Жоғарғы Канаданың судьясы және саяси қайраткері: Джон Беверли Робинсон өмірі мен қызметі

Кіріспе

Жоғарғы Канададағы судья және саяси қайраткер, осы есіммен басқа баронтар да болған.

Сэр Джон Беверли Робинсон, 1-ші барон (26 шілде 1791 – 31 қаңтар 1863) – Жоғарғы Канададағы заңгер, судья және саяси қайраткер. Ол Жоғарғы Канаданың алғашқы үкіметін тиімді түрде бақылаған «Отбасылық келісім» деп аталатын отбасылар тобының жетекшісі саналды.

Өмір және мансап

Робинсон 1791 жылы Төменгі Канаданың Бертье қаласында дүниеге келді. Ол Вирджинияның бірінші отбасыларының бірінен шыққан, Ұлыбританияның лоялисті болған Кристофер Робинсонның ұлы еді. Оның әкесінің де, Кристофер Робинсонның, 1666 жылы Вирджинияның губернаторы сэр Уильям Берклидің хатшысы болып келгені мәлім. 1792 жылы отбасы Жоғарғы Канаданың Кингстон қаласына, содан кейін Йоркке (кейін Торонто деп аталды) көшіп келді. 1798 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін ол Кингстонға оқуға жіберілді. 1803 жылы ол Корнуоллға көшіп, онда преподобный Джон Стракан мектебінде білім алды. Кейін ол Д'Арси Болтонмен, сосын Джон Макдонеллмен заң саласында тәжірибе жинады. 1812 жылғы соғыс кезінде ол Исаак Брокпен бірге қызмет етіп, Куинстон биіктіктеріндегі шайқаста қатысты. Джон Макдонеллдің қайтысынан кейін ол 21 жасында провинцияның бас прокуроры міндетін атқарушы болды. Ол Норфолк округінен келген 18 қоныс аударушының ісін қарады, олар америкалықтардың пайдасына көршілеріне қарсы қару көтеріп, опасыздық жасағандықтары үшін сотталды. Бұл сот процесі кейін "Қанды сот" деп аталды. 1814 жылы Д'Арси Болтон Канадаға оралғанда Робинсонға бас прокурор лауазымы берілді. Робинсон Торонтодағы Джон және Ричмонд көшелерінің солтүстік-шығыс бұрышында жер сатып алып, танымал Беверли үйін салды. 1812 жылғы соғыс кезінде шағын коттедж ретінде салынған бұл үйге ол көптеген қанаттар қосып, алаңды толықтырды. Робинсон Беверли үйінде өмірінің соңына дейін тұрды. 1817 жылы Робинсонды Норт-Уэст компаниясы Лорд Селкиркке қарсы азаматтық іс бойынша қорғады. Компания Селкиркке қарсы ұрлық және шабуыл жасау туралы қылмыстық айыптауларды көтергенде, Робинсон істі қудалады. Ол компанияның төлемін қайтарғанмен, мүдделердің қақтығысы туралы айыптаулар туды. Робинсон сонымен қатар үкіметтік саясатты сынаған реформатор Роберт Флеминг Гурлейге қарсы іс бойынша Корольдікке өкілдік етті. Гурлей провинциядан қуылды. Құлдық 1833 жылға дейін Британдық колонияларда, соның ішінде Жоғарғы және Төменгі Канадада заңды түрде жойылмаса да, 1819 жылы сол кездегі Бас прокурор Джон Беверли Робинсон Жоғарғы Канададағы барлық қара нәсілді тұрғындар британдық заңмен қорғалғанын және еркін екенін жариялады. 1820 жылы Робинсон Жоғарғы Канаданың 8-ші Парламентіне Йорк қаласынан сайланды. Робинсон Барнабас Бидвеллдің, АҚШ Конгресінің бұрынғы мүшесінің, Леннокс пен Аддингтон округінде өткен қосымша сайлауда заң шығарушы Ассамблеяға сайлануына қарсы күресте маңызды рөл атқарды. 