Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Миссионерлік өмір – күнделікті өмірде миссионердің ой-өрісін, мінез-құлқын және амалдарын қабылдап, осы арқылы басқаларды Інжіл туралы хабармен таныстыруға бағытталған христиандық тәжірибе.
Missional living is a Christian practice to adopt the thinking, behaviors, and practices of a missionary in everyday life, in order to engage others with the gospel message.
Өмірбаян
Дәстүрлі түрде, христиандар миссионерлік қызметті бір реттік шара ретінде (мысалы, бір апталық кездесулер сериясы немесе конференция) немесе бірнеше адам үшін толық жұмыс ретінде (мысалы, жаңа адамдарды христиандыққа өткізу үшін бірнеше жыл бойы шетелге миссионер жіберу) қарастырған. Миссионерлік тұрмыс – барлық христианның кез келген уақыттағы өмір салты ретінде қарастырылады. Христиандардың миссионерлік тұрмыстың қажеттілігіне негізделген шіркеуді жаңарту қозғалысы – Миссионерлік шіркеу қозғалысы, XX ғасырдың соңында, негізінен 1998 жылы Даррел Гудердің «Миссионерлік шіркеу» кітабы жарық көргеннен кейін және Тим Келлер сияқты жақтаушылардың арқасында кең танымал болды. Жақтаушылар миссионерлік тұрмысты күнделікті өмірмен «кәсіби» миссионерлердің таңдамалы тобының идеясымен салыстырып, барлық христиандар Иса Мәсіхтің Ұлы Тапсырмасына қатысуы керек екенін баса көрсетті.
Traditionally, Christians have seen mission as a either a special event (eg, a one week series of meetings, or a conference) or as a full time job for a few individuals (eg, sending a missionary to a foreign country for several years to convert new people to Christianity). Missional living is seen as a way of life for all Christians at all times. The Missional Church Movement, a church renewal movement based on the necessity of missional living by Christians, gained popularity at the end of the twentieth century, mainly due to the publication of “Missional Church” by Darrell Guder in 1998, and advocates like Tim Keller Advocates contrast missional living in ordinary life with the idea of a select group of "professional" missionaries, emphasizing that all Christians should be involved in the Great Commission of Jesus Christ.
Терминология
Миссионерлік өмір ұғымы Missio dei (лат. "Құдайдың жіберуі") тұжырымына қатысты. 1934 жылы неміс мисиологы Карл Хартенштейн бұл сөз тіркесін Карл Бартқа жауап ретінде және оның actio Dei ("Құдайдың іс-қимылы") дегеніне баса назар аударған, Құдайды әлемде де, шіркеуде де негізгі іс-қимыл жасаушы ретінде қарастырған. 1950-1960 жылдардағы Халықаралық миссионерлік кеңес конференциялары кезінде миссионерлік теология қалыптаса бастады. Бұл туралы 1962 жылы Иоганнес Блаудың "Шіркеудің миссионерлік мәні" атты кітабында айтылды. 1983 жылы Англикан епископы және Үндістанға миссионер Лессли Ньюбигин "1984 жылғы басқа жақ" атты еңбегін жариялады, онда Батыс христиандығы мен Батыс қоғамы арасындағы тығыз байланыс және шіркеудің айналасындағы қоғамға тигізетін ықпалының азаюы қарастырылды. 1989 жылы ол Исаның Жаңа өсиеттегі Иоанн Ізгі хабарындағы сөздеріне сәйкес, әрбір христиан Исаның Ізгі хабарымен қоғамға жіберілген, Патша мен Оның патшалығы үшін қоршаған мәдениеттегі адамдармен бірге өмір сүру үшін: "Шіркеу әлемге сол Рухтың күшімен, адамдарды Құдаймен татуластыру үшін келгенді жалғастыру үшін жіберілді." Иса былай деді: "Құдай Мені жібергендей, Мен де сендерді жіберемін" (Жохан 20:21). "Ешкім: "Мен миссионер болуға шақырылмағандықтан, достарым мен көршілеріме уағыздаудың қажеті жоқ" демеуге болмайды. Рухани тұрғыдан қарағанда, өз қаласында уағыздайтын миссионер мен Катманду, Непалда уағыздайтын миссионер арасында ешқандай айырма жоқ. Біздің бәріміз баруға шақырылғанбыз – тіпті тек келесі бөлмеге немесе келесі көшеге болса да."
