Гарри Филдинг Рейд: Америкалық геофизик өмірі мен еңбектері
Harry Fielding Reid
Гарри Филдинг Рейд: Американдық геофизик, сейсмологияға үлес қосып, жер сілкініші мен геологиялық жарылымдардың арақатынасын анықтаған «серпімді қайтару» теориясын жасаған ғалым.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық геофизик Гарри Филдлинг Рид (18 мамыр 1859 – 18 маусым 1944) – американдық геофизик. Ол сейсмология саласына қосқан үлесімен, әсіресе, жер сілкінісін сынықтармен байланыстыратын серпімді қайыру теориясымен белгілі болды.
American geophysicist
Harry Fielding Reid (May 18, 1859 – June 18, 1944) was an American geophysicist. He was notable for his contributions to seismology, particularly his theory of elastic rebound that related faults to earthquakes.
Ерте өмір
Гарри Филдлинг Рид Эндрю Рид пен Фанни Брук Гватми Ридтің жеті баласының төртіншісі болды. HF Ридтің анасы – АҚШ-тың бірінші президентінің әпкесі Бетти Вашингтон Льюистің ұрпағы; оның әкесі сәтті қант саудагері болған. Кіші Ридтің алғашқы білімі оны кемінде бір жыл Швейцарияға алып барды; сондай-ақ ол Пенсильвания әскери академиясына қатысып, бітіргені белгілі. 1877 жылы Рид жаңадан құрылған Джонс Хопкинс университетіне түсті, ол 1880 жылы екінші түлектер тобының құрамында B.A. дәрежесін алды. Келесі жылы ол Хопкинс Ph.D. бағдарламасына қабылданды, ол сол кезде Американың ғылыми және интеллектуалдық өмірін өзгертіп жатқан еді. Рид физик Генри Роуленд пен математик Дж. Дж. Сильвестердің, Джонс Хопкинстің алғашқы профессорларының екеуінің басшылығымен оқыды. 1885 жылдың ақпан айында Рид платина спектрі туралы диссертация қорғап, докторлық дәрежесін алды, мұндай тапсырмалар Роуленд – қазіргі заманғы спектрлік зерттеулердегі пионер – студенттеріне жиі берген. Рид аспирантурада оқып жүргенде Эдит Гиттингсқа (1861–1954) үйленді. Оның әкесі, Джеймс Гиттингс, Мэриленд штатының заң және медицина салаларымен тығыз байланысы бар Балтимор округының тамырлы отбасынан шыққан. Оның анасы – Мэри Элизабет Макгилл, оның әкесі Хагерстаун қаласында дәрігер болған. Рид пен оның әйелі екі балаға ие болды: 1892 жылы туған Фрэнсис Филдлинг Рид және 1895 жылы туған Дорис Филдлинг Рид. Гиттингс әулеті арқылы екі Рид баласы Уоллис Уорфилдке (1895 жылғы 6-сы), кейін Виндзор герцогинясына шағын туыс болды. Анасы арқылы Гарри Филдлинг Рид Джордж Вашингтонның шөбересінің немересі болды. Осы әлеуметтік байланысқа қоса, Ридтер Балтимордың академиялық ортасымен, әсіресе Джонс Хопкинс медицина мектебінің «батырлар» дәуіріндегі тұлғаларымен, мысалы сэр Уильям Ослермен және аспирантурадағы достарымен, соның ішінде Вудроу Уилсонмен тығыз байланыста болды.
