Үндістандағы 53 жолбарыс қорығы, ұлттық саябақтар мен қорықтар туралы ақпарат. Қорғалатын аумақтар елдің 5.28%ын құрайды. Жылқылар туралы көбірек біліңіз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1972 жылғы «Жабайы табиғатты қорғау туралы» заңға сәйкес құрылған Үндістанда қорғалатын аумақтардың төрт санаты бар. Жолбарылар қорықтары ұлттық саябақтар мен жануарлар дүниесінің қасиетті орындарынан тұрады. 2023 жылғы қаңтар айының мәліметі бойынша, Үндістанда 53 жолбарылар қорығы бар. Қорғалатын аумақтар елдің жалпы географиялық аумағының шамамен 5,28 пайызын құрайды.
none
There are four categories of protected areas in India, constituted under the Wildlife Protection Act, 1972. Tiger reserves consist of areas under national parks and wildlife sanctuaries. There are 53 tiger reserves in India. as of January 2023, the protected areas of India cover , roughly 5.28% of the total geographical area of the country.
Ұлттық парктер
Үндістанның ұлттық парктері IUCN II санаттағы қорғалатын аумақтар болып табылады. Үндістанның алғашқы ұлттық паркі 1936 жылы Хайли ұлттық паркі ретінде құрылды, қазір ол Уттаракханд штатындағы Джим Корбет ұлттық паркі деп аталады. 1970 жылға дейін Үндістанда бар болғаны бес ұлттық парк болды. 1972 жылы Үндістан «Жануарлар дүниесін қорғау туралы» заңды қабылдады және 1973 жылы консервацияға тәуелді түрлердің мекендеу орындарын қорғау үшін «Жолбарыс жобасын» іске қосты. 2023 жылдың қаңтарына қарай Үндістанда 106 ұлттық парк бар, олар елдің жалпы географиялық аумағының шамамен 1,35% құрайды.
National parks in India are IUCN category II protected areas. India's first national park was established in 1936 as Hailey National Park, now known as Jim Corbett National Park, Uttarakhand. By 1970, India only had five national parks. In 1972, India enacted the Wildlife Protection Act and Project Tiger in 1973 to safeguard the habitats of conservation reliant species. as of January 2023, India has 106 national parks covering , roughly 1.35% of the total geographical area of the country.
Жабайы табиғат қорықтары
Үндістанның жабайы табиғат қорықтары IUCN санаты IV қорғалатын аумақтар болып табылады. 1936 жылдан 2022 жылға дейін елде 567 жабайы табиғат қорығы құрылды, олар елдің географиялық аумағының шамамен 3,73% -ын құрайды. Олардың ішінде 53 жолбарыс қорығы (IUCN санаты V қорғалатын аумақтарына шамамен сәйкес келетін категориялар) әдеттегі ұлттық саябақ немесе жануарлар қорығына қарағанда кеңірек табиғи ортаны қорғауға арналған, және көбінесе бір немесе бірнеше ұлттық саябақтар немесе қорықтарды, сондай-ақ кейбір экономикалық пайдалануға ашық буферлік аймақтарды қамтиды. Қорғау тек қорғалатын аймақтың флорасы мен фаунасына ғана емес, сонымен қатар осы аймақтарда тұратын адамдар мен олардың тұрмыс салтына да беріледі.
Wildlife sanctuaries of India are classified as IUCN Category IV protected areas. Between 1936 and 2022, 567 wildlife sanctuaries were established in the country that cover , roughly 3.73% of the geographical area of the country. Among these, the 53 tiger reserves (categories roughly correspondingly to IUCN Category V Protected areas) to protect larger areas of natural habitat than a typical national park or animal sanctuary, and that often include one or more national parks or reserves, along with buffer zones that are open to some economic uses. Protection is granted not only to the flora and fauna of the protected region, but also to the human communities who inhabit these regions, and their ways of life.
Қорылымдар мен қорғалатын ормандар
Қорғалатын және арнайы қорғалатын ормандар (IUCN санаты IV немесе VI, қорғау шараларына байланысты): Бұл – орманды жерлер, онда белгілі бір қауымдастықтардың мүшелеріне ағаш кесу, аң аулау, мал жаю және басқа да шаруашылық қызметтерді тұрақты түрде жүргізуге рұқсат етілуі мүмкін. Арнайы қорғалатын ормандарда мұндай қызметтерге қатысу үшін міндетті түрде рұқсат алу қажет. Ал қорғалатын ормандарда, егер нақты түрде тыйым салынбаса, мұндай қызметтерге рұқсат беріледі. Демек, жалпы алғанда, арнайы қорғалатын ормандар қорғалатын ормандарға қарағанда жоғары деңгейде қорғалады.
Reserved forests and protected forest (IUCN Category IV or VI, depending on protection accorded): These are forested lands where logging, hunting, grazing and other activities may be permitted on a sustainable basis to members of certain communities. In reserved forests, explicit permission is required for such activities. In protected forests, such activities are allowed unless explicitly prohibited. Thus, in general reserved forests enjoy a higher degree of protection with respect to protected forests.