The missional living concept is rooted in the Missio dei (Latin, "the sending of God"). In 1934, Karl Hartenstein, a German missiologist, coined the phrase in response to Karl Barth and his emphasis on actio Dei ("the action of God"), seeing God as the primary acting agent in the world and within the church. During the International Missionary Council conferences of the 1950s and 1960s, Mission Theology began to take shape. It came to public attention in 1962, in Johannes Blauw’s book The Missionary Nature of the Church. In 1983, Anglican Bishop, and missionary to India, Lesslie Newbigin published The Other Side of 1984, which looked at the close ties between Western Christianity and Western society and the loss of influence which the church had upon society around it. In 1989 he wrote that according to Jesus’s statements in the Gospel of John, every Christian has been sent by Jesus with the gospel into the community to live with those in the surrounding culture for the sake of the King and His kingdom: “The Church is sent into the world to continue that which he came to do, in the power of the same Spirit, reconciling people to God.” Jesus said, “As the Father has sent Me, I am sending you” (John 20:21). "No one can say: ‘Since I’m not called to be a missionary, I do not have to evangelize my friends and neighbors.’ There is no difference, in spiritual terms, between a missionary witnessing in his hometown and a missionary witnessing in Katmandu, Nepal. We are all called to go even if it is only to the next room, or the next block.”"
Теория
Миссионерлік өмір – Исаның дүниедегі миссиясын іс жүзінде көрсету, яғни Евангелиені өмірмен бейнелеу. "Миссионерлік өмір" дегеніміздің нақты анықтамасы жоқ, көптеген христиандар оны әртүрлі түсіндіреді. Гудердің айтуынша, бұл "Мәсіхтің өзгертетін шындығын сезініп, оны өзіңіздің барлық ісіңізге енгізген кезде" болады. АҚШ-тағы Реформацияланған теологиялық семинариясы оны былай түсіндіреді: "Құдай алдында қасиетті өмір сүру, жіберілген адам ретінде өмір сүру, жіберілген адам сияқты ойлау, Құдайдың даңқы үшін, Құдай халқының – шіркеудің құлшынысы үшін және жоғалғандардың құтқарылуы үшін жіберілген адам ретінде жазу, бұл – үйіңіздің алдында да, бүкіл әлемде де жасалатын іс". "Миссионерлік шақыру" семинары оны "Исаның миссиясы мен хабарын іске асыру және барлық жердегі әрбір адам үшін Иса болуға ұмтылу" деп қарастырады. Сондай-ақ, "Миссионерлік шақыру" семинары, миссионерлік өмір кез келген христиан үшін өмірдің көптеген салаларын қамтиды дейді, оның ішінде Мәсіхтің миссиясын жеке мақсат тұту, белгілі бір географиялық аймақта Евангелиені жариялауға міндеттену, сенбегендерге Мәсіхке ықпал ету және басқа христиандарды ынталандыру жатады.
Missional living is the embodiment of the mission of Jesus in the world by visibly living out the gospel. There is no definitive definition of ‘Missional Living’ and many Christians interpret it in different ways. Guder notes that this happens when “we experience the transforming truth of Christ and bring it to everything we do.”. The Reformed Theological Seminary in the US sees it as “live as a saint, one of the Lord to live as a sent one, to think as a sent one, to write as a sent one for the sake of God’s glory, the edification of God’s people the church, and the salvation of the lost, across the street and around the world.” The Missional Challenge workshop sees it as “embodying the mission and message of Jesus and seeking to be Jesus to everyone everywhere.”. The Missional Challenge workshop also notes that for any Christian, Mission Living covers many areas of life including, to seize Christ’s mission as a personal goal, to commit to proclaim the gospel to a specific geographical area, to influence non believers towards Christ and to motivate other Christians.