Harry Fielding Reid was the fourth child of seven born to Andrew Reid and Fanny Brooke Gwathmey Reid. HF Reid's mother was a descendant of Betty Washington Lewis, sister of the first US President; his father was a successful sugar merchant. The younger Reid's early education took him for at least one year to Switzerland; he is also known to have attended and graduated from the Pennsylvania Military Academy. In 1877 Reid enrolled at the newly founded Johns Hopkins University, from which he earned a B. A. in 1880 as part of the second graduating class. During the following year, he entered the Hopkins Ph. D. program, which was then revolutionizing American scientific and intellectual life. Reid studied under physicist Henry Rowland and mathematician J. J. Sylvester, two of the original Johns Hopkins professors. In February 1885 Reid was granted his doctorate with a dissertation on the spectra of platinum, an assignment typical of those that Rowland the pioneering figure in modern spectral studies gave his students. While in graduate school Reid married Edith Gittings (1861–1954). Her father, James Gittings, was descended from a long standing Baltimore County family with strong connections to the legal and medical communities of Maryland. Her mother was Mary Elizabeth MacGill, whose father was a physician in Hagerstown, MD. Together, Reid and his wife had two children: Francis Fielding Reid, born in 1892, and Doris Fielding Reid, born in 1895. Through the Gittings line the two Reid children were distant cousins to Wallis Warfield (born 1895 6), later Duchess of Windsor. Through his mother, Harry Fielding Reid was a great great grandnephew of George Washington. In addition to this social connection, the Reids were closely involved in the academic world of Baltimore, particularly figures from the “heroic” era of the Johns Hopkins Medical School, like Sir William Osler, and graduate school friends such as Woodrow Wilson.
Ерте мансап
1884 жылдың күзінен бастап 1886 жылдың жазының басына дейін Рид Еуропаны зерттеп, саяхат жасады. 1884 жылдың күзінде және 1885 жылдың қысында ол Берлинде Герман фон Гельмгольцтің зертханасында жұмыс істеген болуы мүмкін. Оның әйелі оның қасында болды, ал көптеген саяхаттарында оларға анасы, Мэри Элизабет Макгилл Гиттингс қосылды. Гиттингс төрт кішкентай дәптерге жазылған күнделік қалдырды, ол қазір Джонс Хопкинс университетінің кітапханасының арнайы коллекциялар бөлімінде сақталады және олардың отбасылық өмірінің алғашқы жылдары туралы құнды мәліметтер береді. Оның байқауы бойынша, қызы неміс тілін "ысқырық пен шашырау" деп есептеген. Гиттингс Берлиннің қысқы климатын "тұманды және көңілсіз" деп сипаттады, жергілікті тұрғындардың әлі де түстен кейін кешкі ас ішетінін және кейбір студенттердің (тіпті американдықтардың да) дуэльдерге қатысатынын көрді. 1885 жылдың күзінде Рид, оның әйелі және анасы Ұлыбританияның Кембридж қаласындағы жалға алынған үйге көшіп, шамамен бір жылдай тұрды. Көп ұзамай Рид Троица колледжінің профессоры болып тағайындалған және Кавендиш зертханасының директоры болған жас физик Дж. Дж. Томсонмен танысты. Бұл достық, кәсіби де, жеке де, Рид және Томсон отбасыларында бүгінгі күнге дейін сақталып келеді (2007 жылға дейін). Олар алғаш кездескен кезде Дж. Дж. Томсон 29 жаста, ал Гарри Филдинг Рид 26 жаста болды. Отбасы мүшелері арасында алысқан хаттар олардың бірге өткізген алғашқы жылдарында туған жақындық пен сыйластықты көрсетеді. Дж. Дж. Томсон және оның ұлы Джордж Пейджет (1892–1975) екеуі де атомдық физика саласындағы пионерлік еңбектері үшін Нобель сыйлығын алды. Дж. Дж. физика тарихында Кавендиш зертханасын зерттеуші физиктерді даярлайтын ең жақсы мектепке айналдырғаны үшін ерекше орынға ие. 1886 жылдың күзінде Рид Огайо штатының Кливленд қаласындағы Кейс қолданбалы ғылым мектебінде жұмысқа орналасты. Ол Джонс Хопкинс университетіндегі доценттік қызметке тағайындалғанға дейін сегіз жыл физика және математика пәндерін оқытты, бұл дәреже бүгінгі көмекші профессорға тең. Рид бірден жұмысты қабылдамағанының себебі әлі анықталмаған, бірақ ол жаңадан құрылған Чикаго университетінде бір жыл жұмыс істеді. Алайда, 1896 жылдың көктемінде ол және оның отбасы Балтиморға қайтып оралды және Кафедраль көшесіндегі, Маунт-Вернон алаңынан (сол кездегі Балтимордың "қоғамдық өмірінің" орталығы және оның ата-анасының үйі) алыс емес, үлкен қалалық үйге көшіп барды.
