Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Георг Гроскурт (1904 жылдың 27 желтоқсаны – 1944 жылдың 8 мамыры) – неміс дәрігері және Үшінші рейх кезінде нацизмге қарсы күрескендердің мүшесі.
Georg Groscurth (; December 27, 1904 – May 8, 1944), was a German medical doctor and member of the resistance to Nazism in the time of the Third Reich.
Өмір
Георг Гроскурт Гессен провинциясының Нассау провинциясындағы Унтерхаун ауылында шаруаның ұлы болып дүниеге келді, қазір Гессен Бундеслендінің Хаунек қаласының бір бөлігі. Ол Марбург университетінде, Фрайбург Альберт Людвиг университетінде, Грац университетінде және Вена университетінде медицинаны оқыды. Берлинде медицина докторы дәрежесін алып оқуын аяқтады. Содан кейін Гроскурт Кайзер Вильгельм физикалық химия институтында жұмыс істеді. Сол жерде ол Роберт Хавеманмен танысты, және бірнеше жылдан кейін олар бірге қарсылық тобын құрды. 1933 жылдан бастап Гроскурт Берлиндегі Роберт Кох ауруханасында, кейін Моабит ауруханасында интернист болып жұмыс істеді. 1940 жылы Гроскурт Фридрих Вильгельм университетінде лектор болып тағайындалды, онда ол Гроскурттың емделушісі болған Рудольф Гесстің назарына ілікті. Гитлер билікке келген 1933 жылдан бастап Гроскурт өзінің еврей әріптестерінің лауазымдарынан алынып тасталғанын көрді, сондықтан ол кәсіби құпиясын сақтап, қарсылық топтарына Гесстің медициналық консультациялар кезінде айтқандарын жеткізуге тырысты. Бұл, мысалы, жаңа концлагерьлерді салу және Кеңес Одағына шабуыл жасау жоспарларын қамтыды. Содан кейін Гроскурт химик Роберт Хавеманмен, архитектор Герберт Рихтер Лукианмен және стоматолог Пол Ренчпен бірге «Еуропалық одақ» қарсылық тобын құрды. Олар еврейлерді және қашқындарды жасырып отырды. Мүмкіндігі болған сайын Гроскурт әскерлерді әскери қызметке жарамсыз деп таныстырды. 1943 жылы ол Германияға күштеп әкелінген Днепропетровск қаласынан келген кеңес дәрігері Галина Романовамен танысты. Ол оны дәрі-дәрмекпен емдеді, кәсіби кеңес берді және қарсылықты ұйымдастыруға көмектесті. 1943 жылы «Еуропалық одақ» қарсылық тобы сатқындыққа ұшырады және Гроскурт 1943 жылдың 4 қыркүйегінде тұтқындалды. Кейіннен ол Volksgerichtshof-та өлім жазасына кесілді. Өлім жазасына судьялар Роланд Фрайслер және Ханс Йоахим Рехсе қол қойды. Гроскурт 1944 жылдың 8 мамырында Бранденбург Гёрден түрмесінде асылып өлтірілді.
Georg Groscurth was born a farmer's son in the village of Unterhaun in the Province of Hesse Nassau, now part of Hauneck in the Bundesland of Hesse. He studied medicine at the University of Marburg, the Albert Ludwigs University of Freiburg, the University of Graz, and the University of Vienna. He finished his studies in Berlin with a doctorate in medicine. Thereafter, Groscurth worked at the Kaiser Wilhelm Institute for Physical Chemistry. There he got to know Robert Havemann, with whom he founded a resistance group some years later. From 1933 Groscurth worked as an internist at the Robert Koch Hospital in Berlin, and later at the Moabit Hospital, also in Berlin. In 1940, Groscurth was appointed as a lecturer at Friedrich Wilhelm University, where he came to Rudolf Hess's attention when he became Groscurth's patient. Since Groscurth witnessed not only his Jewish colleagues being removed from their positions when Hitler came to power beginning in 1933, he knowingly broke his professional discretion and tried to communicate to resistance groups everything that Hess had told him during medical consultations. This included, for example, plans for new concentration camps and for an attack on the Soviet Union. Together with the chemist Robert Havemann, the architect Herbert Richter Lukian and the dentist Paul Rentsch, Groscurth then founded the resistance group Europäische Union ("European Union"). They hid Jews and fugitives. Whenever he could, Groscurth certified soldiers unfit for combat duty. In 1943, he got to know Galina Romanova, a Soviet doctor from Dnepropetrovsk who had been forcibly brought to Germany as a slave labourer. He treated her with medications, gave her professional advice, and supported her in organizing the resistance. The European Union resistance group was betrayed in 1943 and Groscurth was seized on September 4, 1943. Afterwards, he was sentenced to death at the Volksgerichtshof. The death sentence was signed by judges, Roland Freisler and Hans Joachim Rehse. Groscurth was hanged at the Brandenburg Görden Prison on May 8, 1944.
Өлімнен кейін танылу
Соғыс аяқталғаннан кейін оның жесірі, доктор Аннелизе Гроскурт, екі ұлымен бірге Гессендегі Веррдада, кейін Батыс Берлинде тұрды. Кейіннен жазушы болған Фридрих Кристиан Делиус екі Гроскурт ұлымен бірге өсіп, Георг пен Аннелизе Гроскурттың өміріне негізделген "Менің кісі өлтіруші жылым" атты, автобиографиялық және тарихи элементтері бар роман жазды. Оның кітабы Гроскурттардың тарихын танытуға маңызды рөл атқарды. Георг Гроскурттың қызметін еске түсіретін ескерткіш тақта бұрынғы Моабит ауруханасында, Берлиннің Турмштрассе 21 мекенжайында орналасқан. Сонымен қатар, Берлиннің Панков ауданындағы бір көшеге оның құрметіне 1977 жылғы 31 тамызда Гроскуртштрассе деп ат қойылды. 1980 жылы Антерхаун зиратында "Мен жек көрусіз әлем үшін өлемін" деген жазуы бар Гроскуртқа ескерткіш орнатылды. 2005 жылы Израиль Гроскуртты "Ұлттардың адал досы" деген құрметті атаққа ие етті.
After the war ended, his widow, Dr. Anneliese Groscurth, lived in Wehrda in Hesse, and later in West Berlin together with the couple's two sons. Friedrich Christian Delius, who later became a writer, grew up with the two Groscurth boys and later wrote the book Mein Jahr als Mörder ("My Year as a Murderer"), a novel with both autobiographical and historical elements, based on the lives of Georg and Anneliese Groscurth. His book played a major role in bringing recognition to the Groscurth's story. A memorial plaque that recalls Georg Groscurth's activities can be found at the former Moabit Hospital, Turmstraße 21 in Berlin. Furthermore, a street in the Pankow section of Berlin was named Groscurthstraße in his honour on August 31, 1977. In 1980 a memorial to Groscurth with the inscription "I die for a world without hate" was erected within the cemetery of Unterhaun. In 2005, Israel awarded Groscurth with the designation, Righteous among the Nations.