1822 жылы Робинсон Англияға кемемен барып, провинциядағы қаржыландыру мәселелерін шешуге тырысты. Бұл 1822 жылдың тамызында Канаданың сауда туралы заңына айналды, ол АҚШ пен Жоғарғы Канада арасында тасымалданатын тауарларға импорттық баж салығын және Жоғарғы Канаданың жиналған баж салығының үлесін белгіледі. Англияда болған кезінде ол Линкольн қонақүйінде оқып бітіргеннен кейін адвокатураға қабылданды. Робинсон провинцияның нақты билігін ұстаған Жоғарғы Канада элитасының бейресми тобының ең маңызды мүшесі болды. 9-шы Парламентте қарастырылған даулы мәселелердің бірі 1783 жылдан кейін АҚШ-та қалған және кейін Канадаға келген адамдар үшін натурализация процесі болды. Робинсон британдық отарлау кеңсесінің бұйырған саясатын қолдады, ол осы адамдардың американдық азаматтығынан бас тартуын талап етті. Ол жаңа колониялық хатшы осы шешімді қарсы пікір білдіргендердің қысымымен өзгерткен кезде ұялған. 1827 жылы Робинсонның Джон Уолпол Уиллиспен келіспеушілігі болды. Уиллис сотта Робинсонның өз міндетін орындамайтынын және "оның патшалық үкіметінің алдында осы мәселе бойынша өтініш жасауы керек" деп мәлімдеді. Уиллис сонымен қатар соттың заңдылығы туралы мәселені де қатаң қабылдады, бұл 1828 жылдың маусымында губернатордың орынбасары сэр Перегрин Мэтландтың оны лауазымынан алуына әкелді. 1829 жылы Робинсон Корольдік сот төрелігінің бас судьясы болды және бұл лауазымды 34 жыл бойы атқарды. 1830 жылы ол провинцияның заң шығарушы кеңесіне тағайындалды. Жоғарғы Канада көтерілісінен кейін ол көтеріліс басшыларын, соның ішінде Питер Мэтьюс пен Сэмюэл Лунтты өлім жазасына кесуді талап етті ("оның пікірінше, әділет мақсаттары үшін және провинцияның адал тұрғындары үшін кейбір мысалдар жасалуы керек"). Ол Жоғарғы және Төменгі Канаданың бірігуіне қарсы болса да, оның бірнеше ұсыныстары 1840 жылғы Одақ заңына енді. 1850 жылы ол Бат орденінің серіктесі (CB) болып тағайындалды және 1854 жылы баронет атанды. Робинсон 1817 жылдың 5 маусымында Англияда Эмма Уолкерге үйленді. Олардың төрт ұлы мен үш қызы болды. Үш ұлы заңгер болды. Оның кіші ұлы британдық армияда генерал-майор шынжырлы дәрежесіне жетті. Оның екінші ұлы Джон Беверли Робинсон саясатқа қатысып, Торонто қаласының мэрі, федералдық үкіметтегі министр болып қызмет етті және 1880 жылдары Онтарионың губернаторы болып тағайындалды. Ол сэр Фредерик Филипс Робинсонның туысы болды. Оның інісі Уильям Бенджамин Робинсон Уильям Джарвистің қызы Элизабет Эннге үйленді, ал оның әпкесі Мэри Гренадер гвардиясының бұрынғы офицері және кейін Жоғарғы Канаданың аудиторы болған майор Стивен Хьюардқа үйленді. Оның кіші әпкесі Эстер Д'Арси Болтонға (1785–1846) үйленді, ол The Grange үйін салған және Жоғарғы Канаданың аудиторы болған G. Д'Арси Болтонның ұлы еді. Ол Ньюмаркет, Онтарионың маңызды негізін қалаушыларының бірі болған Элиша Беманның әкесі болды. 1861 жылдың көктемінде Робинсон подаградан қатты зардап шегіп, соттағы жұмысын тоқтатты. Ол 1862 жылдың 15 наурызында Корольдік соттан кетіп, Қателер және шағымдар сотының төрағасы болып тағайындалды. Кейін 1862 жылы ол тағы подаградан зардап шегіп, 1863 жылдың қаңтарында зейнетке шықты. 28 қаңтарда епископ Стракан оған қасиеттілік сыйы берді, ол үш күннен кейін қайтыс болды.