From the autumn of 1884 through the early summer of 1886, Reid spent time studying and traveling across Europe. During the fall of ‘84 and winter of ‘85, he may have worked at the laboratory of Hermann von Helmholtz in Berlin. His wife was with him throughout his stay, and they were joined for most of their travels by her mother, Mary Elizabeth MacGill Gittings. Mrs. Gittings left a diary, written on four small account books and now in the special collections department of the Johns Hopkins University library, that gives valuable information about their early years as a family. Among her observations was that her daughter regarded the German language as one of “sneezes and splutters.” Gittings found the wintertime climate of Berlin to be “foggy and dismal,” noted that the locals still ate dinner in mid afternoon, and saw that some students (even visiting Americans) continued to fight duels. During the autumn of 1885, Reid, his wife and mother in law settled into a rented house in Cambridge, UK, and remained there for the better part of a year. Reid was soon introduced to J. J. Thomson, a young physicist who had recently been appointed to a professorship at Trinity College and made director of the Cavendish Laboratory. This friendship, both professional and personal, was to continue within the Reid and Thomson families up to the present time (2007 CE). J. J. Thomson was 29 at the time they first met; Harry Fielding Reid was 26. Letters exchanged among the various family members reflect an intimacy that was born of their very early years together. Both J. J. Thomson and his son George Paget (1892–1975) went on to win Nobel Prizes for their pioneering work in subatomic physics. J. J. still holds a unique place in the history of physics for his work in making the Cavendish Laboratory perhaps the finest ever school for training research physicists. In the fall of 1886 Reid accepted an appointment at the Case School of Applied Science in Cleveland, Ohio. He taught physics and mathematics there for eight years before being appointed an Associate at Johns Hopkins, a rank that was the equivalent of today's Assistant Professor. For reasons not yet clear, Reid did not take the job immediately but worked for one year at the newly founded University of Chicago. By the spring of 1896, however, he and his immediate family were back living in Baltimore for good, and they moved into a large townhouse on Cathedral Street, just a short distance from Mt. Vernon Place then the heart of “Society” Baltimore and the home of his parents.
Гляциология
Кливлендте болған кезде Рид мұзтануды зерттеуді бастады. Оның мұздықтарға деген қызығушылығы бала кезінде Швейцарияға жасаған саяхаттарынан туған болуы мүмкін, бірақ мұндай ерте саяхаттардың ұзақтығы мен ерекшеліктері қазірге дейін белгісіз. Рид ақырында мұздықтардың динамикасын қатаң зерттеуге шешім қабылдағаны анық. 1890 жылы ол Алясканың оңтүстік-шығысындағы Мұздық шығанағына жазғы сапар ұйымдастырды. Оған Кливленд аймағынан бірнеше жас жігіттер еріп келді, олардың көпшілігі студенттер еді, солардың бірі Х. П. Кушинг деп танылды. Кейіннен Кушинг геолог мамандығы бойынша ұзақ мансап жасады және әйгілі нейрохирург Харви Кушингтің ағасы болды. Харви Кушинг 1896 жылы Балтиморға, жаңадан ашылған Джонс Хопкинс ауруханасына оқуға түсті, ал кейін Бостон қаласындағы Бригамның хирургия бөлімін басқарды. Ридтің Аляскаға жасаған сапары оның алғашқы ғылыми еңбегіне, сол жылдары академиялық журнал болып саналған National Geographic Magazine журналының IV томында жарық көрген ұзақ мақалаға әкелді. 1892 жылы ол тағы бір экспедиция ұйымдастырды (біріншісі сияқты, жеке қаржысымен қаржыландырылған), оған жалдамалы жұмысшылардың шағын тобы қатысты. Оның алғашқы сапарындағы студенттер мен басқалардың екінші рет неге қатыспағаны белгісіз. Аляскадағы жағдай сол кезде «пионерлік» деп сипаттауға болады, ал далалық ғалымдар мұздағы қаптарда немесе жалаңаш тастағы лагерьтерде тұруға мәжбүр болды. АҚШ Әскери-теңіз күштері жылы айларда аптасына бір рет кеме жіберді, бірақ Мұздық шығанағы аймағы, Алясканың көп бөлігі сияқты, 1890 жылға дейін тек беткей зерттелген жабайы жер болып келді. Дегенмен Рид мұздықтардың қозғалысын және өзгеруін көрсететін өлшемдер жасады, сондай-ақ мұздықтың алдыңғы бөлігінің пішінін қалай сақтайтынын түсіндіретін теория ұсынды. Кейіннен АҚШ Геологиялық қызметі (USGS) осы мұздықтардың бірін оның құрметіне атады.
