Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1942 жылы түсірілген Джулиен Дювье фильмі
1942 film by Julien Duvivier
«Манхэттен әңгімелері» – 1942 жылы түсірілген американдық антологиялық фильм, режиссері – Джулиен Дювье. Бен Хехт, Алан Кэмпбелл, Ференц Молнар, Сэмюэл Хоффенштейн және Дональд Огден Стюарт сияқты он үш жазушы осы фильмдегі алты әңгімеге жұмыс істеді. Мексикалық жазушы Франсиско Рохас Гонсалестің «Historia de un frac» («Фрак туралы әңгіме») романының негізінде түсірілген, бірақ авторлық құқығы көрсетілмеген бұл әңгімелерде тігіншінің қарғысына ұшыраған қара түсті формальды фрак бір иесінен екіншісіне ауысып, бес байланыссыз оқиғаны қамтиды.
Tales of Manhattan is a 1942 American anthology film directed by Julien Duvivier. Thirteen writers, including Ben Hecht, Alan Campbell, Ferenc Molnár, Samuel Hoffenstein, and Donald Ogden Stewart, worked on the six stories in this film. Based on the Mexican writer Francisco Rojas González's novel, Historia de un frac ("Story of a Tailcoat"), which he was not credited for, the stories follow a black formal tailcoat cursed by a cutter as it goes from owner to owner, in five otherwise unconnected stories.
Сюжет
Бұл костюм танымал актер Пол Орман үшін арнайы тігілген. Ол бұрынғы ғашығы Этельге махаббатын қайта жаққандырамын деп ойлайды. Бірақ Этель енді үйленген, күйеуі Джон оларды бірге көреді. Джон Полға қару-жарағын, әсіресе сүйікті аңшылық мылтығын көрсетуді ұсынады. Ол мылтықты қасақана оқтайды. Пол қашпайды, қызғанышпен толған күйеуі оны атып жаралайды. Пол өлімін сомдағанда, Джон жалғыз куәгер әйеліне бұл апат екенін айтады. Этель ақырында Джонды жақсы көретінін түсінеді және оған айтады, оның сөзіне сенеді. Пол қайта тіріліп, оларды таңқалдырады, Джон мүлдем қателескенін мәлімдейді. Пол олардан кетеді, бірақ кейін лимузинде есінен таяды. Ол қызметшісі Лютерге өзін емдеу үшін ауруханаға жеткізуді бұйырады. Кейін Лютер досы Эдгардан алған 10 долларлық қарызы үшін, оқ тесігі бар жапсырыны ұсынады. Эдгар Гарри Уилсонның уәзірі, ол Дианаға үйленбекші. Бірақ күйеуінің адалсыздығы үшін ажырасып жатқан Диананың досы Эллен, оны Гарридің топанының ішін тексеруге шақырады. Ол "Сыртқы" деген біреудің "аяулы арыстанға" жазған махаббат хатын табады. Гарри бұл сөзді естіп, ең жақсы досы Джорджты кешегі кештен кейін Гарридің топанын қатемен алып кеткенін және хаттың оған тиесілі екенін айтуға көндіреді. Дианаға сымбаты бар Джордж де келіседі. Диана мүлдем жаңылып, Джорджты (бұрын "ақылсыз" деп ойлаған) жаңа, романтикалық жарықта көреді. Диана шындықты Скиверл келгенде біледі. Ол Гарриді тастап, Джорджбен бірге кетеді. Содан кейін Лютер мен Эдгар топаны 10 долларға кепілге қояды. Ақырында ол белгісіз классикалық музыка композиторы Чарльз Смитқа тиесілі болады. Досы оны танымал дирижер Артуро Беллинимен кездестіреді, ол оның шығармасына тәнті болады. Оған Карнеги залында өзінің туындысының премьерасын өткізу мүмкіндігі беріледі. Соңғы сәтте оған лайықты киім кию керектігін ескертеді. Эльза оған асыққаннан жапсырыны сатып алады, бірақ ол тым кішкентай болып шығады. Ол дирижерлік кезінде иықтарынан жыртылып, көрермендер күлімсірейді. Чарльз көздерінен жас шығарады. Бірақ Беллини концерттік ложасынан тұрып, өзінің жапсырынын шешіп, одан жалғастыруды сұрайды. Көрермендердегі "әдемілер" бірінен соң бірі өз жапсырындарын шешеді. Жеңіске толы концерттен кейін Чарльз жапсырыны қайырымдылыққа табыстайды. Кедейлерге көмектесетін миссияны басқаратын Джо алкогольге тәуелді жалғаншы Ларри Браунға хат береді. Бұл оның колледждегі 25 жылдық кездесуіне шақыру қағазы. Ол "Волдорф Астория" қонақүйінде өтеді. Джо Ларриді қатысуға көндіріп, оның өмірін жаңартпақ болады. Ларри бұрынғы сыныптастарын өзінің сәтті екеніне сендіреді, тіпті жұмыс ұсынысын алады, бірақ олардың бірі Уильямс Ларридің Чикагодағы заңгерлік тәжірибесінен шеттетілгенін біледі. Бір адам әмиянын таба алмағанда, топ Ларриді айыпталушы, ал Уильямсты прокурор етіп, масқара сот отырысын өткізеді. Ақырында Ларри бәрін айтып, кетеді. Бірақ ертесіне таңертең оның үш сыныптасы миссияға келіп, жұмыс әлі де оның екенін хабарлайды. Жапсырыны екінші қол дүкенге түседі, онда В.С. Филдс, Фил Сильверс және Маргарет Дюмонтпен бірге оқиғалар тізбегі орын алады [төменде қараңыз]; оны ұры ұрлайды. Ол оны жоғары деңгейлі, заңсыз құмар ойын залына кіру үшін киеді, содан кейін клиенттерді тоналайды. Ұшақпен қашып бара жатқанда, жакет өртенеді, үрейленген ұры оны қалтасында 43 000 доллар олжасымен бірге лақтырып жібереді. Ол Лука мен Эстердің, кедей қара нәсілді жұптың қасына түседі. Олар оны діни қызметкерлеріне апарып, қауымдастарына дұға еткен нәрселерін сатып алу үшін беруді шешеді. Бір ескі фермер Лукаға ол тек қана құс қорқытқышты сұрап дұға еткенін айтады, сондықтан Лука оған жасау үшін жыртылған жакетті береді.
