Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Италиялық сәулетші (1909–1969)
Italian architect (1909–1969)
Эрнесто Натан Роджерс (16 наурыз 1909 – 7 қараша 1969) – итальяндық сәулетші, жазушы және оқытушы.
Ernesto Nathan Rogers (March 16, 1909 – November 7, 1969) was an Italian architect, writer and educator.
Мансап
Роджерс Триесте, содан кейін Австро-Венгрия империясында, британдық азамат ретінде Ида Манни мен Ромео Роджерстің отбасында дүниеге келді, соңғысы Assicurazioni Generali компаниясында жұмыс істеді. 1914 жылы отбасы Цюрихке көшті, онда Эрнесто Роджерс неміс тілін үйренді. Ол 1932 жылы Италияның Милан политехникалық институтын бітірді. Ол ағылшын-итальян сәулетшісі Ричард Роджерстің інісі болды. Роджерс 1932 жылы Джан Луиджи Банфи, Людовико Белгиозо және Энрико Перессуттимен бірге Италияның Миланда BBPR деп аталатын сәулет серіктестігін құрды. Осы серіктестермен бірге олар жазу, публицистикалық сөздер айту және сәулет саласында кеңес беру сияқты түрлі қызметтермен айналысты. Соғыстан кейінгі кезеңде Роджерс журналист, сыншы және сәулетші ретінде әріптестерінен ерекшеленді. Ол 1933-1936 жылдары Quadrante журналын бірлесіп редакциялады, сонымен қатар өзінің жазбалары арқылы итальян рационализмінің (ит: razionalismo) қалыптасуына зор үлес қосты. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Роджерс Швейцарияға сапар шекті, онда Вико Магистреттимен танысты. Миланға оралғаннан кейін ол Domus журналының бас редакторы болды (1946–1947), оның архитектуралық журнал ретінде халықаралық беделін арттырды. Роджерс еуропалық сәулетшілдік пікірсайыстарға, әсіресе итальяндық нео-либерти талқылауына Casabella журналын 1953-1964 жылдары басқару арқылы маңызды үлес қосты. Роджерс көптеген оқу орындарында дәріс оқыды және оқытты, 1962 жылы Милан политехникалық институтында лектор, ал 1964 жылы профессор болды, ол 1969 жылы қайтыс болғанға дейін осы қызметте болды.
Rogers born in Trieste, then in the Austro Hungarian Empire, as a British citizen to an Ida Manni and Romeo Rogers, the latter of whom worked for Assicurazioni Generali. The family relocated to Zurich in 1914 where Ernesto Rogers learned German. He graduated from the Politecnico di Milano, Italy in 1932. He was the uncle of English Italian architect Richard Rogers. Rogers, together with Gian Luigi Banfi, Ludovico Belgiojoso and Enrico Peressutti, in 1932 formed an architectural partnership in Milan, Italy named BBPR. With these partners, they engaged in a variety of activities, including writing, public speaking, and consulting in addition to their architectural pursuits. In the post war period Rogers distinguished himself from his partners through his work as journalist, critic and architectural publicist. He co edited Quadrante from 1933 to 1936, and as a prolific writer, as well as architect, he was instrumental in the establishment of Italian rationalism (it: razionalismo). During World War II, Rogers traveled to Switzerland, where he became acquainted with Vico Magistretti. On his return to Milan, he took on Domus as publisher–editor (1946–47), developing its international reputation as an architectural periodical. Rogers's major contribution to European architectural polemic, and the Italian neo liberty debate in particular, was through his editorship of Casabella from 1953 to 1964. Rogers lectured and taught widely, becoming a lecturer at the Politecnico di Milano in 1962 and a professor in 1964, a position he held until his death in 1969.