Robinson was born in 1791 at Berthier, Lower Canada, he was the son of Christopher Robinson, a United Empire Loyalist of one of the First Families of Virginia, whose ancestor, also named Christopher Robinson, came there about 1666 as secretary to Sir William Berkeley, Governor of Virginia. In 1792, the family moved to Kingston in Upper Canada and then York (later renamed Toronto). After his father's death in 1798, he was sent to live and study in Kingston. In 1803, he moved to Cornwall, where he lived and was educated at the school of the Reverend John Strachan. Afterwards he articled in law with D'Arcy Boulton and later John Macdonell. During the War of 1812, he served with Isaac Brock and fought at the Battle of Queenston Heights. On the death of John Macdonell, he became acting attorney general for the province at the age of 21. He prosecuted the case of 18 settlers from Norfolk County who had committed treason by taking up arms against their neighbours on behalf of the Americans in a series of trials later referred to as the "Bloody Assize". When D'Arcy Boulton returned to Canada in 1814, Robinson was given the post of attorney general. Robinson acquired property on the north east corner of John and Richmond streets in Toronto and built the prominent Beverley House. Originally built as a small cottage around the time of the War of 1812, he added numerous wings to the property until the alterations filled the square. Robinson lived in Beverley House until his death. In 1817, Robinson was retained by the North West Company in their civil case against Lord Selkirk. When the company decided to press for criminal charges of theft and assault against Selkirk, Robinson prosecuted the case. Although he returned the company's retainer, there were allegations of conflict of interest. Robinson also represented the Crown in the case against Robert Fleming Gourlay, a reformer critical of government policies. Gourlay was eventually banished from the province. Although the abolition of slavery did not legally come into effect in the British coloniesincluding Upper and Lower Canada, until 1833in 1819, then Attorney General, John Beverley Robinson, declared that in Upper Canada all black residents were protected by British law and were free. In 1820, Robinson was elected to the 8th Parliament of Upper Canada representing the town of York. Robinson played an important role in the expulsion of Barnabas Bidwell, a former member of the United States Congress who was elected in a by election in Lennox & Addington, from the Legislative Assembly. Robinson sailed to England in 1822, seeking to resolve problems with funding in the province. This culminated in the Canada Trade Act of August 1822 which established import duties on goods transported between the United States and Upper Canada, and Upper Canada's share of duties collected. During his time in England, he was also called to the bar after completing studies at Lincoln's Inn. Robinson was the most important member of the Family Compact, an unofficial clique of Upper Canada's elite, who held the true power in the province. One of the more contentious issues dealt with in the 9th Parliament was the naturalization process for persons who had remained in the United States after 1783 and later came to Canada. Robinson supported a policy dictated by the British Colonial Office which required these people to renounce their American citizenship. He was embarrassed when a new colonial secretary reversed this decision under pressure from those who held opposing views. In 1827 Robinson had a disagreement with John Walpole Willis, a puisne judge. Willis took an unusual course of stating in court that Robinson had neglected his duty and that he would feel it necessary "to make a representation on the subject to his majesty's government". Willis also took a strong stand on the question of the legality of the court as then constituted, and this led in June 1828 to Willis being removed from his position by the lieutenant governor, Sir Peregrine Maitland. In 1829, Robinson became chief justice of the Court of King's Bench and held this post for 34 years. In 1830, he was appointed to the Legislative Council for the province. In the aftermath of Upper Canada Rebellion, he pressed for executions of the rebel leaders, including Peter Matthews and Samuel Lount (to quote: "in his Opinion it was necessary for the ends of Justice, and due to the Loyal Inhabitants of the Province, that some examples should be made in the way of Capital punishments"). Although he opposed the uniting of Upper and Lower Canada, several of his recommendations found their way into the Union Act of 1840. In 1850, he was appointed a Companion of the Order of the Bath (CB) and created a baronet in 1854. Robinson married Emma Walker on 5 June 1817 while in England. They had four sons and three daughters. Three sons became lawyers. His youngest son attained the rank of major general in the British Army. His second son, John Beverley Robinson, entered politics, serving as Mayor of Toronto, as a member of cabinet in the federal government and was appointed lieutenant governor of Ontario in the 1880s. He was a first cousin of Sir Frederick Philipse Robinson. His brother William Benjamin Robinson married Elizabeth Ann, daughter of William Jarvis, and his elder sister Mary married Major Stephen Heward, formerly of the Grenadier Guards and later Auditor General of Upper Canada. His younger sister Esther married D'Arcy Boulton (1785–1846), the son of G. D'Arcy Boulton, who built The Grange and also served as Auditor General of Upper Canada. He was the stepson of Elisha Beman, one of the important founders of Newmarket, Ontario. In the spring of 1861, Robinson suffered a severe attack of gout and curtailed his work on the bench. He resigned from the Queen's Bench on 15 March 1862, and was appointed presiding judge of the Court of Error and Appeal. Later in 1862, he had another attack of gout and finally retired in January 1863. On 28 January, Bishop Strachan gave him communion, and he died three days later.

Құрмет және мұра

Онтарионың Симко қаласындағы Робинсон көшесі оның құрметіне аталған. Джордж Теодор Бертонның сэр Джон Беверли Робинсонның майлы суреті Канада Ұлттық галереясының ертедегі канадалық өнер тұрақты коллекциясының бөлігі болып табылады. Ол шамамен 1846 жылы салынған және 1963 жылы галерея сатып алған.