The tailcoat is custom made for renowned stage actor Paul Orman, who seeks to rekindle a romance with former flame Ethel, who is receptive. However, she is now married, and her husband John finds them together. John offers to show Paul his weapon collection, in particular his favorite hunting rifle. He deliberately loads it. Paul makes no move to escape and is shot by the jealous husband. As Paul feigns death, John claims to his wife, the sole witness, that it was an accident. Ethel finally realizes she loves John and tells him so; she agrees to support his story. Paul comes back to life, surprising the couple and telling them that John missed completely. Paul then leaves the couple, but later collapses in his limousine. He instructs his valet Luther to take him to the hospital to be treated. Later Luther offers the topcoat, complete with a bullet hole, as collateral for a $10 loan from his friend Edgar. Edgar is the butler of Harry Wilson, who is about to marry Diane. However, Diane's friend Ellen, who is divorcing her husband for infidelity, dares her to examine the contents of Harry's topcoat. She finds a love letter from someone called "Squirrel" to her "passionate lion". Harry overhears and persuades his best man George to pretend that he took Harry's topcoat by mistake after a party last night and that the letter is actually his. George, who has feelings for Diane himself, reluctantly agrees. Diane is completely fooled and begins to see George (whom she thought of as "dim") in an entirely different, much more romantic light. Diane learns the truth when Squirrel shows up. She dumps Harry and leaves with George. Afterward, Luther and Edgar pawn the topcoat for $10. It eventually ends up with Charles Smith, an unknown classical music composer. A friend arranges a meeting with famed conductor Arturo Bellini, who is impressed with his composition. He is offered the opportunity to conduct the premiere of his work at Carnegie Hall. At the last minute, he is informed he must be properly attired. Elsa hurriedly buys the topcoat for him, but it is a very tight fit. When he conducts, it rips at both shoulders and the audience erupts with laughter. Charles is brought to tears. However, Bellini stands up in his concert box, pointedly removes his own tailcoat and asks him to continue; one by one, the "gentlemen" in the audience remove their own tailcoats. After the triumphant performance, Charles donates the topcoat to charity. Joe, who runs a mission for the poor, delivers a letter to alcoholic panhandler Larry Browne. It is an invitation to his 25th anniversary college reunion, held at the Waldorf Astoria Hotel. Joe convinces Larry to attend, hoping it will help him rebuild his life. Larry manages to convince his former classmates that he is successful, even getting a job offer, but one of them, Williams, knows that Larry was a shady lawyer in Chicago who was disbarred. When one man cannot find his wallet, the group hold a mock trial, with Larry as the defendant and Williams as the prosecutor. In the end, Larry ultimately tells everything and leaves. The next morning, however, three of his classmates come to the mission to let him know the job is still his. The topcoat ends up in a second hand shop, has an adventure with a tale featuring W. C. Fields, Phil Silvers and Margaret Dumont [see below]; where it is stolen by a thief. He wears it to get into an upscale illegal gambling parlor to rob the patrons. In his escape by plane, the jacket catches on fire and the panicked thief throws it out, with $43,000 of loot in the pockets. It lands by Luke and Esther, a poor Black couple. They take it to their minister, and they decide to give it to their congregation to buy whatever they have prayed for. An old farmer tells Luke that the only thing he prayed for is a scarecrow, so Luke gives him the now ragged jacket to make one.