While in Cleveland, Reid had begun to study glaciology. His interest in glaciers may have begun in childhood during trips to Switzerland, although the duration and character of such early travel is at present unknown. What is clear is that Reid eventually decided to undertake a serious study of the dynamics of glaciers, and in 1890 he organized a summertime trip to Glacier Bay in SE Alaska. He was accompanied by several young men from the Cleveland area, most of them students, one identified as H. P. Cushing. Cushing later had a long career as a geologist and was an elder brother of the celebrated neurosurgeon Harvey Cushing. Harvey Cushing went to Baltimore in 1896 to train at the newly founded Johns Hopkins Hospital before being chosen to head the surgery department at Brigham in Boston. Reid's trip to Alaska resulted in his first professional publication, a long article in volume IV of the National Geographic Magazine, in those years still an academic journal. During 1892 he made a second expedition (like the first, evidently self financed) with a small crew of hired men. Why any of the students and others from his first trip did not come a second time is unknown. Conditions in Alaska during that era could be at best called “pioneer,” and field scientists had no choice but to live in huts on the ice or else on camp on bare rock. The U. S. Navy sent a vessel past once each week during the warmer months, but the Glacier Bay region, like most of the territory of Alaska, was otherwise a wilderness that had only had the most cursory exploration done prior to 1890. Still, Reid took a set of measurements that showed how the glaciers were moving and changing, and he proposed a theory for how the front of a glacier maintained the shape that it did. The United States Geological Survey (USGS) later named one of these glaciers for him.
Сейсмология
Балтиморға оралғаннан кейін Рид келесі 35 жылын Джонс Хопкинс университетінде ғылыми зерттеу және оқыту қызметіне арнады. Геология бөлімі бірнеше жыл бұрын құрылған еді, сол кезде оған Чарльз Буллок Кларк төрағалық еткен. Ридтің бөлімдегі басқа ғалымдармен қарым-қатынасы нақты белгілі емес, оның кәсіби бағыты да тұрақсыз болды. Геофизика сол уақытта жаңа ғылым саласы еді, және Рид кейіннен оны мамандық ретінде алғаш зерттеген американдық ғалым деп айтуға құқылы болды. 1911 жылы, бірнеше рет жоғарылаудан кейін, оған Динамикалық геология және география профессоры атағы берілді. 1902 жылы Рид АҚШ Геологиялық қызметі үшін (USGS) сейсмологиялық деректер жинауға кірісті. Ол кезде сейсмология ғылымы әлі де жаңа болып келді, және әлемде санаулы ғана сейсмограф жұмыс істеді. Олардың бірі Джонс Хопкинс геологиялық зертханасына орнатылды, ал 1911 жылы Рид осы тақырыпта ағылшын тіліндегі алғашқы толық зерттеуді жариялады. Оның мұндай өлшеу құралдарына деген қызығушылығы 1880-ші жылдардың басында Генри Роулендпен оқыған кезінде бастау алған болуы мүмкін, ол атомдық деңгейде табиғатты өлшеу және бағалау үшін жоғары дәлдікті құралдарды қолдануда жаңашыл болған ғалым еді. Ридтің британдық досы және әріптесі Дж. Дж. Томсон да осыған ұқсас өлшемдерді пайдаланып, электронның массасы және заряды бар бөлшек екенін дәлелдеді. 1906 жылғы Сан-Франциско жер сілкінісі Ридке сейсмологияға деген қызығушылығын жаңа деңгейге көтеруге мүмкіндік берді. Эндрю Лоусон сол кезде Берклидегі Калифорния университетінің геология кафедрасын басқарды, ал Лоусон геологиядан докторлық диссертациясын қорғалаған алғашқы Хопкинс түлектерінің бірі болды (1888). Мүмкін, оның ықпалымен Рид штаттың қаржыландыруымен құрылған комиссияға кіріп, зерттеу жұмысына қатысқан жалғыз калифорниялық емес ғалым болып таңдалды. Калифорния жағалауы мен жақын жердегі ішкі аймақтардың әртүрлі нүктелерінің соңғы жарты ғасыр ішіндегі қозғалысын мұқият зерттеу барысында, USGS деректеріне қол жеткізу Ридке жер сілкінісінің "эластикалық деформация" деп