Laura and Sir Bernard were married from 1949 until her death in 1985. Laura had four children, the expansion of the business meant the need for an escape point, and for creativity. They bought a house in France in the early 1970s, and kept in touch with the family and business through flying, with Sir Bernard's accomplished skills as a pilot. The Ashley children were all involved in the business. David (born 1954/55), the eldest son, designed and opened 182 shops across America, daughter Jane was the company photographer; youngest daughter Emma designed textiles and their second son, Nick, was design director for Laura Ashley during its successful flotation in 1985. Nick went on to launch his own brand Nick Ashley, an exclusive menswear range, with a shop in Notting Hill and outlets throughout Japan. Sir Bernard Ashley was the company chairperson of Laura Ashley and Laura kept a close eye on fabrics. The astonishing success of what proved to be the ultimate cottage industry, bought the Ashleys a yacht, a private plane, a French château in Picardy, a town house in Brussels, and the villa Contenta in Lyford Cay, New Providence, Bahamas, which in 2006 was offered for sale at $8.5million. In 1985, on her 60th birthday, while she was visiting her children in the UK, Laura fell down the stairs and was rushed to hospital where she died ten days later. Her name lives on through her business. She is buried in the churchyard of St John the Baptist, in Carno, Powys, Wales. In 1990, he married Regine Burnell. He died of cancer on 14 February 2009 and is buried with Laura.