Жойылған алтыншы әңгіме
Алтыншы әңгімеде У. С. Филдс, Фил Сильверс және Маргарет Дюмонт қатысты. Алдамшы (Филдс) төртінші әңгімедегі құтқару миссиясынан алған дүкеннен жакет сатып алады, ол бұрынғы иесінің ақшасымен толтырылған деп ойлайды. Ал алдамшы дүкен сатушысының (Сильверс) айтуынша, ол «миллионер» болған. Алдамшы жакетті бай әйелдің (Дюмонт) үйінде спирттен бас тарту туралы лекция оқуға киеді, онда алкогольдің орнына берілген кокос сүтіне оның күйеуі ішімдік қосып, лекцияны мас кеште айналдырады. Бұл эпизодты негізінен Берт Лоуренс, Энн Вигтон, Уильям Морроу және Эдмунд Белоин жазды, ал режиссер Мал Сент-Клэр «Филдс және басқа комиктер үшін әзілдер мен комедиялық сахналар туралы (Дювивьеге) кеңес берді». Бұл әңгіме фильмнің экран уақытын қысқарту үшін кесілді. Ұзындығын қысқарту үшін үздіксіздікті бұзбайтын ең оңай эпизод осы болды, және, ирониялық түрде, ең қызықтысы да осы еді. Кейбір дереккөздер «экран уақыты» ыңғайлы сылтау болғанын көрсетеді, ал актерлердің кейбіреулері Филдс эпизоды фильмнің қалған бөлігінен назарды аударғанына наразы болды. Бұл эпизод 1990 жылдардың ортасында Fox мұражайында табылған. Ол Кевин Бернстің «Жасырын Голливуд II: 20th Century Fox мұражайынан тағы да қазыналар» атты 1997 жылғы деректі телефильмінде қолданылды, онда студия фильмдерінен кесілген эпизодтар көрсетілді. Кейіннен ол фильмнің VHS нұсқасына қосымша материал ретінде енгізілді. Fox Movie Channel фильмді толық, барлық алты әңгімені сақтап, олардың түпкілікті ретімен көрсетеді.
A sixth tale featured W. C. Fields, Phil Silvers and Margaret Dumont. A conman (Fields) buys the jacket from the second hand store that acquired it from the rescue mission of the fourth tale, thinking that it is stuffed with money from its former owner, who, according to the crooked shop salesman (Silvers), was "a millionaire". The conman wears the jacket to a lecture he is to give on abstinence from alcohol at the home of a wealthy woman (Dumont), where the coconut milk served as an alcohol alternative has been spiked with booze by her husband—turning the lecture into a drunken party. The sequence was written primarily by Bert Lawrence, Anne Wigton, William Morrow and Edmund Beloin, with director Mal St. Clair "advising (Duvivier) on gags and comedy routines for Fields and other comics." This tale was fifth in the sequence and was cut when the film was released to reduce running time. It was the easiest to cut without losing continuity, and, ironically, it was by far the funniest. Some sources indicate the "running time" was a convenient excuse; others among the cast were unhappy about the Fields sequence taking attention away from the rest of the film. This sequence was discovered in the Fox vaults in the mid 1990s seemingly intact. It was used in Kevin Burns' Hidden Hollywood II: More Treasures from the 20th Century Fox Vaults, a 1997 television documentary spotlighting cut sequences from the studio's films. It was later included as a supplement on the VHS release of the film. The Fox Movie Channel runs the film in its entirety, with all six tales intact and in their intended sequence.