аталатын күштердің нәтижесінде болғанын анықтауға көмектесті. Бұл деформация Сан-Андреас жарылысының бойындағы нүктелерде баяу, бірақ біркелкі емес жиналды, ал осы күшті босату үшін үлкен жер сілкінісі қажет болды, әсіресе жарылыстың ең көп энергия жинақталған бөлігінде. Бұрынғы буын еуропалық ғалымдар жарылыстар мен жер сілкінісінің байланысы бар ма деген сұрақтарды қарастырған, бірақ осы арадағы нақты және динамикалық байланысты Гарри Филдинг Рид анықтады. Ол өзінің жаңа теориясын "Эластикалық кері иілу" деп атады, және ол XXI ғасырда да қазіргі тектоникалық зерттеулердің негізі болып табылады.
After returning to Baltimore, Reid devoted his next 35 years to a career in research and teaching at Johns Hopkins. The Geology Department had been founded several years before and was then under the chairmanship of Charles Bullock Clark. Reid's relationship with other members of his department is uncertain, and his professional identity was fluid as well. Geophysics was a new field at that time, and Reid could later fairly claim to be the first American scientist to practice it as a specialty. By 1911, and after a series of promotions, he was granted the title Professor of Dynamic Geology and Geography. In 1902, Reid began to collect seismological data for the USGS. At that time the science of seismology was extremely new, and there were only a handful of working seismographs anywhere in the world. One was installed at the Johns Hopkins geology lab, and in 1911 Reid published the first comprehensive treatment on the subject in English. His interest in such measuring devices may have begun in the early 1880s with his study under Henry Rowland, who was a path breaking figure in the use of fine instruments to measure and assess nature at the atomic level. Reid's British friend and colleague, J. J. Thomson, made use of a similar interest in measurement to prove the existence of the electron as a particle with both mass and charge. The 1906 San Francisco earthquake offered Reid the chance to take his interest in seismology to a new level. Andrew Lawson was then chair of the geology department at the University of California at Berkeley, and Lawson had been one of the first (1888) Hopkins Ph. D. s in geology. Perhaps through his influence Reid was chosen the only non Californian to study the great earthquake as part of a state funded commission. Through a close examination of how different points of land along the California coast and nearby inland had moved over the course of the previous half century here his access to USGS data was crucial Reid was able to determine that the earthquake was a result of forces he identified as “elastic strain.” This strain had built up slowly but unequally at points along the San Andreas Fault, and it took a massive temblor to release the strain at that point along the fault where the greatest energy had accumulated. During the previous generation European scientists had begun to wonder if faults were related to earthquakes, and vice versa, but it was Harry Fielding Reid who established that there was a clear and dynamic relationship. He called his new theory "Elastic Rebound," and it remains even into the 21st century at the foundation of modern tectonic studies.
Тану
Ридтің атағы енді Батыс жарты шардағы геофизиканың негізін қалаушы ретінде бекінді. Кембридждегі ескі досы Дж. Дж. Томсон сияқты, ол да ең жоғары деңгейдегі ғалым ретінде мойындалды. Геология саласында Нобель сыйлығы берілмегенімен, Рид 1910 жылы Америка философиялық қоғамына, 1912 жылы Ұлттық ғылым академиясына сайланды және 1924-1926 жылдары Америка геофизикалық одағының президенті қызметін атқарды. Ол мұзтану және сейсмология саласындағы еуропалық түрлі қоғамдармен хат алмасып тұрды, ал 1926 жылдың желтоқсанында әйелімен бірге жер сілкінісін зерттеу жөніндегі халықаралық конференцияға шақырылған қонақ ретінде Жапонияға сапар шекті.