Евангелие
Иса Мәсіх жоғалғандарды іздеп, құтқару үшін жерге келгенін айтты (Лұқа 19:10). Жазбаларға сәйкес, Иса Мәсіхтің айқыштағы өлімі мен қайта тірілуі болмаса, құтқарылу, күнә кешіруі және үміт болмас еді; айқыш арқылы мәңгілік өмір беріледі. "Айқыш туралы жаңалық құрылыс жолындағылар үшін ақымақтық, бірақ бізді құтқаратындар үшін – Құдайдың күші" (1 Кор. 1:18). Құдайдың Патшалығы Исаның уағыздауы мен миссиясының орталық нүктесі болды. Елшілердің істері кітабы Римде үй қамауында отырған Пауылдың "Құдай Патшалығын жариялап, Иеміз Иса Мәсіх туралы толық сеніммен және кедергісіз үйреткенімен" аяқталады (Елшілердің істері 28:31). Христиандар басқалардың да Патшалыққа кіруі үшін Патшалық туралы Ізгі хабарды жариялауға жіберілді. Джордж Хунсбергер шіркеудің өзінен тыс, Құдайдың Патшалығына бағытталатынын түсіндіреді. Шіркеу өзінің мақсаты емес; Құдайдың Шіркеуден тыс, оның ішінде Патшалықты қамтитын миссиясы бар. Патшалық пен шіркеу ешқашан ажыраспауы керек, бірақ оларды бірімен-бірі теңестірмеуі керек. Сол сияқты, "билік билеуші Адамнан ешқашан бөлінбеуі керек". Патшалық әрқашан Патшаның жүрегінде болады.
Jesus Christ said that He came to earth to seek and to save that which was lost (Luke 19:10). According to Scripture, without of Jesus’ death on the cross, and the resurrection, there is no salvation, no forgiveness, and no hope; because of the cross, there is eternal life. “For the word of the cross is to those who are perishing foolishness, but to us who are being saved it is the power of God” (1 Cor 1:18). The Kingdom of God was central to Jesus’ message and mission. The Book of Acts ends with St Paul, under house arrest in Rome, “proclaiming the kingdom of God and teaching about the Lord Jesus Christ with all boldness and without hindrance” (Acts 28:31). Christians are sent to proclaim the gospel of the kingdom so that others may enter the kingdom. George Hunsberger conveys the idea that the Church is pointing beyond itself to the kingdom of God. The Church is not an end in itself; God has a mission that goes beyond the Church which includes the kingdom. The kingdom and the Church must never be divorced, yet they also must never be equated. In a similar way, “the reign must never be separated from the One who reigns.”. The kingdom is always at the heart of the King.
Қауымдастық
Джордж Петерс былай деп жазады: "Адамға жету үшін, оны оның өзінің мәдениетінің шеңберінде жету керек." Осы принцип Құдай Иса түрінде адам болып, жерге келіп, жақсы жаңалықты (ізгі хабарды) іске асырған кезде көрінеді. Исаның жіберген елшілері ретінде, әрбір христиан айналасындағы мәдениетті түсінуге, оның тілін, құндылықтарын және ой-пікірлерін анықтауға үйренуі керек. Миссионерлік мақсаттағы христиандар осы мәліметтерді жақсы жаңалықты мәдениеттік контексте адамдарға жеткізу үшін пайдаланады, соның ішінде өздерінің христиандық қауымын құрып, жақсы жаңалықты мәдениетпен үйлестіреді.
George Peters notes, “If man is to be reached, he must be reached within his own culture.” This principle is observed when God became a man in the form of Jesus to come to earth and incarnate the gospel. As missionaries sent by Jesus, every Christian must learn to interpret their surrounding culture, uncovering the language, values, and ideas of the culture. Missional Christians use this information to reach people with the gospel message in the context, building their own Christian community in the process and bringing the gospel together to the culture.