Қорғау және қоғамдық қорықтар
Үндістандағы консервациялық қорықтар мен қоғамдық қорықтар – Үндістанның қорғалатын аумақтарын белгілейтін терминдер. Олар әдетте орнатылған ұлттық саябақтар, жабайы табиғат қорықтары және Үндістанның резервтік және қорғалатын ормантары арасындағы буферлік аймақтар немесе байланыс және көші-қон жолдары ретінде танылады. Егер аймақтарда тұрғындар болмаса және толығымен Үндістан Үкіметіне тиесілі болса, бірақ жергілікті халықтың күнкөрісі үшін пайдаланылса, онда олар консервациялық аймақтар деп белгіленеді. Ал жерлердің бір бөлігі жеке меншікте болса, онда олар қоғамдық аймақтар деп аталады. Мұндай қорықтарды басқару жергілікті халық пен жергілікті органдар, мысалы, ауылдық кеңестер арқылы жүзеге асырылады, бұл коммуналдық орман сияқты жағдайға да қатысты. (Үндістанның коммуналдық орманды қараңыз).
Conservation reserves and community reserves in India are terms denoting protected areas of India which typically act as buffer zones to or connectors and migration corridors between established national parks, wildlife sanctuaries and reserved and protected forests of India. Such areas are designated as conservation areas if they are uninhabited and completely owned by the Government of India but used for subsistence by communities, and community areas if part of the lands are privately owned. Administration of such reserves would be through local people and local agencies like the gram panchayat, as in the case of communal forests. (See Communal forests of India)
Ауылдық және панчаяттық ормандар
Үндістандағы "жалпы маңызды орман" – тұрақты дамуға үйлесімді жергілікті қоғамдар басқаратын орман. Мұндай ормандар көбінесе ауылдық ормандар немесе панчаят ормандары деп аталады, себебі орманның басқаруы мен ресурстарын пайдалану ауыл және панчаят (сайланған ауылдық орган) деңгейінде жүзеге асырылады. Кіші ауылдар, ауылдар мен ауылдық қауымдастықтар мұндай орманды басқаруға құқылы. Мұндай қоғамдық ормандарды әдетте жергілікті сайланған орган басқарады, оны Орманды қорғау комитеті, Ауылдық орман комитеті немесе Ауылдық орман мекемесі деп атайды. Мұндай комитеттер Уттаракханд штатының Кумаун аймағында Ван-панчаяттар, Химачал-Прадеш штатында Орман кооперативтік қоғамдары, ал Андхра-Прадеш штатында Ван-самаркшан-самиттер деп танылады. Қоғамдық ормандарға қатысты заңнама штаттан штатқа өзгеше, бірақ әдетте штаттық үкімет қызметкерлерді тағайындау және заң бұзушыларды жазалау сияқты мәселелер бойынша әкімшілік бақылауды сақтайды. Мұндай ормандар көбінесе IUCN VI санатындағы қорғалатын аумақтарға сәйкес келеді, бірақ қорғауды жергілікті қоғамдар немесе үкімет, жергілікті заңнамаға байланысты жүзеге асыруы мүмкін. Махараштра штатында ең көп орман алқабы бар, ал Харьяна штатында ең аз.
A "Common Important Forest" in India is a forest governed by local communities in a way compatible with sustainable development. Such forests are typically called village forests or panchayat forests, reflecting the fact that the administration and resource use of the forest occurs at the village and panchayat (an elected rural body) levels. Hamlets, villages and communities of villages may actually administer such a forest. Such community forests are usually administered by a locally elected body, usually called the Forest Protection Committee, Village Forest Committee or the Village Forest Institution. Such committees are known as Van Panchayats in the Kumaon Division of Uttarakhand, Forest Co operative Societies in Himachal Pradesh and Van Samrakshan Samitis in Andhra Pradesh. Legislation pertaining to communal forests vary from state to state, but typically the state government retains some administrative control over matters like staff appointment, and penalization of offenders. Such forests typically conform to the IUCN Category VI Protected Areas, but protection may be enforced by the local communities or the government depending on local legislation. Maharashtra is the state with the most forest land while Haryana has the least.
Жеке қорғалатын аумақтар
Үндістанның жеке қорғалған аумақтары – бұл Үндістан ішіндегі, жер құқықтары жеке тұлғаға немесе корпорацияға/ұйымға тиесілі аумақтар, онда олардың тіршілік ортасы мен тұратын түрлер аң ауру, орман шаруашылығы сияқты пайдалануға бағытталған әрекеттерден қорғалады. Үндістан Үкіметі мұндай нысандарға заңдық немесе физикалық қорғауды қамтамаған, бірақ 2002 жылғы «Жабайы табиғатты (қорғау) туралы» Заңға енгізілген маңызды түзетуде экологиялық құндылығы бар, қауымдық меншіктегі аумақтарды қорғауға келісім берді.
Private protected areas of India refer to protected areas inside India whose land rights are owned by an individual or a corporation / organization, and where the habitat and resident species are offered some kind of protection from exploitative activities like hunting, logging, etc. The Government of India did not provide any legal or physical protection to such entities, but in an important amendment introduced by the Wildlife (Protection) Amendment Act of 2002, has agreed to protect communally owned areas of ecological value.
Қорғалатын аумақтар
Үндістандағы қорғалатын аумақтар – қорғау жоспары бар, нақты шекараланған үлкен географиялық аймақтар және "ландшафтты басқару және қорғау" тақырыбындағы бірлескен Үнді-АҚШ жобасының бір бөлігі болды. Аталған жоба 1996 жылдан 2002 жылға дейін жүргізілді. Бұл аймақтарда қорғауға мұқтаж көптеген түрлер қоныстанған.
Conservation Areas in India refer to well demarcated large geographical entities with an established conservation plan, and were part of a joint Indo US project on "landscape management and protection". The project ran from 1996 to 2002. These areas are home to many Conservation reliant species.