Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Леннокс Рафаэль (17 қыркүйек 1939 жылы Тринидад, Батыс Индияда туған) – журналист, ақын және драматург. Оның жазбалары "Negro Digest", "American Dialog", "New Black Poetry" және "Freedomways" журналдарында жарияланған. Нью-Йорк қаласында көп жыл тұрған Рафаэль қазір Данияның Копенгаген қаласында тұрады.
Lennox Raphael (born September 17, 1939, in Trinidad, West Indies) is a journalist, poet, and playwright. His writings have been published in Negro Digest, American Dialog, New Black Poetry, and Freedomways. A long time resident of New York City, Raphael currently lives in Copenhagen, Denmark.
Өмірбаян
Рафаэль Ямайкада репортер болып жұмыс істеді, алғаш рет БҰҰ тілшісі ретінде АҚШ-қа келгенге дейін. Ол сондай-ақ East Village Other жер асты газетінің штат жазушысы және Нью-Йорктегі Umbra поэзия журналының редакторы болды. 1969 жылы Рафаэль Нью-Йорк штатының Бруклин қаласындағы P. S. 26 мектебінде «Мұғалімдер мен жазушылар ұйымы» аясында жазушы болып жұмыс істеді.
Raphael worked as a reporter in Jamaica before first coming to the United States as a U. N. correspondent. He also became a staff writer for the underground newspaper the East Village Other, and an editor of Umbra, a poetry journal based in New York. In 1969 Raphael worked as a writer in the schools with the Teachers & Writers Collaborative at P. S. 26 in Brooklyn, New York.
Журналистика
Рафаэль журналистикасында АҚШ-қа көшіп келген Батыс Үндістанның қара нәсілді иммигранттары мен бұрыннан қалыптасқан афроамерикандық қауым арасындағы қарым-қатынасты зерттеді. Ол 1960-шы жылдары Батыс Үндістан иммигранттарының афроамерикандықтармен ынтымақтастық танытуы қажет болғанымен, көптеген иммигранттар өздерін АҚШ-да туған қара нәсілділерден артық санағанын айтады.
In his journalism Raphael has explored the relationship between black West Indian immigrants to the United States and the longer established African American community. He points out that, in the 1960s, although there was a need for West Indian immigrants to show solidarity with African Americans, many of those immigrants felt themselves to be superior to American born blacks.
Театр
Рафаэльдің ең танымал пьесасы – «Че!», ол Че Гевараны өзінің жауларының, соның ішінде АҚШ президентінің, сексуалдық қызғанғандық нысаны болған батыр ретінде бейнелейді. Пьесада жалаңаш және ашық секс көріністері болды, ал 1969 жылы Нью-Йоркте сахнаға қойылғаннан кейін көп ұзамай Нью-Йорк қаласының қоғамдық жақсы мінез полициясы оны жапты, Рафаэль актерлер мен режиссермен бірге қамауға алынды. Пьеса АҚШ Конституциясының бірінші түзетуіне сәйкес сөз бостандығы ережелерімен қорғалған деген сот шешімінен кейін қайта ашылды. 1970 жылдың ақпан айында Манхэттендегі қылмыстық сот Рафаэльді, актерлер тобымен, продюсермен және декоратормен бірге «әдепсіздікке шақырып, еріктікке құмарлық тудыратын, құмарлық, лас, нәжіс, мазохизм, садизм, мастурбация, жалаңаштық, сомия, содомия және басқа да бұрмаланған сексуалдық қатынастарды көрсетуде әдеттегі шектен асып кеткен әдепсіз қойылымға қатысқандары үшін күмәндан тыс кінәлі» деп тапты. Рафаэльдің келесі пьесасы «Көк сабын» кез келген сексуалдық мазмұнды тек диалогпен шектеу арқылы мұндай проблемалардан сақтануға тырысты.
Raphael's best known play is Che!, which presents Che Guevara as a hero who was the object of sexually motivated envy by his enemies, including the President of the United States. The play featured scenes of nudity and explicit sex, and, soon after it opened in New York City in 1969, was closed by the Public Morals Police Squad of New York City, with Raphael being arrested along with the actors and director. It reopened after a judge ruled that the play was protected by the free speech provisions of the First Amendment to the United States Constitution. In February 1970 the Manhattan Criminal Court found Raphael, along with the cast, producer and set designer, "guilty beyond any reasonable doubt of participating in an obscene performance which predominantly appealed and pandered to prurient interest and went beyond the customary limits of candor in presenting profanity, filth, defecation, masochism, sadism, masturbation, nudity, copulation, sodomy and other deviate sexual intercourse". Raphael's next play, Blue Soap, avoided such problems by restricting any sexual content to the dialogue.