Миссионерлік шіркеу қозғалысы
Миссионерлік шіркеу қозғалысы 20 ғасырдың соңы мен 21 ғасырдың басында пайда болды. Бұл қозғалыс шіркеудің мәнін қайта қарастырып, жаңаша анықтауға, сондай-ақ шіркеулерді тартымды емес, миссионерлік сипаттағы құрылымдар деп қарастыратын жаңа үлгі құруға ұмтылады. Қозғалыстың лидерлері шіркеулердің шіркеу бағдарламалары арқылы адамдарды өзіне тартуға тырысудың орнына, Евангелиені шіркеуден тысқары алып шығып, қоғаммен Евангелие арқылы байланысуы керек дейді. Олар миссия мен жариялаумен қатар, әлеуметтік әділет қозғалыстарына да қатысуды қолдайды. Миссионерлік шіркеу өзін миссиясы арқылы анықтайды – ол Евангелиені алып жүретін және оны іске асыратын, яғни, белгілі бір мәдени ортада Исаның әлемнің Раббы екенін жариялайтын елшілер. "Миссия – шіркеудің бір ғана бағдарламасы емес. Ол шіркеуді Құдайдың жіберген халқы ретінде анықтайды. Бізді миссия анықтаса, Евангелиенің маңызы мен шіркеудің міндетін кемітеміз. Сондықтан бүгінгі күні біздің міндетіміз – миссиямен жұмыс істейтін шіркеуден миссионерлік шіркеуге өту". Шіркеудің миссиясы – Евангелиені тарату. "Миссионерлік шіркеу – Құдайдың халқының қауымы, ол өзін анықтайды және өмірін Құдайдың әлемдегі миссиясының құралы болу мақсатымен ұйымдастырады. Басқаша айтқанда, шіркеудің нағыз және шынайы ұйымдастыру принципі – миссия. Шіркеу миссияда болғанда ғана шынайы шіркеу болады. Шіркеудің өзі тек осы миссияның нәтижесі ғана емес, сонымен қатар оны барлық мүмкіндіктермен кеңейтуге міндетті және шақырылған. Құдайдың миссиясы әрбір сенуші мен Исаға адал әрбір сенімді қауым арқылы тікелей өтеді. Бұған кедергі келтіру – Құдайдың өз халқы арқылы атқаратын мақсатына кедергі келтіру". Миссионерлік өмір – тарихи институттық шіркеулермен салыстырылатын термин. Шіркеу лидерлері және христиандар шіркеуді институт ретінде қарастырады, онда сырттан келгендерге Евангелие және оның барлық артықшылықтарын алу үшін келу керек. Институттық шіркеулер кейде мүшелері үшін бар деп есептеледі және жоғалғандарды жариялау үшін пасторлар мен қызметкерлерге тәуелді. Ал "миссионерлік шіркеу" Мәсіхті "жоғалғандарға" жеткізуге тырысады. Миссионерлік шіркеу мүшелері жеке өзі Иса Мәсіх туралы хабарды өз қауымдарына жеткізуге белсенді қатысады.
The Missional Church Movement first arose during the end of the 20th century and the beginning of the 21st century. The movement seeks to rethink and redefine the nature of the church and create a new paradigm in which churches are seen as missional in nature, instead of attractional in nature. Leaders in the movement argue that instead of churches attempting to attract people to churches through church programs, churches should instead take the gospel outside of the church and engage society with the gospel, often by being involved not only in missions and evangelism but also in social justice movements. The missional church defines itself in terms of its mission being sent ones who take the gospel to and incarnate the gospel, which is to announce to the world Jesus is its lord within a specific cultural context. "Mission is not just a program of the church. It defines the church as God’s sent people. Either we are defined by mission, or we reduce the scope of the gospel and the mandate of the church. Thus our challenge today is to move from church with mission to missional church." The mission of the Church is to spread the gospel. "Missional church is a community of God’s people that defines itself, and organizes its life around, its real purpose of being an agent of God’s mission to the world. In other words, the church’s true and authentic organizing principle is mission. When the church is in mission, it is the true church. The church itself is not only a product of that mission but is obligated and destined to extend it by whatever means possible. The mission of God flows directly through every believer and every community of faith that adheres to Jesus. To obstruct this is to block God’s purposes in and through his people." Missional living is a term that is used in contrast with historical institutional churches. Church leaders as well as Christians in general have often regarded the Church as an institution, to which outsiders must come in order to receive a certain product, namely, the gospel and all its associated benefits. Institutional churches are sometimes perceived to exist for the members and depend on pastors and staff to evangelize the lost. The "missional church", on the other hand, attempts to take Christ to "the lost". Members of the missional church are personally engaged in reaching their communities with the message of Jesus Christ.