Бесінші әңгіменің 1942 жылы шыққан кездегі дау-дамайлары
Пауль Робсон мен Этель Уотерс ойнаған соңғы эпизод 1942 жылы нәсілдік стереотиптер деп есептелген бейнелерді көрсетті. Бұл Эдвард Г. Робинсон мен Робсонның өзінен де қатаң сынға ұшырады, ол қара актерлер үшін жақсы кино рөлдерін қолдаушы болған. "Манхэттен әңгімелері" Робсонның Голливудта жұмыс істеуге жасаған соңғы тырабы болды, ол бар болғаны 12 фильмде ойнап, үш жылдан астам уақыттан бері жомарт ұсыныстарды қабылдамай келген. Робсон музыкалық номерлерді орындаған Робсон мен Холл Джонсон хорының эпизодына қатты наразы болды. Бастапқыда ол және оның әріптестері фильмде көрсетілген ауылдық қара халықтың қиын жағдайын – олардың күтпеген табыстарын қоғамдық жер мен құралдарға инвестициялау арқылы – өмірдің тең бөлісу принципін көрсету үшін пайдалана алады деп ойлаған. Ол өндіріс кезінде фильмнің мазмұнына өзгеріс енгізуге тырысқанымен, соңында ол оны "өзінің халқына өте ұятты" деп тапты. Ол "негрді балаша және күнәсіз етіп көрсетеді, бұл ескі плантациялық 'аллелуя' айқайшыларының дәстүрі – сол ескі әңгіме, негр даңққа ән салып барады". Робсон үшін бұл адамдық қадір-қасиет мәселесі болды, ол сценарист Дональд Огден Стюарттың сюжетке енгізген, қоғамдық меншікті насихаттау міндетінен де жоғары тұрды. Кейбір сыншылар мен қара өнерпаздары (соның ішінде Кларенс Муз) фильмде қаралардың үлескерлік жүйедегі өмірлік жағдайлары көрсетілгенін атап өтті, бірақ Робсон соншалықты көңілі толмады, ол фильмнің барлық нұсқаларын сатып алып, таратудан алып тастауға тырысты. Премьерадан кейін ол баспасөз мәслихатында Голливудта қара актерлерге ұсынылатын қадір-қасиетсіз рөлдерге байланысты енді фильмде ойнамайтынын мәлімдеді. Робсон фильмді жек көретін басқалармен бірге оны пикетке шығатынын да айтты.
The final tale, starring Paul Robeson and Ethel Waters, depicted what were considered racial stereotypes even in 1942. It came under severe criticism from both Edward G. Robinson and Robeson, who was a champion of good film roles for Black actors. Tales of Manhattan was Robeson's final attempt to work within Hollywood, after making only 12 movies and refusing lucrative film offers for over three years. Robeson was deeply disappointed with the sequence, which featured musical numbers by Robeson and the Hall Johnson choir. He initially thought that he and his associates could use the depiction of the plight of the rural Black poor—shown in the film as investing the bulk of their windfall in communal land and tools—to demonstrate a share and share alike way of life. Although he attempted to change some of the film's content during production, in the end he found it "very offensive to my people. It makes the Negro childlike and innocent and is in the old plantation hallelujah shouter tradition the same old story, the Negro singing his way to glory." To Robeson, it was a matter of human dignity, and outweighed what he considered his duty to promote communal ownership, inserted into the storyline for Robeson by screenwriter Donald Ogden Stewart. Some reviewers and black entertainers (including Clarence Muse) noted that the film exposed Blacks' living conditions under the sharecropping system, but Robeson was so dissatisfied that he attempted to buy up all the prints and take the film out of distribution. Following its release, he held a press conference announcing that he would no longer act in Hollywood films because of the demeaning roles available to Black actors. Robeson also said he would gladly picket the film along with others who found the film offensive.