Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
сүтқоректілер түрі
Species of mammal
Жазық табақты тенрек, малагаси су сойылы немесе сулы тенрек (Microgale mergulus) – жартылай сулық өмір салған жалғыз тенрек (туыс африкалық су сойылында да ұқсас мінез-құлық байқалады) және Мадагаскардың шығысында, әсіресе Раномафана ұлттық паркі мен оның төңірегінде кездеседі. Ол аралығында өседі және бір кезде жойылған деп есептелген. Ол шабақтармен, су жәндіктерімен және рактермен қоректенеді. Халық саны осал деп саналады. Бұрын Limnogale туысына жатқызылған, бірақ молекулалық деректерге сүйене отырып, Microgale туысына көшірілді, себебі ол соңғысының ішінде терең орналасқан.
The web footed tenrec, Malagasy otter shrew, or aquatic tenrec (Microgale mergulus) is the only known semiaquatic tenrec (the related African otter shrews have similar habits), and is found in eastern Madagascar, especially in and around Ranomafana National Park. It grows to between , and was once thought to be extinct. It feeds on crabs, aquatic insects, and crayfish. The population is considered vulnerable. It was formerly placed in the monotypic genus Limnogale, but has been moved to Microgale based on molecular data showing it to be deeply nested within the latter.
Өмірбаян
Микрогаль мергулус қатаң түрде түнгі өмір салтымен өтеді, күнін өзен жағасындағы қуыстарда өткізеді және тек түнде аң аулауға шығады. Түнгі қозғалыстар көбінесе су арналарымен шектеледі, бірақ қуыстардан алысқа қарай және суға шомылу да кіреді. Радио мойындық арқылы бақылау көрсеткендей, кейбір жекелемелер 1160 метрге дейін созылған арналарды пайдаланады, ал басқалары 500 метрді ғана аралайды. Бір түні жапырақты тенрек тамақ іздеу үшін арна бойымен 1550 метрге дейін жүре алады.
Microgale mergulus is strictly nocturnal, spending the day in stream side burrows, only emerging at night to hunt. Nocturnal movements appear to be restricted to waterways but include movements away from burrows and diving. Radio collar tracking has shown that some individuals are known to utilize stream channels as much as 1160 meters in length, while others may only patrol 500 meters. In one night a web footed tenrec may travel 1550 meters along channels in search of food.
Диета
M. mergulus тек Мадагаскардың шығысындағы ағын сулы жерлерде ғана табылған. Бұл түр енді ескірген Insectivora тобына жатқызылмаса да, M. mergulus-ты жәндіктермен қоректенуші деп санауға болады. Қанатты табақты тенрек – Microgale туысының 22 түрінің бірі. Молекулалық зерттеулер нәтижесінде ол Nesogale және Oryzorictes туыстарының әрқайсысынан екі түрімен бірге Oryzorictinae кіші туысына жатқызылды. Бұл кіші туыстың ең ірі өкілі және су ортасында тіршілік етуіне байланысты осы үлкен дене мөлшерін дамытқан болуы мүмкін. Барлық тенректердің 29–37 миллион жыл бұрын (млн жж) өмір сүрген жалғыз атадан тарағандығы айтылады. Тенректер мен су құндыздарының арасындағы эволюциялық айырмашылық шамамен 47–53 миллион жыл бұрын болған деп есептеледі.
M. mergulus is only known to inhabit stream habitats in eastern Madagascar. While it is no longer classified in the obsolete order of Insectivora, M. mergulus could very well be designated an insectivore. The web footed tenrec is one of 22 members of the genus Microgale. Molecular studies have led to its placement in the subfamily Oryzorictinae, along with two species each of the genera Nesogale and Oryzorictes. It is the largest member of this subfamily and likely evolved this increased size in response to its aquatic lifestyle. All tenrecs are thought to descend from a common ancestor that lived 29–37 million years (Ma) ago The split between tenrecs and otter shrews has been dated to about 47–53 Ma ago.
Қорғау
Сулы тенрек қазіргі уақытта IUCN Қызыл тізімінде «Қауіпті» санатында тіркелген. Олардың ерекше тіршілік ортасына қойылатын талаптары және Мадагаскар аралымен шектелуіне байланысты, 2000 км²-ден аз қолайлы тіршілік ортасы қалған деп есептеледі. Жағалау экожүйелерінің нашарлауы және өзендердің лайлануы – түрге ең басты қауіп. Орманның жойылуы да құлдырауға ықпал ететін фактор ретінде танылған. Алайда, соңғы зерттеулер орман қырқылған немесе басқаша зардап шеккен өзендерде, сондай-ақ жергілікті емес плантацияларда M. mergulus-тың сау популяциялары бар екенін көрсетті. Оның қазіргі уақытта қорғалатын жерлеріне Раномафана ұлттық паркі және Андрингитра ұлттық паркі (1989) жатады, сондай-ақ ол шығыстағы Носи Воло қорығында да кездеседі (2014). Афротериялық сүтқоректілердің ішінде Microgale mergulus, әдетте, алып су тышқаны, алып алтын түлкі, солтүстік тышқан тенрегі және Нимба су тышқанымен қатар, дугонг, Азия пілі және манаттардың үш түрі сияқты белгілі консервациялық символдармен бірге ең жоғары басымдыққа ие консервациялық мақсаттар ретінде қарастырылады. Бұл басымдық филогенетикалық әртүрлілік (PD) және эволюциялық ерекшелік (ED) сияқты екі әдіс арқылы талданды.
The aquatic tenrec is currently ranked by the IUCN as Vulnerable on the Red List. Due to their specialized habitat requirements and restriction to the island of Madagascar, it is estimated that less than 2,000 km2 of suitable habitat remains. Degradation of riparian ecosystems and siltation of streams are the leading threat to the species’. Deforestation is also recognized as a potential cause of decline. However, recent studies have shown healthy populations of M. mergulus in streams where forest has been cleared or otherwise degraded, as well as non native plantations. Areas of its habitat which are currently protected include Ranomafana National Park and the Andringitra National Park (1989) and it is also reported in the new Nosy Volo Reserve in the east (2014). Within afrotherian mammals, Microgale mergulus is typically considered for highest priority conservation priority along with the giant otter shrew, giant golden mole, northern shrew tenrec and Nimba otter shrew, as well as some better known conservation symbols like the dugong, Asian elephant, and three species of manatees. This priority has been analyzed using two different methods, including phylogenetic diversity (PD) and evolutionary distinctiveness (ED).