Reid's reputation was now secure as the founding father of geophysics in the Western Hemisphere. Like his old Cambridge friend J. J. Thomson, he was acknowledged as a scientist of the first rank. There was not a Nobel Prize to win for geology, but Reid was elected to the American Philosophical Society in 1910, the National Academy of Sciences in 1912 and served as president of the American Geophysical Union from 1924 26. He corresponded with various European Societies concerned with glaciology and seismology, and in December 1926 he and his wife traveled to Japan as invited guests of an international conference on earthquake studies.
Жеке тұлға және зерттеу стилі
Гарри Филдинг Ридтің өмірі қазіргі заманғы ғылымның алғашқы жылдары мен кейінгі дәуір арасындағы алшақтықты байланыстырды. Алғашқы жылдары сэр Джозеф Бэнкс пен Бенджамин Франклин сияқты табысты адамдар өздері жұмыс істеген немесе достарының жұмысын қаржыландырған, ал кейінгі дәуірде, 19 ғасырдың соңғы онжылдықтарында, үкіметтік және институционалдық қаржыландыру ғылымды жақсы ұйымдастырды, тіпті бюрократиялық мекемеге айналдырды. Ридтің 1884-1886 жылдардағы Еуропаға жасаған ұзақ сапарының қаржысы әкесінен түскен сияқты, оны оның әйелі кейіннен (1886 жылдың күзінде) Дж. Дж. Томсонға жазған хатынан көруге болады. Джонс Хопкинс университетінде сақталған оның қолжазбаларының арасында Ридтің USGS (1902–14) үшін деректер жинаған алғашқы жылдарына қатысты есеп кітабының куәлігі де бар. Көбінесе кеңсе шығындары және сияқты шағын сомаларды тіркеген бұл есеп кітабы, Ридтің USGS-тен өтемақы күткенін көрсетеді. Дегенмен, ол жалақы алған жоқ. Бұл 1902 жылға қарай ғылыми зерттеулердің қалай өзгере бастағанының айқын мысалы: тұрақты табыс болмағанмен, Ридтің барлық шығынды өзі төлеуі күтілмеді. Үкіметтік субсидия – сондай-ақ Джонс Хопкинс университетінің геология факультеті 1898 жылдан кейін Мэриленд штатының автомобиль жолдары департаменті үшін жұмыс істеді – жауапкершілікті де арттырды: сондықтан Рид шығындарды мұқият тіркеді. 1896 жылы әкесінің қайтысынан бастап Ридтің жеке табысы айтарлықтай артты, оның бір бөлігін ғылыми зерттеулерге жұмсады. Кейінірек әріптесі Эндрю Лоусон оны "ұсынысқа ие мінезді" деп еске алды, онымен кездесу "әрқашан қуаныш сыйлады". Лоусон сондай-ақ Рид оған таныс емес адамдарға "қатаң" көрінуі мүмкін екенін, бірақ бұл оның заманының оңтүстік элитасына тән екенін айтты. Ол кішкентай, бірақ денесі күшті адам болды, жас кезінде гимнаст және ұзақ өмірінің көп бөлігінде белсенді таушы болды. Оның Джонс Хопкинс университетінің геология факультеті арқылы Ph.D. геофизиктері даярлағаны белгілі емес, бірақ ол басқа салалардағы студенттерге кеңесші болды.
Harry Fielding Reid's life bridged the gap that divided the early years of modern science, when successful men like Sir Joseph Banks and Benjamin Franklin worked on their own or financed the work of their friends, and a later era, from the final decades of the 19th century, when government and institutional financing caused science to become better organized even as it was made into a more bureaucratic enterprise. Reid's long trip to Europe from 1884 to 1886 appears to have been financed by his father, or so it appears from a letter his wife later wrote (in the fall of 1886) to J. J. Thomson. There is also the evidence, among his surviving papers at Johns Hopkins, of an account book from Reid's early years of collecting data for the USGS (1902–14). That account book, which mostly records small amounts for secretarial expenses and the like, implies that Reid was expecting reimbursement from the USGS. He was not, however, earning a salary. Here seems a clear illustration of the turn that scientific inquiry was taking by 1902: there was evidently no regular income involved, yet Reid was not expected to foot the bill entirely on his own. Government subsidy – also taking place at Johns Hopkins as the geology faculty did work for the Maryland State Highway Department after 1898 – also meant greater accountability: hence Reid's careful recording of expenses. Beginning in at least 1896 with the death of his father, Reid had a significant private income, at least some of which he dedicated to scientific research. He was later memorialized by colleague Andrew Lawson as having been “blessed with a charming character,” that it was “always a joy to meet him.” Lawson also remarked that Reid might seem “austere” to those unknown to him, yet that was typical for the Southern elite of his day. He was a small but physically strong man, a gymnast when young and an active mountain climber through much of his long life. He is not known to have produced any Ph. D. geophysicists through the geology department at Johns Hopkins, but he did serve as an advisor to students in other fields.
Мұра
Ридтің ұлы Фрэнсис Филдлинг 1930 жылы Мэриленд университетінен медицина докторы дәрежесін алды, бірақ АҚШ армиясындағы қызметінен басқа медицинамен айналыспады. Оның қызы Дорис Филдлинг музыка мен өнерді қуып, Уолл-стритте және Вашингтондағы АҚШ үкіметтік облигациялар нарығында облигация трейдері болып жұмыс істеді. Ол танымал классик Эдит Гамильтонмен өмірлік серік болды және екеуі аға Ридтің тұңғыш немересі Фрэнсис Дориан Филдлингті тәрбиеледі. Гарри Филдлинг Ридтің қарындасы Эллен, ондаған кітаптың авторы, Принстон университетінде ағылшын тілінен сабақ берген және Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Нидерландыдағы АҚШ елшісі болған атақты ақын және уағыздаушы Генри ван Дайкке үйленді. Оның кіші інісі Эндрю Мелвилл отбасылық тауар бизнесінде біраз уақыт жұмыс істеді, бірақ кейін Францияның оңтүстігінде екінші үй және отбасын құрды. Рид 1944 жылдың 18 маусымында қайтыс болды. Ол және оның інісі Эндрю, Эдит Гиттингс Рид және оның анасы Балтимордағы Гринмаунт зиратына жерленген. Олардың ескерткіштері әртүрлі губернаторлардың, мэрлердің, Азамат соғысының генералдарының және Балтимордың тарихи элитасының өкілдерінің қабірлерімен қоршалған. Рид геологтар тарапынан өз саласының негізін қалаушылардың бірі ретінде танылады. Жыл сайын Америка сейсмологиялық қоғамы сейсмология саласындағы ең үздік жұмысын жасаған ғалымды марапаттайды: олардың сыйлығы әлі де Гарри Филдлинг Рид медалі деп аталады.
Reid's son Francis Fielding earned an M. D. degree from the University of Maryland in 1930 but apparently did not practice medicine other than during his U. S. Army career. His daughter Doris Fielding eventually gave up pursuit of music and art to work as a bond trader on Wall Street and in the U. S. Government bond market in Washington, D. C. She was life partner to the popular Classicist Edith Hamilton and together they raised the elder Reids' first grandchild, Francis Dorian Fielding. Harry Fielding Reid's sister Ellen married the celebrated poet and preacher Henry van Dyke, who was the author of dozens of books, taught English at Princeton and served as U. S. Minister to the Netherlands during World War I. His younger brother Andrew Melville stayed in the family commodities business for some period of time but then established a second home and family in the south of France. Reid died June 18, 1944. He and his brother Andrew, along with Edith Gittings Reid and her mother, are buried in Baltimore's Greenmount Cemetery. Their markers are surrounded by the graves of various governors, mayors, Civil War generals and other representatives of the historic Baltimore elite. Reid continues to be recognized by geologists as one of their discipline's founding fathers. Every year the Seismological Society of America recognizes a fellow scientist for having contributed that year's finest work in seismology: their award is still named the Harry Fielding Reid Medal.